Lemoca Maze

\-\ ( > Д < ) /-/

2011-04-19T18:58:00.011+02:00

osz ty bizonie ty.

Tytuł posta = mai feisu. Co do łobrazka - zawsze mogłam się zdecydować na to oto zdjęcie, które zawsze doprowadza mnie do śmiechu. Takie urocze głuptasy. I będę w końcu musiała się zabrać do przesłuchiwania tych jego piosneczek, podobno ma ich dużo. Albo ten gif. Wesołe bizony są wesołe, co nie? ...te buty.

Dobra, ten wpis piszę z gmaila, mam nadzieję, że tym razem nie wywali mi wpisu, bo przez tę głupią Awarię Enterów wywaliłam już dwa posty - taki niusowy i kolejny z serii 'artist'. Życie, jesteś podłe. Aaaale, dość jojczenia, czas optymistycznie zabrać się za nową porcyjkę vocaloidowego rankingu, pyun~!

...e, bez jaj. Będę jojczyć. A potem umrę z rozpaczy, bo nie wiem, jak tu się robi "Czytaj dalej", o bu.

Swoją drogą dzisiaj wróciłam ze szkoły w stanie pod tytułem "RAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAGE" i w związku z tym włączyłam sobie to. Mówię wam, działa. Działa idealnie. Człowiek czuję się odprężony i to bez uszkodzenia żadnej jednostki ludzkiej! A ten głos Miku od około 2:02 jest taki śliczny - smutny, ale jednocześnie gniewny. Buntowniczy, rzec można. Loop!
AAAAALE. #184.

#10. Hatsune Miku - 理想論 / Risouron nico

No, całkiem niez... a, kogo ja oszukuję, i tak gapiłam się na PV. Świetny pomysł, P! Swoją drogą, jeśli ten facet to właśnie P, no to... bizondar mi się włączył.

#9 - Hatsune Miku - P名言われてない / P meigen wa retenai nico

Meme~! Fajne to ASCII. A to pod plecami to pośladki czy ręczniczek? Bo nie wiem, czy jestem zboczona, czy jeszcze nie. Bardzo milutkie.

#8 - GUMI - 晴春エスカレーター / Sei Haru Escalator nico

O, GUMI brzmiąca i wyglądająca jak chłopak! Ujdzie, acz podkład na początku to mnie przestraszył. Nie słuchać przy głośnikach na /prawie/ full.

#7 - Hatsune Miku Append - Kagaribito nico

AAAAAA-- ! Jakie to PV śliczne. Jakie profesjonalne. I przypomina mi... zaraz, jak się ta manga-- aa, "Karneval". A Miku brzmi tak realistycznie. A podkład taki bajkowy. Mry.

#6 - Hatsune Miku - Mukashi Mukashi Kyou no Boku

Ee, było. Co nie zmienia faktu, że nadal milusie. L-lody?

#5 - Hatsune Miku - 盲目少女暗闇生存中 / Moumoku Shoujo Kurayami Seizon naka (?) nico

'Hito hito hito hito' by HitohitoP. He he he. Ładna ilustracja, ciekawy eksperyment z głosem. I już.

#4 - Hatsune Miku - P名言ってみろ! / P meigen tte miro! nico

E... znowu? Ech. Ludzie, jakie to szybkie. PIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIII~! Ale stanowczo za długie jak na memową piosenkę o P-ach.

#3 - Hatsune Miku - いたいあたしあしたあいたい / Itai Atashi Ashita Itai / nico

Dość mocno creeeeeeepy, szczególnie intro. Świetna muzyka, taka rockowo-em, barokowa? Coś w ten deseń. Gaichuu mi się przypomniało. Ten moment od 2:00 - po moich plecach przeszła nieśmiało jedna ciarka. 'Teren czysty', stwierdziła. Więc poleciało kolejne dziesięć. Aaach <3 'Nee mama, nee mama'. Ciarki!

#2 - GUMI - 西へ行く / Nishihe Iku nico

Od razu mi się 'Zurete Iku' skojarzyło. Ale nie, to GUMI. Intro jest trochę chaotyczne, ale potem jest lepiej. Podoba mi się ten niski głos GUMI, podobny miała w 'Marygold'. I ilustracja jest PRZE. Ale nie spodobała mi się t zmiana tempa - skoro zwrotki są trochę szybsze, to niech refren będzie taki sam. A ja naprawdę nie lubię takich zabiegów, wolę odwrotne.

#1 - Hatsune Miku + Kagamine Rin & Len - ReAct nico

Hmmmm... ten sam P od 'Risky Game'? Jeśli tak, to wolałam to pierwsze, może dlatego, że ARRGH czemu wszędzie muszą wsadzać tego Lena, on paskudnie brzmi. A grafika jakaś taka średnia, nie rajcują mnie malutkie główki i trzy kilo włosów.

Czyt. - trójka najlepsza.

dopada mnie syndrom Konaty

2011-04-18T19:36:00.039+02:00

Tym razem chciałam wsadzić okładkę tego numeru GFantasy, ale...

DOH, CHCIELIBYŚCIE

Miłość do Pandory - miłość do ładnych rysunków 0:1. Ha. Zresztą ten art i tak był średni.

Bo, moi państwo, teoretycznie dzisiaj powinien wyjść numer Jakiegośtam Magazynu z nowym rozdziałam Hana no Mizoshiru. Podkreślam, teoretycznie, tak twierdzi jakaśtam dziewczyna o tu ~~bo mi się nie chce sprawdzać na tej stronie, hi hi~~. E, co z tego, i tak rawów nikt nie skanuje (TO ŹLE), a tłumaczenie będzie kiedy będzie (TO JESZCZE ŹLEJ), więc nie ma się co ekscy-- AAAAAAAAAAAAAAAAARGH TEN ART TEN ART TEN AAAAAAAAAAAART ja chcę ten rozdział teraz zaraz już dlaczego co trzy miesiące ....................--tować.

Z serii krótkie przerywniki oraz nagła reaktywacja Conotkowego Polecacza - swego czasu w arkadiowym empiku (nie wiem czy w innych też) dawali za darmo książkę Miniki Szwai 'Nie dla mięczaków'. Stron dziewięćdziesiąt trzy, nie licząc reklam. Milusie toto. To znaczy, wyjąwszy pierwszą stronę powieści, gdzie, przyznam, już w pierwszym zdaniu zostałam centralnie rąbnięta w poprawność językową, bo oto przeczytałam o pani, która się popatrzała. Z przyjemnością w dodatku. Z przyjemnością to ja zgrzytnęłam zębami, sypiąc szkliwem. Oprócz tego niewinnego w sumie błędu całość jest okej, bardzo przyjemna, dość realistyczna (panowie, uważajcie, zawsze może się okazać, że macie siedemnastoletniego syna, który urządza w kiblu arie operowe, a na dodatek jest gejem) i zawierająca ten charakterystyczny rodzaj uroczego, złośliwego nieco humoru, który loffciam nad szycie. "Wyjdę za ciebie, ale tylko dlatego, że lecę na ten pierścionek". Oż kwik.

Mta, rzeczywiście krótki ten przerywnik. W każdym razie w tym momencie następuje wpisu część właściwa, czyli wrażenia. Będę leniwa szuja i zamiast tego zamieszczę nieco rozwinięte cuś z mojego posta na forum. Enyłej, ten post sponsorują literki Ó jak Ómrywuję, J jak Ja Pierdzielę, P jak Pozytywnie Mi oraz Wu jak WJOsna.

...cholera, mam czkawkę.

Wszyscy z rodu Nightray wyzdychali, w związku z czym Gilbert = Duke Nightray. KHY!, on się tak na diuka nadaje jak koza na primabalerinę tudzież Foczkę Bożą. No ale powodzenia, znajdź sobie koleś jakąś kawaii waifu i rozpocznij nową generację. Albo sam bądź matką, dasz radę, jesteś mężczyzną czy nie? Albo nie, niektórzy nie powinni się rozmnażać. Podobno. Easiu, to wszystko przez Ciebie. A, no i trzecią nogę Dska. Ale to w mniejszym stopniu.

Vincent wstępuje do Baskerville'ów, w związku z czym SEEEEEEEEEEEKS W CZERWONYM PŁASZCZYKU~ Najpierw pojawai się przed psychozującym Reo i - tak na oko - łapie Faceta z Pandory za łebek, odchyla mu go do tyłu i ~~obdarza gorącym kissu~~ trochę przesadza, bo facetowi wyłazi na wierzch zawartość gardziołka, ale na poprzednim kadrze jest sfx "SLASH" czyli tego gardziołka podrzynanie, no aaale kto by się tam przejmował, prawda? Ważne, że Vince jest teraz bardziej badassowaty niż zwykle. No i fangirle będą go dwa razy bardziej nienawidzić za to, że jest głupim psycholem.

Przez większość rozdziału mamy dzieje trzy dni po imprezie, wszyscy się cieszą i piją herbatki i tylko czekać, aż Oz wyciągnie gitarę i zacznie śpiewać Fła Fła Tajm~ To znaczy well, fani się w tym doszukują jakiegoś głębszego znaczenia, czyt. Oz potrafi przyjąć do wiadomości to co się stało bla bla bla, ale ja nie wnikam. Nie ma bizonów, kij mnie to. Oj, czy to naprawdę zabrzmiało tak źle?

Break i Reim żyją. Miło mi. Em, okej, ale może by tak coś więcej jakby, hm...?

Rufus jest jak zwykle seksowny, tylko zastanawia mnie jedno: czyżby bardzo-taktowne rzucenie książek Sheryl na biurko oznacza to, że w końcu przestał się jej bać? Proszę, Mochijun, nie psuj tego faceta. I zainstaluj mu jakieś emocje, bo ten pokerface mnie denerwuje. Chociaż ten profil na początku był taki hnnnn-- przestań, kobieto, ludzie to czytają!

Flashbacki z czasów, kiedy Yura jeszcze żył, czyli szkielety w koszulkach, pedalski płaszczyk z czarnym futerkiem, jeszcze bardziej pedalski kapelusik z piórkiem, Lesie gęsty, to stworzenie jest chyba totalnei bezpłciowe, oblizywanie się, pantofelki z różyczką (sic!!!), gwałt rękoma na panu Nightrayu i inne przyjemne rzeczy, fu fu fu.

BONUS: gryzienie w ucho do krwi, bohaterowie w starych ubrankach (przebralibyście się kiedyś, co? chodzicie wy w ogóle do kibla?), WHRAAAAAAAAAAAAAAAUGHHHHH by Leo, dużo Sheryl (em, PO CO?), dużo ludzi z Pandory, innycmi słowy wcale nie było tak nieruchawo, jak fani przewidywali. I ten cholerny arc z Łowcą Głów w końcu się skończył, dzięki Bogu. I Foczce Bożej, iiiiiiik~

Na wychowawczej przyszła do nas siostra od plastyki i kazała złazić z parapetów, bo za siedzenie na parapecie można ze szkoły wylecieć. [Tu bardzo pasuje literka J]

ten post wyjątkowo nie jest o anime

2011-04-03T20:35:00.021+02:00

No dobrze, może nie w całości.

Nie o anime, nie o vocaloidach, nie o utattemitowych sprawach, pytanie więc o czym, po co i jak długo? A skąd ja mam wiedzieć, przecież dopiero zaczynam pisać.

Dobra, wywalam w diabły tablet, bo przeszkadza mi pisać, włączam sobie piosenkę Miichana o samobójstwie (lyrics lyrics lyrics lyrics ...czy wspominałam, że lyrics?) i jadę. Może nie wyjdzie tak chaotycznie, jak myślę, że wyjdzie.

No więc, jakby się ktoś nie domyślał: jest ŹLE. Zawsze, kiedy o czymś piszę, nieważne, czy to koniec świata, czy nowa płyta mojego ulubionego artysty, czy nowy tom/rozdział Pandory, zawsze coś jest źle, więc jeśli ktoś ma tak silną wolę, żeby dobrowolnie czytać moje narzekania, to gratuluję.

O czym to ja... acha. Dzisiaj przez przypadek obejrzałam kawałek pewnego programu i mną miotnęło. Może dlatego, że telewizji nie oglądam prawie wcale, więc nie jestem odporna na poziom głupoty tam serwowanej, ale serio. Modelki. Pięcioletnie. Wybory na miss. Muszę mówić dalej?

Jeśli o mnie chodzi, najchętniej rozpisałabym się, jak bardzo denny, durny i idiotyczny jest ten pomysł oraz jak bardzo popierdoliło tych, którzy to wymyślają, ale po kilkudziesięciu akapitach to by się zrobiło nudne, dlatego opiszę swoje odczucia w skrócie. Kulturalnym skrócie. Niekulturalny skrót musiałby składać się z randomowo powsadzanych słow powszechnie uznawanych za niecenzuralnych, a tego chciałabym oszczędzić.

W każdym razie: JAKIE TO DURNE. Nie wiem, kto w dzieciństwie pierdolnął się w łeb, panie menadżerki (uczą się tam żyć) czy rodzice (one naprawdę chcą tam być!). Nie, to ich NIE uczy życia, chyba że to życie chcą spędzić w wybitnym zawodzie modelki i/lub prostytutki. Z drugiej strony naprawdę opadają mi ręce - na tej samej zasadzie mogłabym stwierdzić, że skoro ja chcę zostać modelką, to moi rodzice od razu mają się zrujnować na słit różowe sukienusie, solarium i makijaż. Takim ludziom to ja bym zwyczajnie odbierała prawa rodzicielskie razem z dzieciakiem. Te pięcio-siedmioletnie dziewczynki wyglądają tam, za przeproszeniem, jak młodociane dziwki, a niewyrośnięci chłopcy w obrzydliwych garniturkach przyprawiają mnie o ból głowy od nadmiaru facepalmów. Serio, co przyjdzie takim dzieciom z bycia miss? Bo na pewno nie rozum. Okej, może komuś pasuje córka rodem z Hanny Montany, ale to jest tak zwane zanieczyszczanie środowiska. Debilami.

Już biegnę tłumaczyć, jak z tej uroczej nastolatki, jaką byłam kiedyś, przepoczwarzyłam się w zrzędzącą, leniwą przyszłą starą pannę z komputerem i kotem. Otóż: życie. Mam tak, że nie potrafię normalnie egzystować, jeśli w pobliżu nie ma osoby podobnej do mnie z charakteru. A u mnie w klasie nie ma NIKOGO, kto przypominałby mnie choć w dziesięciou procentach. Więc jakoś muszę wytrzymać nerwowo w gronie ulizanych panienek, których charaktery dałoby się opisać dwoma słowami: "mądra" i "miła". I w dodatku są bogate. Innymi słowy wpasowywują się idealnie w szablonj osób, których nienawidzę całym sercem. Więc klnę.

nudzi mi się, więc gwałcę cleara

2011-03-04T18:45:00.075+01:00

teddy

Mocny ten art. Człowiek ma przed sobą koszyk pełen truskawek, sięga i bierze tę najładniejszą, największą, najczerwieńszą, otwiera mordę, ostatni raz patrzy, a tu BAM, żaba.
W takiej sytuacji zapewne wybuchnęłabym swoim klasycznym śmiechem skacowanej czterdziestolatki, zrobiłabym temu zjawisku zdjęcia, a potem zaczęła się zastanawiać, co z tym zrobić. Haha, wyszło na to, że uwielbiam hybrydy stworzeń żywych i jedzenia. Najpierw lodotki, potem parufuska, teraz żabuskawki, co jeszcze? Parómniki?
Wiem jedno, słowotwórstwo ftw.

Ostatnio ciągle odtwarzam sobie "Panda Hero" w wykonaniu Tightsona, (o tu) naprzemiennie z "Hachimitsu Honey" GUMI (nnnnng papiyon zostań moim... e, nieważne) oraz tym (Rin). Do tego ostatniego fajnie się... huh, wygina śmiało ciało. Tak to ujmę.

Ach, jestem wredną bestią i niektórych tytuł tego wpisu mógł lekko skonfundować, toteż drobne wyjaśnienia desu + informacyje:

» tytułowy clear to mój komputer. Wiecie, nazwałam dysk C clearem, a potem samo wyszło. D-dlaczego na dysku D nic nie ma ;________;

» Będą dwie mangi Kejona jednocześnie. Jedna o życiu Czwórki, a druga o życiu Ui, Jun i Azusy. Nie wiem, która jest bardziej pasjonująca. W ogóle nie wiem, po grzyba robić JESZCZE mangi na temat tych kretynek, które pewnie na studiach też będą wpierdalać ciastka i czytać mangi, ale niech wam będzie. Chociaż sam fakt, że seria o dwóch idiotkach, jednym pseudocatgirlu, jednej idiotce do potęgio milionowej plus drugiej idiotce do potęgi milionowej (teraz proszę zgadnąć, kto jest kim) mogła odnieść sukces.

Wiem, wiem, te wiadomości z ostatniej chwili są świeże tylko jeśli przyjmie się, że ostatnia chwila = miesiąc temu, no aaaale. 'Aaaale' = 'wyszedł nowy chapter pandory, unf' w związku z czym mam na co pojojczyć. Innymi słowy zapraszam na program, w charakterze przerw, o dziwo, również jojczenie, z tym, że na życie. Szok, co nie?

Według mnie istnieją takie programy, w któych od razu po czołówce są reklamy, więc:

» Czy w angielskim istnieje takie coś jak 'there's nothing they can do about it'? Bo anglistka przyznała mi punkt za fantazję...

» kolejne serwisy społecznościowe zostały przeze mnie najechane. Tym razem padło na tumblra. Zwyczajowo chwalę się coloringami, czasem coś re-... em, r-re-reblognę...?, parę zdjęć z Dasoku (a jakże) też się znajdzie. Sporadycznie fangirluję, bo strasznie durne te fangirle i nie chce się z nimi identyfikować, taka jestem szelma. O tym będzie później, nie chcę sobie psuć rozkładu wpisu.

eh, elliott nightray? who the fuck is elliot nightray?

Więęęęęc, o tym już wie każdy i jego babcia, ale Elliot Nightray is dead. Szkoda, ale nie mam zamiaru ryczeć nad klawiaturą i robić pierdyliona coloringów (GoNik, toż to świetne słowo jest). Wolę Rufusa, on przynajmniej jest seksowny i-- em, okej, przejdźmy dalej.

Enyłej, nadal mamy bajzel, wszyscy się miotają, jest strasznie, Elliot się emoci, AŻ TU NAGLE... Baskerville'owei niszczą kolejną pieczęć! WRESZCIE! Już myślałam, że do końca mangi będą szydełkować, a dopiero od koniec pan Glen ich wewnątrzmózgowo KOPNIE. Jakie fajne zdanie, ojej! W każdym razie, tuż przed zniszczeniem Alicja staje przy pieczęci, rozkładając kończyny w geście obronnym, Oz znowu ma retrospekcje, ale w końcu zaciąga dziewczę w ustronny kącik, żeby bohatersko ochronić ją własnym ciałem, po czym ma miejsce bardzo fajna strona, na której równie fajnie zostało pokazane, jak Ada, Oskar, Sheryl (wrrrrr) odczuwają COŚ! Czyżby umieli czytaś sobie w myślach dzięki sile miłoździ? I to COŚ odczuwa również Rufus, siedzący na kanapie z malowniczo sterczącym dzyndzlem, po czym zerka przez ramię (patrz wyżej) iiiiii zamyka książkę. ACH, CÓŻ TO BYŁY ZA EMOCJE!

Fani doszli do wniosku, że to coś musi znaczyć, bo Jun nie pokazała go ot tak, żeby przypomnieć fanom o jego istnieniu ~~i seksie wewnętrznym~~, tylko dlatego, że ma plan! Bardzo dobrze, może by się w końcu ruszył do swojego słitaśnego krewnego, któy jest trupem, i zrobił takie fajne wejście z powiewaniem włosami, ubraniami i innymi rzeczami. I z Łypem. Ładnieproszę?

Swoją drogą fani zwrócili też uwagę na sposób, w jaki Elliot przywraca sobie przytomność umysłu, czyli wbicie sobie miecza w rękę. Dość bolesne, muszę przyznać. Ale ja nie o tym. Ja o tym, że Elliott "pozostał sobą nawet w takiej sytuacji" czy cuś. Między innymi. Bo w sumie jakbym go nie nie lubiła, to dobra postać. I jak tak teraz to przemyślę, to męska wersja mnie. Dziwne uczucie. Już się tłumaczę: otóż ja Elliotta nie znielubiłam za charakter, no, może troszeczkę - ale za to, że był tak strasznie uwielbiany prze fanki. (Trafniejszy i bardziej szczegółowy opis wydarzeń znajduje się tutaj.)

A co do fanek, bo przerwa na reklamę musi być: NIE ROZUMIEM. Naprawdę NIE ROZUMIEM. Okej, jestem w stanie przymknąć oko na jedną wariatkę, która twierdzi, że Leo jest tak gorący i seksowny, że instant krwotok z nosa i mokre majtki. Zdarza się, gusta są różne etc. Ale jak znajduje się tego typu panienek więcej, no to wtedy ja wysiadam, Szczyt Moich Możliwości-kun został zgwałcony i zabity. I leży pod ścianą. Chociaż nie, wróć - jaja były wtedy, kiedy na stronę kink meme wpadła dziewczyna i poprosiła o Oz/Gil, bo 'TEGO JEST TAK MAŁO'. W-wybacz, ale czy ciebie przypadkiem nie popierdoliło? Tak tylko pytam, przez troskę. Mało to jest normalnych hetero pairingów, za to ozugilowego szitu jest na pęczki, i to zazwyczaj z tym kretyńskim motywem 'asdfghjkl;' Gil jesteś taki słodki kiedy cię przelatuję krzycz głośniej' i 'ach nie paniczu nie mogę jestem taki nieśmiały i pedalski ahnnnn--'. Pffft, powodzenia.

A szczególnie irytujące jest 'jestem YAOISTKĄ!' wypowiedziane z dumą. Jeśli jakakolwiek yaoistka to przeczyta - bycie nią stanoczo nie jest czymś, czym należałoby się chwalić. Bo yaoistka to idiotka, piszcząca na widok wielkiego, barczystego seme przelatującego uke, który tak naprawdę jest babą z obciętymi cyckami. I ołówkiem. Można lubić yaoi/shounen-ai, ewentualnie być fujoshi, bo nadal mało ludzi wie, co to znaczy.

Poza tym, byłam wczoraj w Pizza Hut i zauważyłam coś cudownego: TO. Deser nazywa się "Owocowe kruchości", kosztuje 7,90 i jest przepyszny. To taka szarlotka, tyle że bardziej słodka i z kulką lodów waniliowych na górze. Mrrrry. Do wyboru są trzy smaki: jabłuszko, wiśnia i truskawka. A na tego zielonego chaszcza nie zwracajcie uwagi, nie dają go ;A; A szkoda, lubię sobie czasem pogryźć coś chrupiącego.

Jojczenie bonusowe: było. Nawet napisałam je na początku, bo potem słuchałam cleara, a jak tu się wyzwierzęcać przy 'reverbaration' w tle? Postanowiłam jednak przestawić ten fragment tutaj, ale w międzyczasie wstawiłam » to i... em, jojczenie przepadło. Radujmy się. W każdym razie całość w wersji tl;dr: nie wiem czy wiecie, ale ja mam uczucia. Mam też dość życia.

wrażenia: PH #58 - lol wtf nie rozumiem

2011-02-18T20:08:00.043+01:00

ERNEST NIGHTRAY ZA EVIL MASTAH

Powyższy kadr był najbardziej epicki, wesoły i stricte rozrywkowym z całego rozdziału, naprawdę. Najpierw zareagowałam wtfem, potem tępo wpatrywałam się w stronę, a na koniec ryknęłam śmiechem niemalże homeryckim. A już po przeczytaniu szybkiego tłumaczonka zastanawiałam się, co piła/paliła autorka podczas rysowania tego rozdziału. Cokolwiek to było, musiało być bardzo mocne, poza tym oto żywy przykład na to, że nie musi być komediowo, żeby było śmiesznie. A to, co się stało, ujmę tak: Nightray >>>>>>>>> Slytherin, jeśli chodzi o ZUO.

DOBRA, a teraz krótka, przyjemna wrażeniówka z nowego rozdziału.

Na początek - prych, foch i wojgle, Rufusa nie ma już od pięciu rozdziałów i jakoś nie zanosi się na to, żeby miał się w najbliższej przyszłości pojawić. Ech, a taką miałam nadzieję... Ale nie, gdzie tam, cały rozdział jest radosną retrospekcją z Sabrie, która wyjaśnia całą sprawę z Headhunterem, innymi słowy dożo tekstu, mało estetycznych obrazków do kolorowania. Dobra, poza Glenem, który w pewnym kadrze był tak cholernie estetyczny, że to ludzkie pojęcie przechodzi. Bo, proszę państwa, za kontraktem Elliotta z jego milusim Łańcuchem stoi Leo - bo mu powiedzieli, że jak tego nie zrobi, to jego pan - tadam - umrze. Sam Elliott też nie jest bez winy, bo tak, to on wymordował znaczną część swojej rodziny i to cokolwiek... hm, świadomie. Bo Ernest i Claude uknuli straszliwy spisek, polegający na ubiciu Leo, Gilberta i Vincenta. Kropnięcie Gilberta prawie im się udało - pamięta ktoś to otrucie z 45 rozdziału? No, to była właśnie ich sprawka. A Vanessa... Cóż, winą Vanessy było głównie to, że zepchnęła Leo ze schodów, jej kjutny braciszek się wkurzył i dostała nauczkę, niedobra siostrzyczka. A na koniec rozdziału mamy malowniczy, niemalże biały kadr z Elliottem, któremu widocznie uruchomiły się procesy myślowe, bo na jego ubraniu pojawiła się taka klawa, czerwona plama...

Generalnie, strasznie niemrawy był ten rozdział. Elliotta nie lubię, to wiadomo, ale serio, jak on będzie do końca życia robił takie miny i wytrzeszczanie oczek, to naprawdę, ale to naprawdę... Ja rozumiem. Rozumiem, że ~~wymordowali mu~~ wymordował rodzinę, którą w gruncie rzeczy kochał, bo przecież same chwile morderstw zapomniał. Okej. Ale to nie znaczy, że może nie myśleć. Może. Wręcz musi, bo bez tego się, prędzej czy później, umiera. Apropos umierania, strasznie mnie ciekawi, kto poszedł po rozum do głowy i strzelił do Elliotta. Zapewne Leo, który ma mózg w podobnym stanie, co jego pan. Swoją drogą przydałoby się, żeby ktoś w końcu jednym i drugim potrząsną, dał w łeb, cokolwiek - żeby przestali się zachowywać jak nieszczęśliwe dzieci, których nikt nie kocha. Bo taka postawa "zabiję każdego, kto zrobi ci kuku, nawet jeśli będę to ja" na pierwszy rzut oka jest super świetna i godna podziwu, bo oddanie panu i inne pierdoły, ale na dłuższą metę wkurza. Bardzo.

A Leo tak właściwie nie nazywa się Leo, tylko Reo. Fani już zaczęli snuć domysły, że jest reinkarnacją Lacie, że tak naprawdę jest dziewczynką, że on i Elliot razem śpią, że jakie to kjutne omójboże i tak dalej. Tajasne. 'Kay, MochiJun kreatywna babka jest i ma bujną fantazję, ale crossdressing to w harelquinach, ewentualnie w Hanakimi. To ostatnie swoją drogą tak mi przez pewną koleżankę zbrzydło, że nie tknę tego nawet kijem. Takim długim, o.

Przetłumaczyli (w końcu) szósty rozdział Hana no Mizoshiru. Cóż. Skanlacja nadal na poziomie krzesełka dla dzieci, bo ani to estetyczne, ani niespecjalnie zrozumiałe, ale należy cieszyć się z tego, co się ma. Podobno. Ja tam się cieszę, w końcu następny rozdział jest za... okej, kupę czasu minie, zanim wyjdzie, więc już się zamykam.
W każdym razie, Arikawa ma sen. Śni mu się łączka, kwiatuszki i różne inne pierdoły. A, no i jeszcze Misaki. I się całują. A potem Arikawa się budzi, idzie do laboratorium i przez następne parę stron fascynują się jego odciskiem, bo spał na książce. Potem Misaki wychodzi, Arikawa zostaje sam jeden i niby wszystko jest okej, gdyby nie to, że dzwoni telefon. Arikawę w końcu trafia szlag i odbiera, a tam - kolejny bisz! Z bajeranckim tekstem, że bez niego Misaki jest niczym. Iiiiiiiiii Arikawa is confused, a następnie oczywiście wraca Misaki. I zastaje swojego kolegę, ruchawego jak Edward, z jego telefonem w ręku. I...
- Dzwonili do ciebie.
- I t-ty odebrałeś?

NIE, coś ty, sprawdzał profil na facebooku. Czasami postaci w mangach są zastanawiająco niedomyślne. Enyłej, teraz będę przez trzy miesiące czekać i zastanawiać się, kim jest ten bisz i co go łączy z Misakim. Zły braciszek? Były? Czy coś? Takarai Rihito, okrutnaś.

wrażenia: 「4 x 4」 - four by four

2011-02-13T17:55:00.038+01:00

haku

D... dlaczego ten art nie jest bardziej... poziomy? Iiiii, dlaczego ja nie mam jakiegoś nowszego Windowsa, bo w tym mi brzydko tapety wyglądają? No ludzie, tak się nie robi.

Eeeenyłej, ostatnio zrobiłam się coraz bardziej into that utattemita stuff (a miałam nie uszyfać anglicyzmów, hy hy). A szczególnie into Dasoku. Jakkolwiek to zabrzmiało. Dobra, wiem jak to zabrzmiało. Khy. No, w każdym razie, niedawno ja i mój klawy refleks zassaliśmy sobie 4x4, bo w końcu ta Ophelia, to Nare no Hate i generalnie cała Dasokowatość strasznie mnie wtedy interesowała. Swoją drogą, jak ten facet nie zrobi wkrótce nama, to się do niego włamię, ukradnę Mokę, a jego samego zwiążę i niech sobie siedzi u mnie pod wanną (｡･ｗ･｡ )

Boże, jestem podła (　；∀；) Tak mi przykro przepra-- oh well.

01. Scissorhands - Miichan

No dobrze, przyznaję się. Po raz pierwszy słyszę tę piosenkę w całości, bo co prawda wcześniej miałam okazję, ale z niej nie skorzystałam. W każdym razie strasznie podoba mi się ta wersja, głos Miichana tak tu PASUJE. A ten fragment około 2:57 jest przecudowny. Chociaż jęki przy 4:03 już jakby... um, mniej?

02. Jikkoken'o - Ren

Into jest dziwne, momentami brzmi jak soundtracki z pikselkowych sailorkowych mordobić, no ale co się będę czepiać. Tutaj Ren brzmi dość... mało męsko, i na początku zastanawiałam się, kto to, kurde blaszka, śpiewa, aż tu nagle - suprajz suprajz. Aczkolwiek basy są śliczne. I hej, czy tam przypadkiem nie DSK śpiewa w chórku, hmm?

03. Boss Death - Dasoku i Miichan

Jakie ta piosenka ma upiornie długie intro. Ja bym zrozumiała, gdyby ono było jakoś szczególnie wybitne, ale no serio, ile można. Za to cudnie zgrała się dość drapieżna gitara z tym wysokim głosem Dasoku, bardzo klimatycznie to wyszło.

04. Sode Fureau mo Tashou no En - wszyscy hurtem!

O ludzie, jakie to uroczo popowe (mimo iż bardzo gitarowe, le mry), wesołe i do tańczenia. Słuchając, ma się wrażenie, że wszystkim podczas nagrywania było bardzo wesoło. Ich głosy świetnie brzmią razem, a dotąd nie lubiłam piosenek wykonywanych przez więcej niż jednego wykonawcę.

05. 1.21 - Ren

O matko, o mamusiu. Na początku nie lubiłam tej piosenki, bo niemiłosiernie mi się dłużyła, ale przy ponownym przesłuchaniu doszłam do wniosku, że to w gruncie rzeczy wesoła i przyjemna piosenka. Tutaj warto zwrócić uwagę na gitary, bo chociaż występują praktycznie w każdej piosence, to tutaj są najbardziej energiczne i podkreślają ten wariacki klimat, he hehe.

06. virgin suicides - clear i Miichan

Ta piosenka przyciągnęła moją uwagę już wtedy, kiedy łypałam na tracklistę, bo... hm... o czym ona właściwie jest? Co prawda tytuły piosenek z reguły zdradzają, o czym one są, ale... SERIO? Samobójstwa dziewic? G-gratuluję wyobraźni, chłopcy ――∑(´･ω･)――
(Film o tym tytule został u nas przetłumaczony jako "przekleństwo niewinności", co jest już bardziej sensowne)
Dobra, dosyć tych żartów, utwór w wykonaniu tych panów jest jak Saihate - mimo iż szybki i rockowy (no przecież nie napiszę, że taneczny), to strasznie smutny. Okej, głos cleara był uspokajający i prawie-że-wesoły, ale...! Poza tym, MIICHAN. J-jak temu człowiekowi cudownie drżał głos. I ten fortepian. I to "la la la" na koniec. BAAAAAAAAAAAAAAAAAAW ;A;

07. Ophelia - Dasoku

(｡･_･｡)
Pfft, co ja mam napisać o piosence, którą polubiłam od pierwszego przesłuchania? Że ładne? Tyle to ja wiem i bez słuchania, no naprawdę. Enyłej, perspektywa Dasoka śpiewającego romantyczne piosenki do jakiejś kobiety (a nie Moki) jest raz, że szoku-- okej, przesadziłam. Ale to naprawdę urocze. I o ile sam Dasok na początku brzmiał seksownie i w ogóle Dasokowato, to pod koniec jego głos był... em, czuły?

08. Petenshi ga Warau Koro ni - clear i Ren

Omry, Ren tak seksownie brzmi, że nawet clearowi się udzieliło. No serio, drapieżny clear jest MRRRRRRR i jeszcze bardziej. Notabene, tak się zastanawiam - skoro oni tu tacy świetni są, to jakie to musi być *emotka przedstawiająca dziki zachwyt* w wersji Dasoku? Owszem, mogłabym sprawdzić, ale KURDE STO MEGABAJTÓW, no ileż można.

09. Jisatsubushi - Miichan

Ej, chłopie, przestań takie rzeczy z głosem wyczyniać, dobrze? Bo mi ciary biegają. T-TO VIBRATO. I ten cudnie niski głos, jeju. Momentami brzmi jak Piotr Kupicha, ale to jest fakt tak niedorzeczny i prześmieszny, że to aż zaleta. Okej, ta piosenka jest świetna, cicho.

10. Iroha Uta - Ren

Nieco zmieniona wersja, z dodanymi smaczkami typu "a tutaj sobie wciśniemy dodatkowe plumknięcie, a tutaj jeszcze dogitarzymy". Niestety, głos jest mało charakterystyczny, w refrenie strasznie cichy i w ogóle miesza się z muzyką. Głosowo to najsłabszy kawałek na płycie, ale podkład naprawdę elektryzujący. I te "aaah~"...

11. Nare no Hate - Dasoku

Dobra, w tym momencie konstruktywna krytyka uciekła z krzykiem, trzaskając drzwiami i gubiąc buty. Bo co komu z tego, że na początku gitara brzmiałą mi dziwnie i metalicznie? Ano nic. Ten kawałek naprawdę jest... huh, może tak: TRAFIONY, o. Nie napiszę, że nie da się go opisać, ani że świetny, bo albo Dasok utopi się w wazelinie, albo będzie brzydkie powtórzenie. Anyway, ta piosenka przypomina mi lato. Lato, łączkę, zachód słońca i siedzącą tam parę. I fajnie się przy niej zasypia.

12. reverberation - clear

Nadal nie jestem pewna, czy dobrze zapisałam ten tytuł. Nie wiem, jak się go czyta i generalnie nie wiem. Wiem za to, że clear ma talent do takich piosenek i że one mu dobrze wychodzą. Tutaj też mu wyszła. Tylko że ja, choroba, nie wiem, jak to opisać. A... a ten krzyk w 3:30 i dalej. T-to jest prześliczne, od razu się człowiek uśmiecha, a kątem mózgu zastanawia się, czy przypadkiem nie powinien ocierać łezki z policzka. Tylko koniec był mało efektowny. Po prostu fadeout.

----------

Okej, przecież wiadomo, że mi się podobało. Tak naprawdę nie mam za grosz konstruktywności w ocenianiu, bo wszystko po ponownym/bardziej wnikliwym przesłuchaniu mi się podoba. ALE. Moje podejście do rzeczy, których nie mam, a bym chciała, wygląda takoż "nie muszę mieć tego na teraz-zaraz", a w związku z tym, żem leń straszliwy, chcianej rzeczy nie dostaję/kupuję sobie wcale i jeszcze radośnie tłumaczę sobie, że "później". Więc resztę utattemitowych płyt wysłucham później, a bez tej mangi też nie umrę...

WVR #172 - bokaroido roido roido

2011-01-23T16:28:00.024+01:00

初羅Jak będę miała pieniądze zrobię sobie z tego przypinkę, oho ho

Om nom nomnomnom, ferie już niedaleko (ta lol powodzenia), co oznacza wypady do Arkadii, kino i pizzę. Zacieszam. Znudziło mi się coroczne jeżdżenie w góry, bezsensowne kłótnie, po których mam ochotę drogą kupna nabyć jaki malutki, milutki łom i wymierzyć sprawiedzliwość tym-i-tamtym osobom, łażenia codziennie tą samą trasą, namawiania mnie na narty (jakby "nie" nie wystarczało) i wszędobylskich koleżanek mamy. Niby podczas ferii w mieście nie odpocznę, będę cały czas siedziała przy komputerze, a tak w ogóle to powinnam się uczyć, bo mam po feriach gigantyczny sprawdzian i w ogóle zaraz dostanę szlaban, ale cholera, i tak nigdy nie mogłam robić tego, na co mam ochotę, więc może przynajmniej napatrzę się na mangi w Empiku tudzież na gitary w mxmusic. A pouczę się w międzyczasie*.

Podczas pisania wrażeń z WVRów nigdy nie słucham piosenek wcześniej, to jest o danej piosence piszę dopiero podczas jej słuchania. Tak więc nie napiszę, czy tydzień był słaby, średni czy dobry, bo po pierwsze, nie wiem, po drugie, to brzmiałoby trochę głupio, gdybym pod tym tekstem napisała 'EDIT: już wiem, było _____________'. Well, jadziem, panie zielonka.

#10: Hatsune Miku - Nanairo no Asa

O, jaki ładniutki fortepian. Art też uroczy i pasujący do piosenki. Sama piosenka jest troszkę jazzowa i ma lekko chaotyczną linię melodyczną. Milutkie, ale tak krótke i tak delikatne, że wyleci z głowy w sekundę po przesłuchaniu.

#9: Hatsune Miku - Risky Game

W rankingu żadna nowość, ale ja akurat tego nie słuchałam. No to ujmę to tak: piosenka przyjemna dla ucha, ma to "coś", ale PV jest absolutnie niefortunne. Słysząc TAKIE dźwięki wyobrażam sobie seksowną Miku w seksownej, eleganckiej sukience, a przy fortepianie jakiegoś smacznego bisza, a dostaję cokolwiek średnio narysowaną vocaloidową kapelę disco polo ze zwierzęcymi uszkami (Luka-króliczek, eh?). NIE. Po prostu NIE.
(Dlaczego to PV ma TAK słabą jakość?)

#8: Kagamine Rin i Len - Karakuri 卍 Baasuto

Okej, ja rozumiem, realia PV-ki, ale na początku byłam dość zniesmaczona tą swastyką i nadal nie uważam, żeby zastępywanie nią gwiazdki było konieczne. Swoją drogą, PV świetne, i te mundur-- hnnnnnnnnnnnnghhn. Oprócz tego, że nigdy tak za bardzo nie lubiłam kagaminowych głosów, to to chyba aż wyląduje na moim empećwiórku...

#7: Megurine Luka i GUMI - speed

WRRRRRRRRRRR WRRRR RRRR. Gdzie jest GUMI, oprócz tego, że w PV? W chórkach i w jakimś randomowym momencie? Sorry, ale żeby się upewnić musiałabym zassać ten utwór na odtwarzacz, a aż tak go nie kocham. PV całkiem ładne, chociaż ta Luka z wyciągniętą ręką wygląda tak, jakby na gwałt potrzebowała Nospy.

#6: Kagamine Rin - Sadistic Love

Z tytułu wnioskowałam, że piosenka (i PV) będzie mroczna, zła i emowata. Cóż... W życiu się tak nie pomyliłam. Jest różowo, nieemowato i całkiem ładnie. Ale... ten głos. Jest PASKUDNY. Jak ktoś chce sobie obejrzeć, to polecam, ale z wyłączonym dźwiękiem. Może później będą jakieś ludzkie covery, bo teraz to to jest coś, co się nazywa earfuck.

#5: Hatsune Miku - Mousou Sketch

A to z kolei słyszałam, bo chyba w ostatnim WVRze było na pierwszym miejscu. Bardzo fajne - zarówno PV, jak i sam utwór - i od jakiegoś czasu słucham sobie tego w drodze do szkoły (czyt. mam to na MP4, ale skończyły mi się synonimy). A numerek sm bardzo fajny...

#4: GUMI - Juu Mensou

Ykhyyyyy. Intro jest tak epicko nienormalne, że szok. Głos troszkę mi przeszkadza, podobnie jak PV, które chociaż równie nienormalne, to razi.

#3: Hatsune Miku - Domino Taoshi

Czy to nie jest przypadkiem dzieło tego P od Top Secret? Bo PV podobne. Chociaż bardziej psychodeliczne i głos Miku podobny. Takie jakieś... Średnie?

#2: Hatsune Miku - Dou Iu Koto Nano?!

Ojej, jakie ładne PV. I jakie boskie użycie MMD. Miku czasami wygląda jak Kirino z Oreimo, a to zwierzątko z 1:40 jak PUPI i chyba nawet obok pada słowo 'hitsuji'. Sama piosenka brzmi, jakby autor miał kilka pomysłów, ale postanowił je wszystkie upchnąć w jednej. I nie wiem, może to przez to, że za mną jest włączony telewizor, a rodzicielka namiętnie jojczy na to, 'jacy ci sędziowie gópi są', ale głos Miku najzwyczajniej w świecie jest wrzaskliwy. Kropencja.

#1: Hatsune Miku - Kusare gaidou to chokore ito

Ilustracja ładna, dziękuję zapraszam ponownie później. Dla mnie to zwyczajna kakofonia jest, ech.

------------

Ostatnio zainteresowałam się tytułami naprawdę yaoiowymi, a właściwie to shounen-aiowymi. Sam fanserwis, jakkoliwke przyjmeny by nie był, jest tylko fanserwisem, a miło byłoby poczytać o dwóch facetach, którzy naprawdę się kochają. (Jezu, to zabrzmiało gorzej niż powinno). I nie, nie wierzę, że pomiędzy Ozem a Gilbertem jest coś innego niż przyjaźń. W shounenie? Chciałoby się. Anyway, zaczęłam (i skończyłam) Seven Days. Reakcja: awwwwwww~!! Ja wcale nie jestem yaoistką, a już na pewno nie taką, która wydaje z siebie piski niemalże nietoperzowe na widok tomiku Liberty Liberty! (znam takie), ale to po prostu było naprawdę urocze i sympatyczne. Czytało się szybko, i to wcale nie dlatego, że manga ma dwa tomy. A ta kreska... hnnnngh. I tyle.

Moja aktualna BLowa seria to Hana no Mizoshiru i uważam, że jeden rozdział na trzy miesiące to... to niemal jak sadyzm jest. Szczególnie, że czytam wersję tłumaczoną przez kogoś dla koleżanki, która jest dość niezrozumiała, a bohaterowie porozumiewają się jeśli nie monosylabami, to tylko wyrazami. Pominę koszmarną edycję i taką samą jakość. W każdym razie, nie mogę się doczekać następnego rozdziału, o. A ten pocałunek w... czwartym? rozdziale był tak cudowny, że nie mogłam oderwać od niego wzroku. Nie mogłam, ale musiałam, bo raz, że byłam ciekawa, co dalej, to dwa, że gapienie się przez dłuższy czas na całujących się facetów jest nieostrożnym posunięciem. Szczególnie wtedy, kiedy ma się matkę, która na widok reportażu o lesbijkach w wiadomościach każe ci się odwrócić. /facepalm

Wracając do WVRa, na wylądowanie u mnie w odtwarzaczu zasłużyła tylko swastyka. No i może Risky Game. Czyli tak, jednak ten tydzień był dość... średni.

* międzyczas to jest coś takiego, w co wierzysz, że jest, ale tak naprawdę go nie ma.

Albowiem blond Dasoku pełnym seksu jest.

2011-01-17T18:19:00.032+01:00

Eeeeem. No więc. Ja miałam o czymś pisać, tak? O, super. Szkoda, że nie pamiętam o czym. To znaczy pamiętam, więcej, mam we łbie tyle pomysłów na notkę, że szok. Niby fajnie, tyle że nie wiem, od którego zacząć, poza tym miałam pisać fika. A może dwa? Cholera, całe szczęście, że dokończyłam Kevina, bo miałabym Wielki Problem Życiowy. A pffft, dlaczego doba jest taka krótka? No, tak. Bo Bóg miałby dość narzekań uczniów, dlaczego muszą siedzieć w szkole dłużej, niż to ustawa przewiduje. To wszystko nie ma sensu, a ja marnuję czas na ględzenie. Śśśśświetnie. Zaraz zatańczę.

To może zacznę tak: DZIEJE SIĘ. Rozdział PH wyszedł zaskakująco wcześnie, co mnie dziwi, bo generalnie to niemożliwe, żeby rawy były dostępne na dwa dni przed wydaniem. To po prostu nie-moż-li-we. Więc jeszcze większy szacun dla Japończyków: jak wy to robicie?! Bo chyba nie Zmieniaczem Czasu?... ...Hm, no tak, miałam pisać o tym, co się dzieje. Not to, na ten przykład, miałam dziwny sen. Z Jenotami na dodatek. I nie, nie zasunę nickami, bo nie wiem. Wiem tylko, że byliśmy na jakimś zjeździe. Zjazd odbywał się na totalnym zadupiu, w dodatku cokolwiek oryginalnym zadupiu, bo w lesie przy RONDZIE. No tak, było rondo, wokół tego ronda w równiutkim kółeczku stały tylko sklepy spożywcze, co jeden, to o lepszym dizajnie, i nie były to takie sklepy, w których oprócz jabłuszek i tym podobnych można kupić gumę do żucia, płyn do mycia naczyń i takie inne. Gdzie tam. Warzywa und owoce, that's all. Zupełnie, jakby tego typu roślinki były w Polsce towarem deficytowym. W każdym razie, przy rondzie stał już autokar, a w autokarze siedziały Jenoty (i ja) i zastanawiały się, a) czy pojazd pojedzie do Warszawy Zachodniej czy Centralnej, b) czy w ogóle gdzieś pojedzie, c)czy w ogóle ruszy się z miejsca, i d) gdzie, do cholery, jest kierowca, było przecież ciemno jak u Murzy... jak w nocy właśnie. (Może dlatego, że była noc) W każdym razie, martwienie się szybko nam się znudziło i zaczęliśmy się fazować, głownie rondem. Kiedy byłam na wycieczce szkolnej (tej, która była koszmarem), w drodze do Wilczego Szańca mijaliśmy właśnie rondo, i kiedy ktoś rzucił odpowiednim komentarzem, takeśmy się ubawili, że kwikaliśmy do końca podróży. Ronda rządzą, generalnie.

Poza tym drogą kupna nabyłam dzisiaj bułkę, która nie dość, że była chlebem, to jeszcze wykonano ją z kamienia. Okej, to że nie umiem chleba kroić, wie każdy, ale w tym wypadku naprawdę pokrojenie tego CZEGOŚ było niewykonalne.

Okej, jestem naprawdę niemożliwa, że mając pod nosem swoje coloringi nie piszę jeszcze o Pandorze. Ale ojejku no, tyle jest ciekawych rzeczy... Na przykład to, że wczoraj pilnie uczyłam się do historii. Tak pilnie, że mam malownicze pięć stron notatek z kilkudziesięcostronicowego tematu. Ale, ale, poszło mi dobrze. Chyba.

Pandorapandorapandora. Uprzedzam, spoilery, więc jeśli ktoś nie czytał albo chce poczekać do wyjścia skanlacji (czego nie rozumiem zupełnie, szczerze mówiąc), to niech sobie odpuści, bom wredna glizda i po prostu kocham spolerować.

Po pierwsze, najważniejsze spoilery - Eliott ubił swoją kochaną mamusię. Zdolne dziecko, irytowała mnie ta baba już od początku. Drugi trup to Yura, a na genialny plan kropnięcia go wpadł Oz. A może Jack? A, kto ich tam wie.
Od cholery się namnożyło teorii na temat Eliotta i jego pieczęci - bo ją ma, a żeby było jeszcze weselej, ze wskazówką na za piętnaście. Super. W dodatku Łańcuch wymazuje wspomnienia, co oznacza też to, że obaj panowie mają zamiast mózgów mizerię. Leo zaś prawdopodobnie ma jakieś powiązania z Glenem... no przecież nie napiszę, że jest jego reinkarnacją! Kolejny domysł mówi o tym, że każde ciało, które posiadał Glen, zmienia się potem w Łańcuch, a ostatnim ciałem Glena był właśnie Humpty Dumpty. Z drugiej strony, po grzyba mu te dodatkowe ciała? Jedno mu nie wystarczy? Facet, dajże spokój. A nie, wróć, nie dasz, nie żyjesz w końcu.
W tym rozdziale Oz próbował zabić Yurę dwa razy - za drugim mu się udało, za pierwszym powstrzymała go Alicja, podobno z wybitnym tekstem "Nie używaj mojej mocy bez pozwolenia". Opadły mi witki. Najpierw ją ~~zgwałcili~~ osłabili, potem chcieli pociachać, a ona się czepia używania mocy... Alicjo, informuję cię, że nie myślisz. Zaskakujące, ile razy poinformowałam o tym inne postaci w ciągu tych kilku rozdziałów...

Chcę Rufusa. Tak dużo żądam? Tylko Rufusa... no i Reima, okej. I więcej Breaka. I wojgle.

why so serious man, why

2010-12-25T15:27:00.053+01:00

Trochę tu jakby cienko.

Święta, święta i po świętach. No dobra, niekoniecznie, ale przynajmniej dla mnie, bo na tydzień przed Bożym Narodzeniem moi rodzice stwierdzili, że zachorują, co też z niezwykłą gorliwością uczynili, i teraz leżą sobie i dogorywają, a ja i psy jesteśmy jedynymi zdrowymi stworzeniami w tym domu. No tak, są jeszcze roztocza, ale ich nie liczę z racji niemożności nawiązania z nimi rozmowy.

Ostatnio doskonale udawałam, że liczą się dla mnie inni, ale teraz to sobię odbiję. Tak delikatnie, bo ochota na powigilijne jojczenie przeszła mi wraz z wyjściem z taksówki. Kurka, co roku wracamy wcześniej, jeszcze chwila, a wrócimy o dwunastej... Acz.

Dostałam trzy książki (w tym jedna historyczna). I bluzeczkę. A na początku stycznia omawiamy Krzyżaków. A ja nawet nie jestem w połowie pierwszego tomu. Ech, czemu to nie jest takie fajne, jak Chmielewska? Albo Białołęcka? Lepiej by się czytało.

W każdym razie, tymczasowo zrezygnowałam z czytania na rzecz kolorowania (sami przyznajcie, że to drugie szło mi lepiej) i po raz kolejny chyba reklamuję swoją galerię na dA - klik. Przy okazji odświeżyłam moje konto na Last.fm. Ludzie, jak to wciąga! Przez trzy godziny siedziałam i nabijałam sobie listę... Jak na mnie, klasycznie - MJ, trochę aktualnych gwiazd plus trochę j-popu. Enyłej, jestem tutaj i śmiało można mnie friendować.
Klapa od sedesu ostatnimi czasy się chybotała, więc tata ją przykręcił. Chyba troszkę za mocno - za każdym razem, kiedy ją otwieram, zawiasy wydają taki dźwięk, że strach się bać. Poza tym... poza tym dostałam nowe słuchawki, o takie mniej więcej. Wrażenia? Mieszane. Z jednej strony cudnie słychać basy (przy "Billie Jean" się rozpłynęłam), ale z drugiej, cholernie są niewygodne. No i mają obudowę częściowo plastikową, częściowo metalową.

Z zapowiadanego Conotkowego Polecacza wyszło jedno, wielkie nic, więc przydałoby się ruszyć główką i coś wymyślić. A proszę bardzo - fikowo, bo fikowo, ale I będę pamiętać Ai-chan. Absolutnie przeurocze. Niby zwyczajne rozmowy, ale jednak mają to coś. Przy czym Kevin nie jest emo, ma historię, uczucia. No ojej po prostu.

A, tak. Wyszły skanlacje, to mogę zabrać się za wrażenia z 56 rozdziału Pandora Hearts. Wyjątkowo niska dawka spoilerów, oprócz tego, który jest tak oczywisty, że niemal nie jest spoilerem.
Mowa oczywiście o Reimie.

Który ŻYJE.
Szok, nie?

A to jeszcze nie wszystko, bo widocznie Jun pomyślała, że tak wesoło być nie może i ubiła Fanga. Tak, to ten Baskerville, co dostał po łbie od Lotti, że ją brzydko narysował. Szkoda trochę, w sumie nawet go lubiłam, a sama scena śmierci... No... smutna była.

W tym rozdziale znowu mamy trochę głupkowatych scen Gilbert/Break (nie wiem, czemu ci fani tak się uwzięli na ten pairing), na przykład taką, w której Gil podczas no, załóżmy, że opatrywania Breaka maca go po brzuchu. Parę stron potem tamten się odpłaca i wodorost dostaje w dupsko. Mieczem. No dobra, to już nie było głupkowate, tylko kwikaśne. Aaale. AAAALE. Pominąwszy kilkanaście stron bieganiny - ceremonia pociachania Leo i Alicji już blisko, uihihihihi~! A nie, wróć, to Yuri kwestia jest. Ludzie, jaki on nieestetyczny. Nie dość, że to, to jeszcze molestuje Oza - dotąd mi wisiał i powiewał, ale zrobił się irytujący. No więc na widok Yury niosącego Alicję (która wyglądała, jakby ją zgwałcił) Oz zrobił "ALICE!!!!!!!!!!!1111oneoneeleven", a pozostali zrobili "wtf?". Potem z wściekłości zaliczył powerupa, który objawia się u niego czerwonymi oczkami. Wszyscy obecni ponownie zrobili wtf, a Vincent wykazał się myśleniem i w tychże myślach stwierdził "Oz ma czerwone oczy!". NO CO TY.
A potem się okazuje, że, uwaga niespodzianka, ta brzydka pani z kultu to mamusia Eliotta. Rodziny się nie wybiera, ale srsly, współczucie desu.
Ja chcę Rufusa w przyszłym rozdziale. Mogę, mogę, ładnieproszę? I ja wcale nie zdradzam mojego hasbendo (no, może troszkę), on po prostu jest estetyczniejszy od Yury. Hej, przy Yurze nawet Leo jest gorącym bizonem, z którego wylewia się seks, więc toniemojawina...

Wyszedł pierwszy odcinek Sta[gwiazdka]Ska, yay!

no co.

W jednym wielkim skrócie: Męska, astronomiczna Mała Syrenka.
W mniejszym skrócie: Hm.

Gdy Ęri był mały, spotkał uroczą dziewuszkę, która tak jak on lubiła patrzeć w gwiazdy. Byłoby uroczo, gdyby nie to, że jako siedemnastoletni chłop wciąż o niej pamięta i chce się z nią spotkać. W tym celu rezygnuje ze swojego największego marzenia - wyjechania z rodzicami na badania astronomiczne - i zapisuje się do japońskiej szkoły, do której uczęszcza też jego znajoma z dzieciństwa. Tyle że ta znajoma wcale go nie pamięta... Czy chłopak odkryje swoją gejowską naturę wśród stada cudnych młodzieńców?! Czy czeka nas fala yaoihintów?! I czy w końcu zabiorę się do śniadania?!

Okej, te trzy ostatnie zdania się nie liczą.

Wracając do samego animu: OBŁYPIĘ. O ile jakoś sensownie to rozegrają, a po drodze nie zaplączą się jakieś traumy, wielokąty miłosne ~~i o ile będzie dużo Ishidy.~~ Seria zapowiada się całkiem przyjemnie, lekko i uroczo, przynajmniej tyle udało mi się stwierdzić na postwaie jedenastu minut. Nie to, żebym była jakoś specjalnie prywiązana do przygód z lekka zemowaciałego pół-Francuza (ten ojciec. TRAUMA), ale to. Stanowczo. Za krótko. Chociaż ej, ja mam dwie serie do nadrobienia. I "Krzyżaków" do przeczytania, okej.

ヒコ聖之

Conotkowego Polecacza część druga. Nie mogłam się powstrzymać po tym, jak rodzicielka zabroniła mi dzisiaj puszczać tych Japończyków, bo ona przez całą noc nuciła sobie ich piosenki. No mam ja nadzieję, że bez efektów dźwiękowych (czyt. Zangeshitsu to zła piosenka jest). Kyhy. Innymi słowy: jest takie fajowe śpiewające duo Fero☆men złożone z Kousuke Toriumi i Suwabe Junichi. Dla hardkorów i tych, którym japońskie teledyski nie przeszkadzają ~ IROHA UTA! Ja wysiadłam. Gwoli rozróżnienia: ten z czarnymi piórami to SuwaJun, a ten z czerwonymi to ~~Wiśniewski w przebraniu~~ Toriumi Kousuke.

No dobrze, tamci dwaj to Fero☆men, za to sam Zespół przez duże Zet z większą ilością apetycznego chłopa to Sta☆men. Zbieg okoliczności, he he. Większa ilość chłopa zwie się Daisuke Kishio, Kenichi Suzumura, Hiroki Takanashi, Hiroyuki Hoshino i Makoto Yasumura. Razem siedmiu panów, coś takiego.

A przynajmniej tyle udało mi się wyssać z japońskiej Wikipedii.

Michael and His Michaelness

2010-12-19T11:21:00.061+01:00

by: 東条さかな

(autorka arta rysuje smukłych, długonogich przystojniaków z "I'm too sexy for my shirt" wypisanym na twarzy.)

Nie chcę snuć domysłów, a rawy i tak są łatwo dostępne, więc z notką o nowym rozdziale PH poczekam do wyjścia skanlacji. Zamiast tego, oto krótka, przyjemna recenzyjka płyty "Michael", uwaga, Michaela Jacksona. S-szok desu.

Acz wydaje mi się, że byłoby trochę ZBYT krótko, gdybym od razu przeszła do recenzji, bo jest na niej tylko dziesięć piosenek (w porównaniu z poprzednimi płytami to trochę mało), więc porozwodzę się jeszcze nad samą płytą.

Generalnie, na początku miałam do niej stosunek sceptyczny, bo ani zwiastun, ani całe "Breaking News" za bardzo mnie nie zadowoliło, a już wieść, jakoby wokalistą nie był Michael, ostatecznie ostudziła mój zapał. Ale pewna grupka fanów uparcie twierdziła, że to nie jest płyta MJa, że to oszukaństwo (dobrze, że nie kłamaństwo, bo bym się chyba popłakała), a $ony - nie Sony - to banda żerujących na ludziach snobów. Tak, a w swojej kwaterze głównej mają salę tortur, w razie gdyby jakiś początkujący artysta się stawiał... No błagam.

Sony to WYTWÓRNIA MUZYCZNA. Oni promują muzyków i ZARABIAJĄ. Robią pieniążki. To oczywiste, że po śmierci takiego muzyka wydają wszystko, jak leci, bo z tego idą pieniądze. Nikt mi nie wmówi, że nie obchodzą go zarobki, a liczy się podążanie za marzeniami. Okej, mogę podążać, ale co z tego, skoro nie będę miała za co kupić butów? A z czego miałby żyć taki dźwiękowiec? Z tańca na rurze? P-p-powodzenia.

Sami fani się wypowiadają, że płyta to jedna wielka popowa papka. E... Serio? Przecież to jest pop. Michael Jackson = King of Pop i takie tam. Ja rozumiem, że szok, bulwers i jak oni śmieli to zrobić, ale ludzie, trochę dystansu. Głośne protestowanie i obklejanie swoich profilów napisami This is NOT It i tym podobne nie są oznaką rozsądku, a tak emocjonują się głupawe nastolatki, oneoneeleven.

Ale i tak nic nie przebije tekstu Will.I.Ama, który rozłożył mnie na łopatki, zabił i wgniótł w ziemię. Piosenkarz twierdzi, że to nie jest płyta Michaela, bo on nie pracował nad piosenkami. No ciekawa jestem, jak miałby to zrobić, skoro nie żyje. Zstąpi z niebios i będzie wisiał nad producentem i jak ten Duch Święty natychał Apostołów, tak? Cokolwiek interesująca wizja, że tak to ujmę.

A propos interesujących wizji - pewien malarz, konkretnie: Dan Lacey, namalował serię obrazów, z których jeden przedstawia gołego Michaela siedzącego na łóżku. Wait, nie, nie gołego. Ma rękawiczkę. Ma rękawiczkę, zakrywa nią sobie to, co powinien... i śpiewa. Z zamkniętymi oczami. Padłam trupem po raz kolejny, huh.

Dobra, nagadałam się, będzie tego. Płytapłytapłyta.

by: だい

1. Hold My Hand (z Akonem)

Pojawiło się na youtube króciutko po śmierci Michaela, ale ta wersja jest poprawiona. Dodali sporo smaczków, Michael więcej śpiewa, a poza tym szepcze na koniec, jak ja uwielbiam szepczących facetów. Urocze. A poza tym... "Akon & MJ". I tyle. To mnie absolutnie rozczuliło i za każdym razem, kiedy to słyszę, muszę, po prostu muszę się uśmiechnąć. Ot, taki pozytywny wpływ. Piosenka idealnie pasująca do kiwania się i bez tego, o czym będę pisać później, czyt. zmiennej dynamiki. Poza tym, dodatkowym fanserwisem jest sam Akon - rany, jak ja lubię tego faceta. Nie dość, że jest uroczy i ma świetny głos, to jeszcze uroczo się uśmiecha. Czekoladowe ciacho, jak powiedziała niejaka Beata Tyszkiewicz po występie Jaya Delano w "Tańcu z Gwiazdami".

2. Hollywood Tonight

Nie wiem czemu, ale do wczoraj, czyli do pierwszego przesłuchania płyty w całości (link tutaj), rozumiałam tonight jako together (zaćmienie umysłu?) i zastanawiałam się, o czym będzie ta piosenka. A piosenka jest o dziewczynie. Ściślej, o dziewczynie, która robiła wszystko, by zostać gwiazdą. No i nią została, ale... wiadomo.
Oprócz samej muzyki najbardziej podoba mi się tekst - niby opowiada jakąś historię, ale bez żadnych emocji, ani nie pochwala, ani nie gani. I nasuwa myśl, że może ten Michael nie jest takim słodkim niewiniątkiem, tylko poprzez piosenkę chce subtelnie wyrazić swoje A Nie Mówiłem i A Dobrze Ci Tak. Muzyka z kolei... ujmę to tak: to takie drugie Blood on the Dancefloor - przyjemnie się przy tym tańczy z partnerem. Nie to, żebym próbowała, ale jednak. A pod koniec mamy okazję usłyszeć absolutnie trafione i boskie gwizdanie. W utworze udziela się Taryll Jackson, bratanek Michaela, jeden z trzech synów Tito, tworzących grupę 3T.

3. Keep Your Head Up

Piosenka, jakiej Michael jeszcze nie śpiewał, czyli "nie-poddawaj-się". Niech nikt nie weźmie tych myślników za kpinę, ja w żadnym wypadku nie! Idea godna pochwały, a sam utwór jest z pewnością lepszy od tego typu piosenek polskich gwiazdeczek pokroju Paulli i nie, nie twierdzę tak dlatego, że jestem fangirlem Michaela. On po prostu jest jakościowo lepszy. Wracając do tematu, Keep Your Head Up znów jest stworzone do kołysania się/podśpiewywania pod nosem, ale tym razem mieszanka dźwięków różnych a przyjemnych została wzbogacona o gospelowy chór, zupełnie jak w Keep The Faith. Odziane w granat czarne siostry zakonne aż stają przed oczami.

usunięte z pixiva, ale prawdopodobnie by: 東条さかな

4. (I Like) The Way You Love Me

Demo zostało wydane na Michael Jackson Ultimate Collection*. Ta wersja nieznacznie się od niego różni, znowu mamy kołysankę, ba, nawet z hurtową ilością "uuuuuuuuuu" (zawsze dziwię się, czemu do tekstów piosenek Michaela dodają te wszystkie jęki, wrzaski i tym podobne. A potem ludzie to tłumaczą). Bardzo sympatyczne. I romantyczne, och. A uroczy i rozbrajający jest początek, kiedy to Michael śpiewa i robi tututut przez telefon. Awwwww.

5. Monster (gościnnie i rapująco - 50 Cent)

No wreszcie. Moje cudowne, upragnione BUM! w głośnikach. Mocne, głośne, ostre i w ogóle. Swoją drogą, całkiem niezły protest song. Epickie były te randomowe, triumfalne "HA!". Całość wychodzi świetnie - rytmicznie, nieco wrzaskliwie i tak, jak lubię, czyt. kiedy Michael w jednej chwili myzia uszy swoich cichutkim, delikatnym głosikiem a potem zaczyna się chrapliwie wydzierać. Śliczne. A sam rap był tru.

6. Best of Joy

Najkrótszy i najmniej doceniany kawałek na tym albumie. I tu się dziwię - chociaż na oryginalnych, bardzo michaelowych albumach piosenki były zróżnicowane, a tutaj większość jest właśnie taka, jak ta - spokojna (powtarzam to po raz osiemnasty, ale naprawdę nie umiem znaleźć innego określenia), wręcz do snu, na uspokojenie. Tekst jest słodki, optymistyczny, a od nadmiaru komplementów, w domyśle prawionym michaelowej ukochanej, może zakręcić się w głowie. Ale hej, przecież to MICHAEL.

7. Breaking News

Najbardziej kontrowersyjny utwór, na który szczególnie rzucają się fani. Że najmniej Michaela, że to, że siamto... Można się zmęczyć. Mnie się tam podoba - bardzo rytmiczna, "mocna", co z tego, że głos jest trochę inny? Owszem, jest niższy, ale przecież przy 2000 watts fani też robili aferę i na YT nadal wisi "normalna" wersja, czyli ta szybsza i z wyższym wokalem. Nawet jeśli w kolejny protest song (nie narzekam!), brzmi całkiem seksownie. I wokal, i podkład są świetne, a że nie brzmi tak, jak powinno... inne gwiazdy też nie zawsze mają te same głosy.

8. (I can't make it) Another Day (z Lennym Kravitzem)

Szczerze mówiąc, byłam tą piosenką zaskoczona, bo na YT trafiłam na świetną drugą wersję. Wszystko byłoby klawo, gdyby nie pewne coś. Ta moja niefortunna "zmiana dynamiki". Brakuje mi jej. Tamta wersja jest niesamowita. Włączam ją przed snem, wsłuchuję się w fortepian, szepty, zmysłową pierwszą zwrotkę... a potem istne jebuuuut w słuchawkach i nici z zasypiania. I to było cudowne, z jednej strony delikatnie, niemal niesłyszalnie, a z drugiej głośno, rockowo i ochryple. Wersja z "Michael" jest rockowa od początku i nie ma tego zaskoczenia, ale wybaczam jej to ze względu na cudne gitary i tę solówę. I TĘ SOLÓWĘ, OCH TAK.

9. Behind the Mask

Uprzedzam lojalnie: to absolutnie nie będzie obiektywna opinia, bo kocham tę piosenkę wielką, puchatą miłoździą. Bo saksofon, bo chórki, bo wczesny, świeżutki i cieplutki jak bułeczka Michael Jackson z Thrillera... Ach, po prostu ach, nie wiem, jak mogę jeszcze wyrazić wspaniałość tej piosenki. Chciałabym minutą ciszy, ale jakoś nie bardzo pasuje... Więc po prostu gorąco polecam, nawet jeśli ktoś nie jest fanem MJa. Sama piosenka, oprócz tego, że cudowna, jest niesamowita (ja i moje wysławianie się), bo stanowi mieszankę głosu i stylu Michaela wcześniejszego z aranżacją Michaela późniejszego. To nie pasuje, ale: MRUUUUUUUUUUUUUU.

by: サボテリアン

10. Much Too Soon

Eeech, znowu. I co ja mam tu napisać, oprócz tego, że jest uroczo i sennie? Ach, może to, że tekst jest... smutny. Tak samo muzyka. Ta piosenka się nie spodoba, jeśli będziemy odsłuchiwać album po raz pierwszy, do tego trzeba się przyzwyczaić, to trzeba poczuć. Jak to się mówi? A tak. Że coś ma duszę. Więc ta piosenka ma duszę. Tak po prostu.

Podsumowanie? Jakie podsumowanie, przecież od razu widać, że mi się podobało. No ale dobrze. Album jest... zabrakło mi określeń, ale serio - świetny. Nawet, jeśli weźmiemy pod uwagę też te wolniejsze piosenki, bo co innego przesłuchiwać wszystko jak leci, a co innego podzielić piosenki na "dynamiczne" i "niedynamiczne".
Anyway, mocna piątka.

Ach, bo zapomnę. Gwiazdka [*], czyli Michael Jackson Ultimate Collection. Jest to duże, pięciopłytowe wydanie, zawierające piosenki z okresów Off the Wall-Thriller, Bad, Dangerous, HIStory-Invincible i trochę dem (na czterech płytach) i koncert Dangerous Tour. Dodatkowo 56-stronicowa książeczka z danymi na temat piosenek i dem. Całość podana w ładnym opakowaniu z wytłoczonymi literami i sylwetkami Michaela w różnych pozach. Cokolwiek droga impreza, muszę przyznać.

Kopniak w plecy przyda się zawsze

2010-11-27T19:00:00.004+01:00

Ta, dzisiaj wyjątkowo nie jestem dzikim fangirlem swojego hasbendo.

...no to się pośmialiśmy, czas na poważne tematy. TAAAAA. Poważne. No, powodzenia.

Bo generalnie w ciągu ostatniego miesiąca nie wydarzyło się nic ani tak strasznego, ani tak fajnego, żebym mogła poświęcić temu chociaż jedno zdanko w tym poście. Albo nie, jednak coś się stało, wyszedł nowy rozdział PH. A tak poza tym bez zmian, moja grupa z niemieckiego nadal jest zaskakująco durna, nawet jeśli weźmiemy pod uwagę wiek, nadal poluję na przylepki w stołówce i jak na złość mi je wyżerają, chamy jedne, i nadal nie kupiłam prezentu na Mikołajki. ACZ. Powtarzam, ACZ. Szóstego grudnia jest u nas dzień bez mundurków, co oznacza jeden wielki kolorystyczny gwałt estetyki, a najlepsze, że my mamy się ubrać na czerwono. Pffff, już widzę te filigranowe, urocze dziouszki ze średnią 5.0, które przechadzają się po szkolnych korytarzach przyodziane w kardynalską purpurę. Ta. A najgorsze jest to, że żadna klasa nie dostała koloru różowego. Protestuję.

Tym razem mniejsza ilość spoilerów. Teoretycznie.

Na początek... Gil, nie myślisz. Ale o tym później.

Po pierwsze - okładka rozdziału. I tak, ten dziwaczny termin oznacza obiekt moich pisków od premiery do teraz, i będę się nim zachwycać jeszcze długo. Kreska Mochijun ładnieje z rozdziału na rozdział, aż czasem się dziwię, jak to możliwe, że styl rysowania może się tak zmienić. Owszem, u każdego się zmienia (o pani Takeuchi przez litość nie wspomnę), ale jednak. I czy tylko mi się wydaje, że głowa Sharon z czasem zrobiła się mniej okrągła?

Dalej, ZASKOCZENIE! Nie ma Elliotta! No dobrze, tak dobrze nie jest, Elliott obecny, ale w znacznie zredukowanych ilościach, że się tak wyrażę. Nic mnie tak w PH nie wnerwiało, jak on. To, że się tak wydziera ("What the hell" i "You have no shame" powtarzane do znudzenia są, och, nudne!), to, że ma tyle fanek, które twierdzą, że jest słodki... i nie wiem, jak prawdziwi, stuprocentowi mężczyźni, ale ja za na miejscu faceta niezbyt bym się z takiego epitetu ucieszyła. Ach, i jego idiotyczne reakcje. Ja rozumiem, że Japończycy to dziwaczni ludzie i mimo woli nadają swoje krajowe cechy postaciom, które z Japonii nie są, ale serio. Co prawda siostry mi nie ubili, bo jej nie mam, ale śmiem twierdzić, że w takim momencie byłabym w stanie ruszać się, myśleć i mówić.

Ubijanie i niemyślenie prowadzi do kolejnego zagadnienia, i nie chce mi się wierzyć, że nikt tego nie zauważył. No bo... wchodzi sobie Break do komnatki, słyszy, że Reim nie żyje i co robi? Niemy RAAAAAAAAAAGE i idzie walczyć. Z jednej strony go rozumiem, bo szok i tak zwane "omgwtf", ale... no, naprawdę nie dałoby się sprawdzić, czy jego przyjaciel naprawdę nie żyje? A tak facet polazł się tłuc i nawet, jeśli Reim jeszcze tam dychał, to po walce skończonej będzie trupem stuprocentowym. Człowieku, nie myślisz. Ale to już chyba mówiłam.

A scena, którą wspomniałam na początku i w tytule wpisu, czyli wejście smoka imieniem Gilbert, zasługuje na spuszczenie nań kurtyny miłosierdzia i była chyba najbardziej rąbniętą sceną w całym rozdziale, poza "I'm that man/idiot's left eye!". A gdyby tak ciebie ktoś kopnął w tyły, to jakbyś zareagował, hm? Mai hasbendo to czekoladowy Mikołaj i w środku jest pusty, a nerki to coś, co mają tylko wybrani, khy. Swoją drogą Break też nie lepszy - na początku myślał, że kopiącym był Reim. Tajasn'. Niby to było ojejuuuuuuu takie wzruszające, ale chłopcze, Reim myśli. Nawet, jeśli umiera, to myśli. Poza tym hej, kto śmiał tknąć mojego męża ━━━━━━(｀Дﾟ)━━━━━━!!

I ej, gdzie moja Bardzo Wzruszająca Scena Z Reimem, Który Jednak Żyje? No gdzie, pytam się!

---

Z Ostatniej Chwili:

· Na połowę siódmego Pottera pójść do kina nie mogę, więc prawdopodobnie zrobię ładne oczka do taty i mi ściągnie. Chociaż wolałabym obejrzeć w kinie, jest w końcu ta atmosferka i popcorn. Ale domowe oglądanie też ma swoje zalety - nikt cię nie wkurza, nie kopie cię w siedzenie, nie obsypuje popcornem, nie ćlamie ani nie gada. Za to można zastopować, można do woli rzucać głupimi komentarzami (narzekam, a sama praktykuję!) na temat bujnej fryzury Voldemorta... Ech, home, sweet home.

· Ishimin vel Kaś vel Dracula vel Mój Żon, czyli znajoma rufusanka z klasy, narysowała ostatnio Rufusa z gołą klatą w wersji naprawdę mini, więc tak ją męczyłam, że w końcu narysowała większą. Chociaż i tak najseksowniejsze było rufusowe popiersie 2D, o którym dziewczyna powiedziała, że "to był pierwszy rysunek i nie wyszedł". Ta, już pędzę lecę wierzyć. W chwilach obcowania z (prawie) żywym seksem nie istnieje dla mnie termin "nie wyszło".

nie chcesz być moim dzieckiem

2010-11-09T15:20:00.034+01:00

Ojej. Ostatnie dwa dni były lekko zakręcone, ale co się dziwić - w końcu codziennie była informatyka. U nas lekcje informatyki polegają na tym, że pan zapisuje coś na tablicy, krótko o tym mówi, a potem możemy sobie robić, co nam się żywnie podoba. Teoretycznie, bo np. niektórych zadanie pt. porównaj trzy serwisy e-mail i wyślij to na taki a nie inny adres po prostu przerosło. Naprawdę nie rozumiem, jak można to robić przez dwadzieścia minut. Tak samo jak nie rozumiem, jak można w tym samym czasie głowić się nad króciutką kartkóweczką z niemieckich rodzajników i pod koniec jeszcze jęczeć o przedłużenie. Czuję się zagubiona.

Swoją drogą, dzisiaj odbyłam naprawdę epic rozmowę na gtalku, której fragment wyglądał następująco:

(paręnaście linijek mojego trollingu)
ana: wyciąga własny tasak, śmieje się piekielnie słodko i wyrastają jej diabelskie różki oraz...... CIACHAAAAAA WSZYSTKO CO POPADNIE!!!
ja: /me przeczytała, że Ance wyrasta wszystko co popadnie
i zrobiło mi się jakoś dziwnie

Ę, bo my rozrywkowi ludzi jesteśmy. A największą radochę mamy, jak siostra od plastyki po raz kolejny zmieni Jożinowi z Bażin płeć (bo ma takie same nazwisko jak dziewczyna przed nim), albo w środku modlitwy nielubianej przez wszystkich siostrze o historii zaczyna dzwonić komórka. Ech.

A dzisiejszy Rufus ma taką minkę, ponieważ znudziło mi się rysowanie wciąż tych samych, kjutnych i głupiutkich uśmiechów. Zazdroszczę postaciom, które mają takie miny na artach. Ich życie musi być takie łatwe, przyjemne i beztroskie. Rufus nie ma łatwego życia, więc zmieniłam mu minkę. Ale i tak wszyscy się nad nim rozpływali, moje biedactwo.

Więc, tym razem VocaRan, bo ostatnio nikt go nie bloguje. Owszem, skiepścił się, ale... Odczułam nagłą potrzebę jojczenia i musiałam to czymś uzasadnić. Więc informuję, że naprawdę chcę zrecenzować WVR.

#10 - Hatsune Miku - Raindrops
NND

Ach, śliczne. Mimo iż nie wpada w ucho od pierwszego9 razu, ma w sobie to coś. To urocza, spokojna piosenka ze świetnym doborem instrumentów.

#9 - Hatsune Miku - JACK
NND
Serio, przez pierwsze pięć sekund miałam bardzo wyraźnCiekawe i udane tło muzyczne, ale ten głos jakoś mi... nie pasuje. Jest... zbyt wysoki. Może to miał być jakiś celowy zabieg, że niby rock i taki milusi głosik, ale jakoś taki mało efektywny. Ale solówa na gitarę jest mry. Teraz jak sobie tego słucham, to mam wrażenie, że chociaż teraz to takie "meh", to potem będę to nucić.

#8 - Hatsune Miku - Marukunaru
NND
Najwierw - wtf. Potem - WTF?! Jeszcze później - awwwwww~! Właśnie o tym wyrazie pyszczka pisałam parę akapitów wcześniej. Awwww. Po prostu awww. Chociaż ten głos - rany, nie dało się jakoś inaczej go zmodulować? Piosneczka jest kjutna, a głosik poważny i niemal szorstki.
Mina Lena.
I solówa. Ęgh.
I przepełzająca pod koniec puchata Luka. Łojeżu.

#7 - Hatsune Miku - Mata Ashita
NND
Znowu uroczo, spokojnie i fortepianowo. Głos Miku wyjątkowo pasuje do utworu, miło się słuchało. Największą frajdę sprawiło mi jednak patrzenie na "rysowane" przez użytkowników łańcuszki DNA i serduszka. Śliczne. Poza tym PV, jeju, jakie te grafiki ładne. I pieski!

#6 - Miku Hatsune - Endless End.
NND
Ta nazwa mnie zabiła, naprawdę. Ale... Ten głos? Coś z nim nie tak - nie wiem, kto go tak podrasował, ale na początku brzmi strasznie. Chociaż gitarkowo-perkusyjna strona tła muzycznego na plus.

#5 - Hatsune Miku - Pumpkin Head Spooky Dance
NND

Eee... Ten tytuł. A poza tym... MACHIGERITA!!!
Okej, kupił mnie tym. Uwielbiam takie horrorkowate pioseneczki.

#4 - Hatsune Miku & Kagamine Rin - Ameyumerou
NND
O rany, jak ja kocham smutne piosenki, przy których można tańczyć. I czy tego nie zrobił aby ten sam producer, co "Himitsu - Kuro no Sakai"? Bo skrzypce podobne. A, zapomniałabym -DESZCZ. DEEESZCZ. DEEEEEEEESZCZ!

#3 - Megurine Luka - Blackjack
NND
Mmmm, już wstęp był apetyczny, dalej było tylko lepiej. I Luka, jak zwykle jest seksowna. I gitarrrrrrra. Omry, właśnie przez takie solówki mam napady gorliwości, łapię swoją starą, zakurzoną gitarę akustyczną i brzdąkam swoją wersję marszu pogrzebowego (czyt. rozlazłe i smutne toto).

#2 - Magurine Luka - rainy
NND
Hmmm, Luka brzmiąca jak chłopak? Nieźle. Z tytułu wnioskowałam, że piosenka będzie smutna, delikatna i powolna, a tu dostaję całkiem szybkie, taneczne CUŚ. No cóż. Niech będzie.

#1 - MEIKO - Fairy-taled
NND
Ę. Wydaje mi się, że twórcy chcieli zrobić dobry utwór i dobre PV, a udało im się średnio. Żeby jeszcze ta babka tańczyła do rytmu... Na plus głos Meiko, wyjątkowo nie brzmi jak uchlana w trupa pijaczynka spod bloku.

---

Ten Kot... Hm. Póki co nie mam żadnych informacji, jak kot żyje, ale za to mam zdjęcia. Ehe he. Zdjęcia co prawda są dość duże, ale linki do mniejszych wersji powinny rozwiązać sprawę. Kota przecież widać, nie?
[ Ten kot jest zbyt. ]

Przy okazji mały artpost: Hisayo. Odgrzebałam ten rysunek przy robieniu postaci do naszego pandorowego, prywatnego erpega. Zadziwiające - niby akcja dzieje się w nibyeuropie, a cała nasza trójka ma imiona japońskie. Sorry. Nie umiem wymyślić europejskiej wersji "Hisayo".

le pisk, szarlotka.

2010-10-31T22:07:00.001+01:00

O właśnie taka. Pyszna, chociaż i tak twierdzę, że najlepsza w szarlotce jest kruszonka - to ona nadaje życiu sens. A jeśli już jesteśmy przy jedzeniu, to mój żołądek ma pewną specyficzną właściwość. Mianowicie - mogę zjeść mnóstwo ciastek, cukierków, paluszków i chipsów i nie jest mi niedobrze. Ba, nawet potem mogę jeszcze jeść. Nie wiem, może to jedna z zalet bycia nastolatką, ale i tak mam straszną radochę, jak inni mówią coś w stylu "Porzygasz się, wariatko!" a ja ich wrednie zawodzę. No cóż.

Pożyczyłam od Easia pomysł na alfabecik i tak dzisiejszy wpis sponsorują literki P jak penisy przewiązane wstążkami, T jak teoria chipsowa (nie mylić ze spiskową) oraz M jak Monstrualna Marchewka. Nie pytajcie.

Toteż właśnie. Kejon. Normalnie lubię tę serię, bo jest przeurocza i niesamowicie poprawia mi humor, a za piosenkami szaleję - ale ostatni odcinek był tak wkurzający, że klękajcie narody. Najpierw - debilna scena ze zdjęciem. W tym momencie naprawdę zaczynam myśleć, że najinteligentniejszą istotą w tym odcinku był żółw (którego zresztą prawie nie było). Serio, to nie było ani śmieszne, ani urocze, a dziewczyny z tym.. ekhm, mejkapem wyglądały na głupsze niż w rzeczywistości (!!!!!). Potem jeszcze głupsza scena ze zdjęciami (to mają być licealistki?! Do przedszkola bym nie puściła!), a następnie bijąca rekordy debilizmu, idiotyzmu i kretynizmu naraz wizyta u Sawako. Wrrr, wnerwiło mnie nawet TO COŚ po endingu. Płych.
Chociaż do wcześniejszych odcinków na pewno wracać będę, bo są w miarę udane. No, poza tym, w którym Ritsu mówi, że "Nie potrzebujemy nowych członków". Nie lubię, jak się ze mnie debila ze sklerozą robi.

Dalej - Kuragehime. No balsam na mój mózg po Keionie. Tsukimi mnie pozytywnie zaskoczyła - niby taka typowa okularnica, ale jednak po pierwsze myśli, po drugie nie użala się nad sobą, po trzecie nie jest kujonką. Ot, bardzo przyjemna postać. Jej przyjaciółki już może nie są takie udane, ale na pewno rozpoznawalne, chociaż fryzura Banby jest przerażająca i nie wiem, czy chcę o niej pamiętać. Mayaya, z tym jej wiatrakopodobnym zachowywaniem się, nieco mnie denerwuje, ale przymknę na to oko, bo... KURANOSUKE! Kwik, w życiu nie widziałam czegoś takiego! Acz mam przeczucie, że w przyszłości coś się może kroić pomiędzy *NIM* a Tsukimi. Poszukam, może ktoś już przetłumaczył mangę...

Kolejne zaczęte anime, czyli My Little Sister Can't Be This Cute. Tu podobnie - o razu mi się spodobało, mimo że wcześniej podchodziłam do tego jak pies do jeża. Wiadomo, lolicon i te sprawy. I tak, co prawda debilizmy się zdarzają (weźmy na przykład 'koleżanki' Kirino - Ayase jest paskudnie głupia), ale generalnie jest przyjemnie, a ciepła kolorystyka od razu przenosi mnie parę miesięcy wstecz, kiedy wstawałam o dziesiątej i jęczałam "Wiatraka!". Mrrrry.

Przeglądałam ostatnio jenocie blogi (a trochę tego jest) i zauważyłam, że co po niektórzy dobrali się do przeróżnych memów: a to muzycznych, a to książkowych, a to growych i jeszcze innych... Ja swojego mema już skończyłam, a szczerze mówiąc nie chce mi się zaczynać następnego, więc od tej notki na końcu wpisu będę zawsze [starać się] zamieszczać jakiś ciekawy fik, rysunek, piosenkę albo co innego. Ot tak, taki "randomowy polecacz". Więc, tymczasowo - Eh? Aa, sou. Dasokowe. Z każdym przesłuchaniem zauważam w tym wykonaniu dodatkowe pół kilo seksu. Niesamowite. Dasok, pozwól mi myziać Mokę w zamian za pranie, gotowanie i sprzątanie, hm? Ładnie proszę.

Mamut niedawno drogą kupna nabył nową klawiaturę, bezprzewodową mychę und głośniki. Nie wiem, po co. W każdym razie mycha i klawiatura zostały ciupasem podłączone... I co? I DUPA. Na tej klawiaturze mi się tak idiotycznie pisze, że nie wiem, mysza protestuje, a mnie szlag trafia - dźwięcznie, acz niezbyt kulturalnie. Wrrrrrau.

I prrrrragnę Rufusa na okładce. W fiolecie. O. Tak se to wymyśliłam. Ale śniła mi się okładka z połową Elliotta, znaczy się tą przednią, z prawej strony. A przecież nie jadłam nic ciężkostrawnego...
A tak w ogóle, to niedawno zostałam ojcem. Moja córeczka jest ode mnie wyższa o ładnych parę centymetrów, poza tym ma lepsze oceny i w ogóle przy niej czuję się jak kompletny debil, ALE. Jest jedna zaleta tego stanu rzeczy - mianowicie, ona się mnie boi. A właściwie nie mnie, tylko mojego zapasu obrazków (patrz. literka P w alfabecie). Tak, fandom PH jest najcudowniejszym fandomem na świecie.
Moja waifu zaś jest ode mnie jeszcze wyższa, ma jeszcze lepsze oceny i generalnie jest prze, poza tym ma delikatną obsesyjkę (przy mnie to to jest nic) na punkcie Rufusa. GOOD FOR YA, DRLNG. Ach, i jest urocza. I szalenie roztrzepana. Taaak, to ja jestem głową rodziny.
A mój synek się do nas nie przyznaje i jest klasowym Jożinem z Bażin i to jemu zakosiłam pomysł szałowej fryzurki, którą zaprezentowałam na Tanuku. Tyle że ze mną nie ma takiego efektu, bo przy nim to cała klasa płakała ze śmiechu, a ja, podobno jestem śliczna. Baw.

A tak, teoria chipsowa, bo prawie zapomniałam. Otóż moja teoria polega na tym, że jeśli do dużej paczki solonych Laysów dodadzą pewną ilość soli, to tę samą walną do paczki małej i średniej. Skąd ten pomysł? Ano kupiłam sobie kiedyś małe solone...

wrażenia: Pandora Hearts 54

2010-10-17T20:21:00.043+02:00

NO JAKA ONA JEST ŚLICZNA

No, odczekaliśmy ten niby miesiąc i mamy - 54 rozdział Pandora Hearts. Jejku, jak sobie pomyślę, że jestem fanką tej serii już od roku... Szmat czasu. Pamiętam, jak po przeczytaniu opisu anime w Arigato (wstyd się przyznać, ale tak, czytałam to coś) miałam wrażenie, że "gdzieś już tę nazwę słyszałam"... Obejrzałam pierwszy odcinek i wsiąkłam. Całkowicie, nieodwracalnie. I cieszę się z tego, a co. Może to przez to, że od mojego pierwszego spotkania z mangą trochę (wtf) podrosłam, ale lubię tę serię, mimo iż ma swoje wady i zalety. Może nie jest to odkrycie na miarę Kolumba, ale nevermind. A teraz, o co mi chodzi. Kiedy byłam młodsza, uwielbiałam daną serię jak coś absolutnie bez wad, świętość niemalże, a potem interesowałam się czymś innym i niedawna pasja stawała się... em, szmatą do podłogi? Ta, coś w tym stylu. Coś, co kiedyś uwielbiałam, potem objeżdżałam tak, że aż gwizdało. A teraz jest zupełnie inaczej, a co.

Więc... Pięćdziesiąt cztery, pięćdziesiąt cztery...
[W międzyczasie załadowałam obrazek na tinypica i nie zgadniecie, jak przeczytałam dziwne, słowopodobne 'anatight' w weryfikacji]

O czym był ten rozdział? Albo, jak go można streścić? Mniej więcej tak: wtf?
Na początku Ada martwi się o Vincenta, u którego malownicze ścięcie główki jakiegoś random pana spowodowało thragiczne wspomnienia z Sabrie plus brainwash na dokładkę. Chociaż musiał być naprawdę wstrząśnięty, skoro pomylił Adę z Mirandą i lotem koszącym posłał tę pierwszą na ścianę. Ale w sumie obie są kobietami, więc jakieś podobieństwo było. No, ale nieważne. Potem mieliśmy malowniczą scenę, podczas której 1) Ada gna po miecz i wyskakuje z tekstem "Będę cię chronić etc etc", co spowodowało u mnie majestatycznego wtfa; 2) Na Adę zamierza się Pan Z Sekty; 3) Vincent woła Echo, a ta jednym ruchem pana załatwia. Zrobiłam "prych!", kiedy Vincent sam siebie pyta, dlaczego, ach dlaczego on się o nią martwi? No, czy jakoś tak. A pffft, nie damy się nabrać. Widocznie Jun postawiła na opcję jednego, wielkiego jednoczenia się czterech rodów przed Wielkim Wydarzeniem. Bo co jak co, otwarcie przejścia do Otchłani zwyczajne nie jest. W każdym razie, ta cała szopka z Ozowym zacieśnianiem więzów przyjaźni między rodami (czy coś w tym stylu) powoli zaczyna przypominać próbę stworzenia szczęśliwej rodzinki. To dobrze, będzie fazowo.

Dalszą część programu przeznaczono na pienia Yury, które są cokolwiek trudne do streszczenie, bo od cholery w nich... hm, idiotyzmów. W każdym razie, Yura i jego hare... tfu, sekta próbują odtworzyć Tragedię, bo według nich to wcale nie była tragedia, a Otchłań = raj. Cja, powodzenia. Pojawia się też niezbyt estetyczna babka, która mnie wygląda na jakąś złą siostrzyczkę Sheryl, a innym na mamusię Elliotta. Na to drugie jest moim zdaniem za stara, no, ale podobno pani Nightray strasznie się wciągnęła w ten kult, wobec tego skojarzenia się same biorą i nasuwają. Swoją drogą, strona dziewiętnasta i ten fajowy kadr z papierzyskami przypomniał mi Artura Barmę i jego kjutny pamiętniczek. Wszak mogło być ich więcej. Pamiętniczków znaczy się. Jeśli to o te "interesujące książki" chodzi, to mam przeczucie, że ktoś tu się kropnął i to się na kimś cokolwiek boleśnie odbije. I to przeczucie mi straaaasznie poprawiło humor.
A sam rozdzialik kończy się zegarem robiącym BIM i fangazmem Yury, bo uahahaha zaczęło się o jaka frajda. Serio, obywatele Kraju Z Którego Pochodzi Rufus mają skłonności do dziwactw. Dziwacznych dziwactw.

A tak poza tym, to coś mi się wydaje, że zaniedbałam mojego męża. Wstyd, zwłaszcza że bardziej lecę na Vincenta/jego marchewkę. I sama już nie wiem, czy na jedno, czy na drugie. Break stanowczo potrzebuje więcej zajebistych scen, seriously. W każdym razie, mai hasbendo nadal leje się z Fangiem i wygląda przebosko. Fryzura w ogóle mu się nie rozsypała, nawet pomimo tego, że walczyli na miecze, nie bierki. Aura zajebistości działa, heh. I ja chcę następny rozdział terazzarazjuż. No jakie to dziwne.

Z mojego nudnego życia: podczas robienia gry na podstawie "Małego Księcia" dowiedziałam się, że w celu dotarcia do mety należy przelecieć wszystkie planety. Tak, powodzenia.

artist: 相楽シギル - byłabym berii hapii mogąc to odkandziować

2010-10-10T20:20:00.001+02:00

aaaah~

Stwierdziłam, że opisywanie nizbyt popularnych artystów jest całkiem niezłym pomysłem na wpis, gdy skończy się zapas rozdziałów PH, meme i interesujących rankingów. Kiedyś próbowałam znaleźć coś o Sawgo, ale nawet na jej stronie jest mało informacji, więc sklecić z tego interesującą notkę byłoby trudno, poza tym za każdym razem, kiedy widzę jej pracę, robię się cała emo, że ja tak nie umiem, słowem, ta kobieta przyprawia mnie o kompleksy. A panna, którą teraz będę opisywać - ta część jej ksywy, którą odkandziować mogę, brzmi Shigiru - nie jest boginią sztuk artystycznych. Owszem, ma ładną kreskę, to przyznaję. Poczucie humoru również - to też. Rysuje proporcjonalne, zgrabne postaci, ale w tłumie pewnie by się nie wyróżniała - dlatego to jej poświęcona jest ta notka.

Shigiru - co za zaskoczenie - jest kobietą. Urodziła się 29 lutego, czyli jest zodiakalnymi Rybami (zaraz, to co to było w Sta*Ska?). Studiuje coś, co google przetłumaczyło na malarza, wobec tego śmiem twierdzić, że chciałaby zostać zawodową artystką. Najczęściej rysuje ołówkiem lub piórkiem, ale to widać na pierwszy rzut oka. Mała, prywatna dygresyjka - prace wykonywane tym ostatnim świetnie cieniuje za pomocą samych tylko kresek. Więcej, dziwię się, skąd ona bierze te pokłady cierpliwości, bo tych kresek jest tyle, że olaboga i jeszcze trochę. Ale to już moje osobiste przemyślenia, w Japonii pewnie takie coś jest normalką. Mówimy przecież o kraju, w którym całkowicie amatorski artysta potrafi stworzyć PV wyglądające jak rasowe, komercyjne anime... Mimo to nadal nie przestaje mnie zaskakiwać niesamowitość niektórych ludzi.

Shigiru ma Windowsa XP, skaner firmy Canon, a przy rysowaniu słucha Vocaloidów... Nie są to może szczególnie ważne informacje, ale postanowiłam wyręczyć te osoby, którym się nie chce odkrzaczać jej profilu na pixivie. Rysuje głównie fanarty z Starry Sky oraz Pandora Hearts - to właśnie przez tę serię ją znalazłam i zaczęłam się nią interesować. Sądząc po jej dotychczasowym dorobku artystycznym, lubi wszlakie pairingi, w których występuje Break/Kevin. Ilustrowała nawet kilka wydanych nowel Break/Rufus z ratingiem R18, tenże zresztą art można znaleźć na jej blogu. Okładka do tej nowelki jest ło tu i żadnych świerszczowatych nie zawiera. Za to jest boska.

NADSZEDŁ CZAS KARY, OHOHO <3

Dobra, jestem tak żałosna, że zabrałam się do skończenia tej notki dopiero teraz (29 września ---> teraz) i w dodatku nie ptorafię nic napisać, nic zedytować, och, wojgle nic. To było... och, to było takie do przewidzenia.

Więc... bardzo niezbędna informacja dodatkowa: jej najbardziej epic le gasp super popularnym rysunkiem jest TO. Na chwilę obecną na pixivie ma 33 dodań do ulubionych/favów, co dla mnie jest w ogóle niesamowitym rekordem jak na kogoś, kto nie jest Yunomi/Akiakane/Miwą Shirow/innym super znanym vocaloidowym rysownikiem. Poza tym sprawa ma się tak, że PH z reguły jest mało popularne na pixivie, czyt. jest mało udanych prac/mało favów. Niby c'est la vie, nie ma ecchi, anime było słabe, ale i tak widząc, że Shigiru dostaje tak mało fanowskiej miłości mam ochotę zrobić o tak: ಠ_________ಠ. LUDZIE, PRZECA ONA JEST >>>>>ZAJEBISTA<<<<<. Może to ja, bo im ktoś ma mniej talentu, tym bardziej zachwyca się tymi, którzy go mają, ale na sam widok wycieniowanych przez nią rąk mam ochotę ~~te ręce wymyziać/pomacać~~ się rozpłakać. I... te rysunki. Te pozy. One są takie... naturalne. A tak poza tym, powinnam już kończyć, bo wpis informacyjny zamienia się w graficzny zapis fangirlowych pisków. Oh well.

---------------------------

Odnośniki do shigirowych stron:

---> strona główna

klyk ----> pixiv

Niestety, Shigiru twittera nie posiada. A przynajmniej go nie znalazłam.

/dead mode

2010-10-04T13:01:00.015+02:00

Tytuł mówi sam za siebie. Dziwię się sobie, że jeszcze mam siłę to pisać. Trup ze mnie, żywy trup. Już drugi raz poprawiam literówkę w poprzednim zdaniu, bo oczywiście zadanie pod tytułem Napisz Poprawnie Czteroliterowy Wyraz mnie przerosło. Ale to wszystko przez szkołę--
No dobra, w piątek siedziałam pół dnia przed komputerem, ale to i tak przez szkołę, bo w podstawówce potrafiłam robić powyższe więcej niż pół dnia i wytrzymywałam... Ale potem głowa bolała mnie tak, że bardziej się chyba nie dało, więc trzecz jasna kochane wirusiątka musiały się na mnie rzucić, w związku z tym Trupa boli głowa, leje mu się z nosa i dziwnie słyszy, a poza tym zaraz wypluje płuca, chociaż kaszleć to on kaszle jakoś tak mało dynamicznie. I czuje się jak zmęczona życiem księgowa po czterdziestce, a nie gimnazjalistka. I gdyby dołożyli nam jeszcze jedną godzinę dziennie, to istotnie miałabym pełne prawo się tak czuć (nie to, że teraz nie mam). Boże, mamy więcej zajęć niż licealiści, a i tak w drugim semestrze dojdzie nam teatr. Argh.

Na stronie głównej "Otaku" wczoraj dodany został nowy wpis z planem wydawniczym. Z tegoż planu możemy się dowiedzieć, że Yanek i spółka zamierają wydać Kurosza. Wszystkie fanki oczywiście włączyły /fangirl mode on, ja przez chwilę też, bo gdzieś tam po drodze wala się komentarz, że PH również jest w planach, ALE. Komuś zabrakło inwencji twórczej i wyszczególnione jest całę zdanie o KS, a nie tylko "zamierzamy". Bo że Studio JG wydać coś zamierza, to nam bardzo miło, fani całują ludzi z wydawnictwa po nogach, a jak się okazuje, że wprowadzanie tego zamiaru w życie idzie lipnie, to zaczynają się narzekania typu "Ja wiedziałem, że tak będzie itp.". To takie... polskie - najpierw nie czytają dokładnie i robią z siebie idiotów, a potem robią z siebie idiotów narzekając. Chociaż samo Studio też w sumie się jeszcze nie nauczyło (tego, że "aru" dla Polaka nic nie znaczy na przykład), bo jak pisałam, że planują, to miło, byłoby zaś jeszcze milej, gdyby obwieszczali wszem i wobec już po załatwieniu licencji, a nie po stwierdzeniu, że to może być możliwe. A tak fani się awanturują, jęczą i piszczą a póżniej to samo, tylko że dwa razy więcej, bo dostają "Hetalię" z żółtym papierem i bolesnym tłumaczeniem. Ech.

MMM #30 - ostatnie - om nom nom

2010-09-30T18:51:00.013+02:00

Ooooouraaaaaaaaaannnn~

Dzisiaj wybrałyśmy się z fujoshi do Arkadii w dnia wolnego, bo o ile w zeszłym tygodniu to my nie mieliśmy lekcji w dwa ostatnie dni robocze, to w tym wybywają nauczyciele. W tymże centrum handlowym drogą kupna nabyłam piąty tom Ourana (z niego pochodzi skan powyżej), potem poszłyśmy do McDonald's i tak czterdzieści złotych w papierkach poszły się kochać. Co prawda zostało mi jeszcze prawie dwadzieścia w monetach, ale i tak. Potem znalazłyśmy najfajniejszy (po mx-music i Empiku) sklep w całym centrum - Claire's. Jezu, ja pragnę jednej trzeciej rzeczy, które oni tam sprzedają. Oczywiście ceny cenami i pogdybać sobie mogę. ALE. T-ten kjutny kapelusik podobny do tego, który miała Mio w 'Don't Say Lazy" = epic win. Ja to chcę, teraz zaraz już.

30 - Ulubiona piosenka w tym miesiącu

Nie byłam zbyt oryginalna. Ale serio, ta piosenka łazi za mną i łazi, i nie chce sobie pójść. Ach, i jest tak uroczo psychodeliczna. Niezły jest też niższy głos GUMI - na początku się zastanawiałam, gdzie ona jest, oprócz tego, że w PV - bo po prostu jej nie słyszałam. Ale po uważnym przesłuchaniu doszłam do wniosku, że GUMI JEST. Hura.

MMM #29 - well, oh well

2010-09-29T16:17:00.012+02:00

Mai hasbendo jest awsum i main.

Okazało się, że afera pod tytułem "Na co do cholery są te pieniądze" była pomyłką. Ale i tak uważam, że dwadzieścia złotych na cwietki dla nauczycieli to przesada. Tak się tym zbulwersowałam, że aż zapomniałam dać. Nie powiem - jestem zadowolona. Bo co, nie mam być?

Jutro jadę z fujoshi do centrum handlowego popsioczyć sobie na szkołę i tego idiotę, co wymyślił taki roczny plan. Pod koniec października mamy zadeklamować wiersz Kochanowskiego, która ma siedem zwrotek, na za tydzień nauczyć się położenia nizin, wyżyn i innych pierdół Afryki i obu Ameryk, na biologię mamy wykonać trójwymiarowy model komórki, poza tym mamy jeszcze kilka sprawdzianów i kartkówek z przedmiotów inszych. Dzięki, reszty nie trzeba.

Żyję moim mężem, jego zajebistością, zajebistością paru innych panów (hnnnngh wcale nie jestem paskudnym fangirlem podrzucającym fujoshi owady skaczące - tak, to była taka mała, nieczytelna metafora)

29 - Piosenka, która cię przeraża

Dwie wersje - pierwsza - rly serious, druga mniej.

Chrzanić piosenki - nawet dziecko wie, że najstraszniejsza jest muzyka filmowa. A to już zwłaszcza. Kiedyś puściłam to sobie dwa razy, w nocy pod kołdrą. Innymi słowy spędziłam dziesięć minut z szeroko otwartymi oczami i nawet nie zauważyłam, że zrobiło mi się gorąco. W każdym razie - ten DRESZCZ. Brrr.

Bo Gumi po tej przemianie nie chciałabym widzieć we śnie. To... to przerażające jest.

MMM #27-28

2010-09-28T16:21:00.016+02:00

10068514

Piętnaście favów. Pffft, a co to jest piętnaście favów?! Śliczny obrazek i już, na więcej zasługuje.

No, ale. Bardzo mi miło, że w tym tygodniu mamy tylko trzy dni nauki, bo na czwartek i piątek nauczyciele wyjeżdżają w siną dal. Niemniej jednak czuję się DZIWNIE będąc uczennicą TEJ szkoły, poziom absurdu w niektórych zwyczajach mnie zabija, a fakt, że w klasie równoległej tylko jedna dziewczyna ma mózg i wygląda normalnie, bo reszta to identyczne, opalone na karmelowo Barbie jest niezwykle irytujący. Ba, nawet moja klasa zaczyna mnie irytować. Tamta była fajniejsza. O niebo fajniejsza. B-baw. Niech mnie ktoś ~przytuli~

Meme, meme. Jak będę tak to wszystko roztrząsać, dorobię się jakiegoś wrzodu na mózgu. A, fuck it. I tak już go mam.

27 - Piosenka, którą chciałabyś umieć zagrać

Ostatnio dorwałam się do fortepianu stojącego na korytarzu (...) i nawiedziła mnie ta piosenka. Spróbowałam coś zagrać, a że przypadkowo trafiłam na odpowiednią nutę, to nawet mi wyszło. Z racji pewnego "zostaw ten biedny instrument, on nie jest przyzwyczajony do złego dotyku" istotnie instrument zostawiłam i poszłam w diabły, ale on był biedny beze mnie - klawisz najniższego dźwięku był do wymiany, a kolor wszystkich klawiszy przypominał przekrojone jabłko, stojące poza lodówką przez pół dnia (tl;dr - były brudnożółte). Ale się zawzięłam, dorwałam keyborda i przez prawie godzinę próbowałam się nauczyć intro. Idzie. JAKOŚ IDZIE <3

28 - Piosenka, na którą od czasu do czasu masz fazę

Kejonowate, głupiutkie Fuwa Fuwa! To jest absolutnie urocze, idealne wręcz do ponucenia, kiedy ma się wesoły nastrój. Albo je się coś pysznego. Ja przed chwilą wciągnęłam drugiego croissanta, który jest tak pyszny, że aż mi ciężko na duszy. Za mało tego jest, stanowczo za mało. gdyby wypchały pół szafki, to m o ż e byłabym zadowolona. Ale tak... co to jest jedna torebka!? Żądam więcej.

I tym optymistycznym akcentem kończę te dwa odcineczki meme <3

*marsz żałobny w tle*

MMM #20-26 - ten kop w dupsko był mi tak potrzebny

2010-09-26T19:15:00.033+02:00

12500299

Okej, może nie aż taki dosłowny kop, ale zawsze. Otóż dzisiaj, dnia 26 września anno domini 2010 roku, weszłąm sobie na bloga Crofe. I stwierdziłam, że nie mam nic do robo-- że muszę w końcu podgonić meme. Więc dzisiaj znowu będzie hurtowo.
ALE. Zwykłam każdy wpis rozpoczynać krótkim, niezbyt interesującym gadaniem typu Co Mi Się Dzisiaj Przydarzyło bądź też Czym Ostatnio Żyję. Żyję szkołą i Pandorą, okej, to wiadomo, ale muszę się wyżalić. Tak, znowu. Otóż: NIKT MNIE NIE KOCHA I JEST MI ŹLE, ONA ZNOWU NIE ODPOWIADA NA E-MAILE ORAZ JESTEM CAŁA EMOOOOOO. /sorry for teh capslock
Oprócz tego? Ojej, muszę się zastanowić, ja nawet nie pamiętam, co robiłam wczoraj... A tak, było mi źle i emowałam, a ponadto byłam w McDonald's. Tak, znowu. Ale w sumie miałaam narzekać, więc [dodam odpowiedni tag,] krótko te dwa dni opiszę i szybciutko wracam do meme.
SO F'KING INTERESTING THINGS, OH WELL

Więc. Teoretycznie, po zebraniu się o 7:45 pod szkołą, mieliśmy odjechać o ósmej. Gdzieee tam. Autokar spóźnił się pół godziny, a kiedy w końcu odjechaliśmy, oczywiście musieli włączyć film, więc już na początku dnia miałam mindrape zaliczony, zwłaszcza, że to były "Przygody Robinsona" z Piętaszkiem przetransformowanym w dorosłego. /hnnnngh gdzie moja estetyczna shota, no gdzie
Po kilku(nastu) godzinach spędzonych na jechaniu autokarem, słuchaniu wycia dwóch klas oraz mikrofonu pilota, zwiedzaniu zamków, w których było zimno (co za szok), dotarliśmy do ośrodka o wdzięcznej nazwie Klub Mazury. Ale nie, nie dali nam odpocząć po obiadokolacji był zajęcia (khy) integracyjne (khy) i ognisko do dziewiątej. Ja nie wiem, jak można od siódmej do dziewiątej być na nogach i jeszcze nie spać do dwunastej. Po prostu nie wiem. Nazajutrz mieliśmy koncert i mszę w Świętej Lipce (któraśtam symfonia Bacha była PRZE!), potem czas wolny - wtedy to razem z koleżanką zamówiłyśmy sobie cappucino, wywołując powszechny bulwers i szok u koleżanek, a potem znowu w drogę. W międzyczasie zdążyłam kosmicznie zasłabnąć, więc z obiadu dziubnęłam dwa mikrokawałeczki ziemniaczków, co i tak jest rekordem, do Warszawy wróciliśmy za piętnaście dziewiąta, a ja miałam DOŚĆ wycieczek szkolnych na najbliższe pół roku.

/pffft lol @ krótki opis pffffft

20 - Piosenka, której słuchasz, kiedy jesteś zła

No wreszcie. Mam kilka rodzajów złości: wściekłość destrukcyjnogenną, poirytowanie i smutkozłość, występującą zazwyczaj, gdy mi się czegoś taaaaaak nie chce, a muszę to zrobić, Bo Jak Nie To. We wszystkich przypadkach mam ochotę pożyczyć od Ady parę gadżetów i wypróbować na Bogu ducha winnych ludziach. W takich przypadkach sprawdza się Kutabare PTA Miku. Bardzo przyjemnie i odstresowująco spędzam czas na wymyślaniu PV, serio.

21 - Piosenka, której słuchasz, gdy jesteś szczęśliwa

To chyba jasne - Happy Very Happy Miku. Całą ta piosenka jest wręcz stworzona do gibania się w prawo i w lewo (coś jak carameldansen), poza tym głos Miku jest taki wesoły, taki... beztroski, że po prostu nie mogę się nie uśmiechnąć. Ha~pi beri ha~pi~ uzależnia.

22 - Piosenka, której słuchasz, gdy jesteś smutna

Z tym to różnie, ale na ogóle Stil Doll Kanon Wakeshimy. Po pierwszym przesłuchaniu lubiłam ją tylko de refrenu, bo on był taki zbyt wesoły i w momencie, kiedy on się zaczynał, cały klimat szlag trafiał, ale potem uświadomiłam sobie, że to nie musi być wesołość szczera. Może być taka podła, wredna itepe, vide Vincent po wydłubaniu oczu Cheshire. Chociaż to nadal jeszcze nie to. Gdzieś dalej, głębiej i w oóle nie po drodze walałoby się jeszczy wyrażenia 'braintease' (dziękiwielkie mojej anglistce~). W każdym razie - utwór jest sto razy lepszy od anime, z którego pochodzi. I to mi wystarczy.

23 - Piosenka, której słuchasz, gdy ci się nudzi

Zmieniłam ten punkt i następny, bo do ślubu i pogrzebu jakoś się nie spieszę. Aaaanyway, to. Krótko i zwięźle: ummm... seme fail?

24 - Piosenka, której nigdy nie przełączasz w odtwarzaczu

Uraomote Lovers. Tak po prostu - czasami próbuję ją zaśpiewać (fail, wiem), czasami wymyślam PV... Pełno w nim marchewek, wiecie? Dziwne.

25 - Piosenka, która cię rozśmiesza

IF YOU DON'T LOVE ME~ ...no tak. Nie wiem czemu, ale jednak. To jest... urocze. I w dodatku stworzone do skakania po łóżku z dezodorantem w roli mikrofonu w łapce. Artystą jest, le gasp, Michael (mówiłam, że go wykorzystam!).

26 - Piosenka, którą umiem zagrać na instrumencie

Oda do radości, na cymbałkach. Dziękuję za uwagę zapraszam ponownie później.

Nie no, bez przesady.

Kawałek "Little Susie" na tymże wspaniałym instrumencie, nic więcej. Planowałam nauczyć się jeszcze "Beat It" bo to by było trochę... no, ciekawie, ale wyłożyłam się przy odczytywaniu nut. Mój mąż ma być zajebisty, nie ja.

MMM #19 - prrrrraaaalniaaaaa

2010-09-19T19:21:00.013+02:00

空(から)

Bo Wotamin była jakoś tak po drodze, a wokalistka, której album zamierzam dziugnąć w celu wybrania odpowiedniego kawałka, też jest urocza. Bo Wotamin jest urocza, prawda?
Kiedy u przyjaciółki grałyśmy w super gierkę, polegającą na naciskaniu strzałek, żeby grać na gitarze (czyt. znudziło nam się rozmazywanie siatkarek na siatce). Nie pamiętam nazwy, bo w serwisie o grach było tylko "Fan gitary", w każdym razie, podkładem muzycznym do menu był wrzeszczący facet. Sama gra, to... To było takie... UZALEŻNIAJĄCE, że aż się zdziwiłyśmy. Dobór piosenek był naprawdę tru, a jej (koleżanki) "zagrajmy tę jeszcze raz, ona jest fajna" szybko stało się też moją kwestią. Wychodzi na to, że jestem podatna na uzależnienia od takich łatwiutkich, przyjemnych gierek - wszak w "Sailor V" i jakiś sailorkowy fighter grałam namiętnie i długo. No, ale przydałoby się wrócić do meme.

19 - Piosenka z twojej ulubionej płyty

Mój ulubiony album z pewnością jest albumem Michaela Jacksona, ale stwierdziłam, że jak maltretować, to nie jego. Wszak on taki kjutny, nie chcę się rzucać z mostu. Wobec tego niech będzie Shakira - Whenever, Wherever. Ta piosenka była strasznie popularna, jak chodziłam do przedszkola, i co druga osoba to sobie śpiewała, czy raczej próbowała ('Łerewe, łełerewer!' or something). W ogóle jej piosenki są popularne w placówkach-służących-do-nauczania, bo np. u mnie w szkole na początku roku można było się zakładać, że jak wejdziesz do kibla, to jakaś dziewczyna będzie nucić "Waka waka". Tch, no bo to fajne jest.

Monthly Music Meme #1-18

2010-09-17T19:50:00.052+02:00

;_____;

Stwierdziłam, że byłoby fajnie wreszcie zacząć pisać, a MMM jest całkiem dobrą wymówką. Więc... To nie będzie meme w pełnie vocaloidowe, japońskie albo utattemitowe. Takie mieszane, bo ani nie znam się super hiper dobrze na vocaloidach, ani na utaite, więc znając swoje szczęście, po wybraniu ulubionej piosenki trafiłabym na kolejną, jeszcze fajniejszą. To będzie takie w całości moje meme.
/bezsensowny tekst mode off

Niestety, na bloggerze nia działa tag "spoiler", więc nie będzie tak fajnie ukrytej listy, jak ma Crofe. Ba!, listy w ogóle nie będzie. No, zdarza się.
Ten wpis będzie szczególny, bo poszczególne punkty meme będą przeplatane wrażeniami z 53 rozdziału Pandory, który dopiero co wyszedł i przez niego jest mi smutno ;_;

A więc - czas na meme i spoilery, które są tak chamskie, wredne i wojgle, że coś.

01 – Twoja ulubiona piosenka

...to meme jest trudne, unf.
Więc... Załóżmy, że ulubiona piosenka to taka, którą odtwarzasz, jak ci smutno, wesoło, źle i tak dalej. Wobec tego, taką piosenką jest dla mnie Streetwalker Michaela Jacksona. To jest po prostu GENIALNE. Po raz pierwszy odsłuchałam tego, bo chciałam się przekonać, czym się aż tak ekscytuje moja koleżanka. Utwór został pokochany od pierwszej sekundy, potem namiętnie powtarzany na YT, a następnie wrzucony na empetrusię. Ta harmonijka, ta solówka, to wszystko... Jest po prostu esencją Jacksona z ery BAD. Tekst rozłożył mnie na łopatki, bo co prawda miłość różne rzeczy z ludźmi robi, ale Michael goniący przez ulicę z wrzaskiem "Słońce, kocham cię!" jest widokiem dość interesującym.

02 – Piosenka, której nie lubisz

Mój Boże, jest TYLE piosenek, których nie lubię... No ale niech będzie - Lucky Britney Spears. Ten kawałek kojarzy mi się z pierwszymi koloniami, na które pojechałam z koleżanką. Koleżanka owa miała jeszcze inną pisapsiółeczkę, która namiętnie katowała tym utworem moje uszy. Nie tylko dlatego miałam ochotę przejechać ją rowerem, ale. I tak nie lubię Britney, doh.

03 - Piosenka, która poprawia ci humor

Hatsune Miku - Po pi po. Ewentualnie wersja Tako Luki, która jest jeszcze Bardziej niż oryginalna. Serio, piosenka o soku musi poprawiać humor. A już na pewno muszą robić to fantazje na temat pandorowej wersji PV... (Tak, jestem pandoratardem)

04 - Piosenka, przez która idziesz się emocić w kąciku

Na początku myślałam, że wybiorę Saihate, w końcu ona jest smutna, pomimo tej... oprawy muzycznej. Ale nie, wybrałą jednak Dancer in the Dark Luki. Dlaczego? No cóż, może i jestem dziwna, ale niektóre rąbanki techno wydają mi się smutne. Ta, mimo iż nie jest AŻ TAK techniawkowa, bije wszelkie rekordy. Nie wiem, może ten fragment PV z motylkiem tak na mnie działa, ale... ;____; po raz kolejny.

05 - Piosenka, która ci kogoś przypomina

A zaraz będą wrażenia. Mój Boże, skąd ja mam wiedzieć? Owszem, mam piosneczkę, która mi przypomina koleżankę ze szkoły, ale ona jest głupia i niecenzuralna. Wybacz mi. O, wiem. To coś kojarzy mi się z moją fujoshi z gimanzjum. W-wybacz mi. T-tak mi przykro.

Dobra, czas na wrażenia z 53 rozdziału Pandora Hearts. Ach, jak to podniośle zabrzmiało. W każdym razie, jest cokolwiek chaotycznie (chciałaś dynamikę, to masz!) - Gilbert jest fajnym braciszkiem i broni Elliota, Break wie swoje, w końcu kończy się tym, że (le gasp!) Gilbert >>>>>DAJE BREAKOWI W TWARZ<<<<< Przyznaję, odczułam wtedy złośliwą satysfakcję. Break reaguje trochę jak dziewczyna, czyt. odpłaca się pięknym za nadobne i wybiega z sali. Od czasu do czasu pokazywane są retrospekcje z rozdziały 49, w którym Break rozmawia z Rufusem [który wygląda sukowato, potem uśmiecha się :> o tak i wygląda przy tym przeseksownie, potem malowniczo wskazuje Breaka wachlarzem, mówiąc cośtam, w międzyczasie przymyka oczy tak, że bardziej sie nie da i wygląda hnnnnnngh a potem robi WAHAHAHA i wygląda słodko. Fan-ser-wis~! <33].

06-07 - Piosenka, która przypomina ci jakieś miejsce/zdarzenie

Ostatnie większe zdarzenie, jakie pamiętam, to bal szóstoklasistów, więc niech będzie, że miejsce to korytarz. W każdym razie, najwięcej gardeł wyło przy Nie daj się Dody (...) i tę piosenkę zapamiętałam najbardziej. Nie słucham aż tak często Dody, prawdę mówiąc nie słucham w ogóle, ale nie przeszkadza mi ona za bardzo. Po prostu jest i już.

08 - Piosenka, do której znasz wszystkie słowa

Jejku, trochę dużo tych piosenek. Ale niech będzie, że Nisoku Hokou Miku (chociaż wolę wersję Wotamin, jest o wiele bardziej znośna). Słuchałam jej dwa zyliony milion pięćset tysięcy osiemset trzydzieści cztery razy, więc zdążyłam się nauczyć. Poza tym nawet jeśli nie miałabym takiej pamięci do tekstów, to zajebistość tego PV zmotywowałaby mnie jak kop w dupsko. Ot co.

09 - Piosenka, do której możesz tańczyć

Le gasp, ale ja do każdej potrafię się gibać... No dobra, ale tańczyć. Hm. Tańczyć. Ojejku. Kiedy tańczę, wyglądam żałośnie, nawet moja fukkireta wygląda lepiej (dodajmy, że moja mangowa wersja w ogóle wygląda generalnie lepiej niż jej pierwowzór). Ale wydaje mi się, że najbardziej bierze mnie przy tym. Na NND jest taka fajna vocaloidowa wersja, z interesującymi obrazkami przy słowie 'bigup'. Dohoho.

10 - Piosenka, która cię usypia

Może to i nie piosenka, ale - Reminiscence z anime Pandora Hearts. Kiedyś puszczałam to sobie wieczorem i od zaśnięcia powstrzymało mnie tylko to, że musiałam wyłączyć odtwarzacz. Hipnotyzujące, usypiające i w ogóle magiczne. Ziew.

11 - Piosenka ulubionego wykonawcy

Czyli taka random random? W takim razie Give In To Me Michaela Jacksona. W wersji niemal dwa razy przyspieszonej staje się niezłym przebojem do tańca. W wersji normalnej ma cudowną solówkę. Hnnngh.

12 - Piosenka nielubianego wykonawcy

Nie będę się rozpisywać, bo nielubiany to nielubiany. Eminem i Rihanna - Love the way you lie. Sam widok tego rapera przyprawia mnie o mdłości, a to, że dziewczyna chciała nagrać z nim piosenkę dziwi mnie jeszcze bardziej niż to, że on z takim wyglądem ma fanki. /wykrzyw

...Potem następuje generalny bajzel, jedna scena goni drugą, a tekstu jest więcej i nie jestem pewna, czy w tym przypadku Japończycy czytają jedną stronę w cztery sekundy. Scena, w której Fang mówi, że Reim od dawna nie żyje, a potem wchodzi Break - majstersztyk. A potem tekst Breaka do Lily - no, mam nadzieję, że da jej do wiwatu. Tylko nie umrzyj przy tym, dobrze, mężu? Twojej śmierci bym akurat nie zniosła.

13 - Piosenka, która ci się podoba, mimo iż nie powinna

Tzw. guilty pleasure. Hmmm, wydaje mi się, że Just say the Word Tarylla Jacksona. Należy on do dość popularnej grupy 3T, w skład której wchodzą również jego dwaj bracia, Taj i TJ. Moja mama ma na ich punkcie lekkiego hopla, a ja zgrzytam zębami za każdym razem, kiedy puszcza ich piosenki. No dobra, nie za każdym, bo wtedy powinnam już nie mieć szkliwa. W każdym razie, teoretycznie nie lubię 3T, bo co za dużo, to niezdrowo. Ale ten kawałek lubię, głównie za intro. Jus-just say the word ♪

14 - Piosenka, której nikt się nie spodziewał, że polubię

Dobra, będzie obleśnie. 3T - Sex Appeal. Serio, teledysk jest paskudny, a ta baba na początku przypomina mi nauczycielkę napaloną na młodszych uczniów. Fuj-fuj-fujfujfuj. Ale. To 'wow!' jest fajne.

15 - Piosenka, która cię opisuje

O Borze. Podejrzewam, że nie ma zbyt wielu piosenek o Uczennicach, Którym Non Stop Przydarza Się Coś Głupiego, a nawet jeśli są, to te uczennice są dodatkowo Śmiertelnie Zakochane, Kjutne i Nieśmiałe, Doki Doki. A ja nie. Więc cóż, musi mi wystarczyć piosenka o Miku, Która Codziennie Zalicza Faile. To PV jest tak słodkie, że aż sama zaczynam się gibać do rytmu~

16 - Piosenka, którą lubiłaś, ale ci przeszło

Rihanna - Disturbia. Ok, to jest fajne, ale jej imidż w teledysku zepsuł wszystko. Bo ja cholerną estetką jestem, lubię, jak mi ładne plumkanie współgra z ładnym obrazkiem. A Rihanna była ładna w "Umbrelli". Teraz wygląda jak wygląda. Pfffft.

17 - Piosenka nprawdę bardzo randomowa

Prosto z "Losowych" w mojej empetrusi: Stranger in Moscow Michaela Jacksona. Well... W teledysku cudne jest slow motion, np. kiedy tej babce wylewa się woda. Oglądałam też making of - widok ociekającego wodą Michaela był przeuroczy, przepocieszny i w ogóle prze. A te buty to ja chcę. Terazzarazjuż.

18 - Piosenka, którą umiem ładnie zaśpiewać

Tak, wiem, że znowu Jackson, ale ja go lubię. I będę go wykorzystywać, te he. Pewnie do końca meme jeszcze coś się znajdzie. Więc, Heaven Can Wait. Ten tekst jest cudowny, ale nie on mnie zbałamucił. To ta pozytywka na początku. Ten człowiek wie jak przyciągnąć ludzia. A skąd wiem, że umiem to zaśpiewać? Bo usiadłam przed telewizorem, wzięłam sobie tekst i zaśpiewałam. I to było takie randomowe, że aż się zdziwiłam, że mam taki znośny głos.

-----

Co do cuda, które uparcie nazywam empetrusią - to nie jest MP3, tylko MP4, ale tego drugiego nie da się tak słodko zdrobnić, więc została empetrusia. Jedyna wada tej nazwy jest taka, że muszę sprawdzać po literach, czy nie napisałam tego błędnie.
No, na koniec powiem tylko, że nie kocham już Jun. TAKIM cliffhangerem rozdział zakańczać, no jak tak można. Oficjalny, Rufusowy foszek. Foszątko. O.

MYŹ~

hnnnnnnnngh jak mi matematycznie (i lodotkowo)

2010-08-26T13:53:00.022+02:00

art: 12275053

Więc. Wczoraj wejść na bloga było równo 1000, dzisiaj już 1300. Całkiem najsu - wcześniej w ogóle nie zwracałam uwagi na statystyki, bo blog był jakoś średnio popularny - jeśli w ogóle. W każdym razie, dziękuję tym, którzy raczyli sprawdzić, co ja tam nawypisywałam.
Na tę okazję planowałam narysować jakiegoś kjutnego Hisasia, ale wyszedł on jak zwykle, czyli do dupy. Więc jednak Hisasia nie będzie, są za to lodotki (połaczenia lodów i kotków, to takie oczywiste!). Że nie chce mi się rozszyfrowywać tych podpisów pod wafelkami - zapewne informujących, o jakim smaku jest dany lodotek - najchętniej spróbowałabym tego drugiego w pierwszym rzędzie, tych dwóch biało-niebieskich i tego pomarańczowego w ostatnim rzędzie. Są przesłodkie~
A propos słodkości, denerwuje mnie fakt, że istnieją jeszcze jakieś dziewczyny, które zachwycają się seriami shoujo. Okej, ja wiem, każdy ma swój gust, ale dwudziestolatka, która ogląda Shugo Charę i jej się to podoba, to... no, nie wiem, ale w tym wieku może czas się przerzucić na serie, które mają więcej do zaoferowania niż mnóstwo różu, sparkle i fluffy fluffy lovey dovey cute cute romans. A tekst "Nie wiem dlaczego przestałam oglądać Hakuouki, przecież to fajna seria i ma bishoneny"... no serio, ja naprawdę nie, ale tego-- PFFFFFT O RANY NIE WYTRZYMAM--

No i znowu będzie myziaśnie, bo w końcu nie wytrzymałam i postanowiłam, że jednak coś narysuję. Padło na lodotka - co prawda ten jest mocno zainspirowany (bo "zerżnięty" brzmi trochę brutalnie) oryginalnymi lodotkami, to zawiera moje piękne bazgroły, chociaż naprawdę piszę inaczej, i więcej słodyczy, chociaż nawet w takiej postaci nie jest w połowie tak myziaśny, jak tamte. Oto więc hisalodotek o smaku ulubionym - jeśli ktoś na niego trafi (a zapewniam, jest bardzo rzadki), kotek zmieni swój kolor na ulubiony kolor jedzącego, podobnie jak smak. Może i kolor serka truskawkowego nie jest moim ulubionym, ale akurat mam na niego fazę.

nyan nyan~

and sun was like hot and I was like dead

2010-08-18T21:00:00.001+02:00

Mi też jest przykro, skarbie. Ale Jun taka jest ;__;

Ale od początku, pogoda mnie wkurza. Wczoraj było tak niemiłosiernie gorąco, że miałam szczerą ochotę wprowadzić się do lodówki, a dzisiaj jest chłodno. Tak chłodno, że aż bolały mnie uszy. Poza tym nikt o mnie nie pamięta, czuję się niekochana i w ogóle, i nikt o mnie nie pamięta.

Ale są też dobre strony - dołączyłam do pandorowego RPG i teraz co wieczór radośnie wariujemy. Od początku zapisuję sobie te rozmowy na shoutboxie, no ale jak nie zapisywać, skoro faza pod tytułem "Reim to stalker, więc doróbmy mu cycki~!" była długa i ucieszna. I tak, jestem Reimem. Oprócz tego, że ja jestem cholernie złośliwa i niczego nie traktuję poważnie, to jesteśmy do siebie całkiem podobni... W ogóle to jestem strasznie niekanonicznym Reimem - stalkuję, składam sie z samych fetyszy, a w dodatku włażę Rufusowi na kolana i domagam się nie-grzecznego myzianka. I robię 'pfffft'. A, i mam cholernie męską, różową foczkę wytatuowaną na ramieniu. I wojgle.

No, ale podobno mam pisać o 52 rozdziale PH, więc może bym się zamknęła i pisała? Toteż właśnie, piszę. Ten rozdział niby miał 50 stron, ale przeleciał szybciutko. Mam mieszane odczucia - czy cieszyć się, że wreszcie zaczyna się coś dziać (bo było dynamicznie, oj bardzo dynamicznie), czy denerwować, bo... no, ale to już będzie spoiler. Chamski.

~CHAMSKIE SPOILERY~

(aczkolwiek ich ilość jest cokolwiek zredukowana)

Więc tak, generalnie akcja toczy się leniwie, acz dynamicznie, jakkolwiek kretyńsko by to nie brzmiało. Ktośtam umiera, Yura zaczyna robić z siebie idiotę (nie żeby to jakieś zaskoczenie było, o nie), na co Leon robi pac! mu w główkę. Efekt wiadomy. Break jest jakiś dziwny, chyba że to ja przyzwyczaiłam się do achjakżesłodkiej melancholii, potem jakiś random facet traci głowę, ach, jak to niewinnie brzmi, wszyscy robią szok i strach desu, po czym się rozbiegają, w to wszystko wplątują się Baskerville'owie (Gilbert i jego malownicze kopnięcie, och tak) Break sobie idzie, Headhunter zabija Vanessę, Elliott robi szok desu on da face, a wtedy znajduje go mój mąż i wyskakuje z jakże znaczącym tekstem "Elliott Nightray... no... Headhunter". I śliczne zbliżenie na jego śliczną buźkę, och jej no. I koniec.

Na początek: NARESZCIE. Nareszcie akcja, a nie retrospekcje (Eliś i Leoś), gadanie (panienkojaniewidzę), czy rozdziały wtfogenne (Yura). Oni coś robią, co mnie bardzo cieszy. Niesamowicie jestem ciekawa, jak dalej rozwinie się akcja, zapewne bedzie ciekawie... Jak ktoś przewidywał, wszyscy goes wtf and Oz goes "I believe in Elly, friends power~!". Czy coś. Wkurzyło mnie zamordowanie Vanessy - bardzo spodobała mi się ta postać, poza tym jak już pisałam na forum, wymyślanie postaci i zabijanie ich po paru rozdziałach jest dziwne i niefajne. No, ale cała wiara w tym, że Jun wie, co robi. Bo wie. Dziwny jest też brak Rufusa - to też pisałam - bo on jest postacią coparorozdziałową, pojawia się na chwilę i znika na chwilę dłuższą. Ale ja go chcę, lubię tego knuja. Jest fajny i ma loczka, a to już coś. No i Cheryl~

Btw,

I don't even--

J-ja też tak chcę. I ja to narysuję, ot co. Rufus i jego C~ Ale zaraz, tu wszyscy mają C, to niesprawiedliwe, Gilbercja powinna mieć większe cycki... A Fang jest taka urocza <3>

Leo, you little pervy girl, do ho~

Zapytania (to się zrobiło ciekawe...):
słodkie blondynki ...
ładny tyłek i teraz będzie mnie korcić...
humor
vocaloid ep 1 /facepalm
różne ...TAAAA.
taniec
ahoge :3
jestem zboczona przykro mi.
sharon tan nie wiedziałam.
ワンダーランド ...serio?

Anime Jesień 2010 - le gasp!

2010-08-08T18:30:00.017+02:00

Oh well, ostatnio jestem tak cholernie opóźniona, jeśli chodzi o anime, że szczęka opada. Serio. Znalazłam całkiem milutki pretekst do napisania nowego wpisu, ale że nie mogę sieknąć tylko jednej, malutkiej informacji, postanowiłam włączyć tę drugą komóreczkę, co ją mam, i wymyślić coś innego. No i wymyśliłam sezonowe anime.

Żeby nie było "le gasp" to nie jest gasp zachwytu. Nie ma choć jednego anime, które by mnie zainteresowało, naprawdę ZAINTERESOWAŁO, a nie tylko wywołało wzruszenie ramionami i myśl "No dobra, może coś z tego będzie". Absolutne zero. Najlepszy był moim zdaniem sezon wiosenny w zeszłym roku - obejrzałam aż dwie serie i to jest dla mnie rekord. No ale dobra.

Nie mam siły robić screenów i opisów.

Więc tak - Kuragehime brzmi ciekawie, co prawda żadną rewelacją to nie jest, ale na pewno się skuszę. Właśnie patrzę sobie na listę seiyuu - choćby taka Hana Kanazawa albo ~~Reim~~ ~~Undertaker~~ Junichi Suwabe. Koyasu też, ale jego niezbyt lubię. Gorzej może być z fabułą, bo główna bohaterka wygląda na taką, co nie potrafi wybrać, czy papier toaletowy ma być w pieski, czy w kaczuszki. No, dobra, najwyżej będę rozczarowana.

Sora no Otoshimono 2 - raz, to druga seria, więc nawet gdyby to było ciekawe (...), i tak bym tego nie tknęła. Dwa - CYCKI. Koniec streszczenia fabuły. Parafrazując Mio - NO, thank you.

Togainu no Chi - yaoi, dhramat i ulica. Może być fazowo, więc może zer-- NIE, wróć. NA PEWNO zerknę. Fukuyama. Kousuke. Nie ma tak, ja to oglądam, nieważne, czy to dobre, czy nie. Naitoreisesutooooo~

My little sister can't be this cute. Rany boskie, kolejne loli. Podobno to naprawdę jest komedia - czy jest w tym stwierdzeniu choć malunie ziarenko prawdy, nie wiem. Zobaczę pół odcinka i zdecyduję, co dalej.

Starry Sky - okej, odwrócony harem się sprawdza, ale tutaj nie widzę, niczego, co by mnie zain-- Cholera, na początku wpisu tak się przejęłam, że nawet porządnie nie spojrzałam na listę... Jeśli wybieranie anime do obejrzenia na podstawie zatrudnionych seiyuu jest dziwne, to ja powinnam trafić do zakładu dla obłąkanych. ISHIDA-SAAAAAAAAAAN! Co prawda, znowu w roli szkolnego pielęgniarza (Nanami był niesamowicie pedalski, aż się zdziwiłam, że to naprawdę Ishida jest), design postaci posysa (ummm, oczy?) a sam facet jest ciut dziwny i nie jest to ten rodzaj dziwności, który mnie rzuca na kolana - oglądam, choćby dla seiyuu.

Agri girl - eeto. "Brak informacji", "fail" i kreska raczej mnie nie zachęcają. Od zerknięcia w listę seiyuu się powstrzymam, bo sobie zepsuję oczy od tego oglądania, ale... chyba jednak nie.

Letter Bee 2 - nie widziałam jedynki, więc raczej nie, chociaż kto wie, może się przekonam, bo podobno dobre. Na razie jednak stawiam majestatyczny znak zapytania i idę dalej.

Danball senki, Hyakka Ryouran, Fortune Arterial - ...TAAA.

Shinryaku! Ika Musume - zajeżdża Mermaid Melody, ale łypnę na pierwszy odcinek.
Code Geassa nie widziałam, więc większego sensu w oglądaniu tego nie widzę.
Shinrei blablabla - on ma czerwone oko, no strasznie, chyba zaraz się posikam ze strachu. A dajcie se spokój.
Cała reszta - eee.

Innymi słowy - idę dodać do listy na MALu aż cztery anime, zamiast z satysfakcją zjechać wszystkie. Kurczę, no. Pewnie przy połowie się zanudzę, trzecie będzie zwykłym ecchi, a czwarte takie sobie. Z-zaskoczyłam sama siebie, myślałam, że jestem wybredna, a tu... a tu mam tylko alergię na ecchi. I na loli. I yuri, i shojo, i romanse, i...

Okej, każdy przeciętny fan anime( i jego babcia i jej kot) wie, że Madhouse weźnie się za animowaną wersję Supernatural. Cóż - ja nie wiem. To znaczy nie wiedziałam, dopóki nie raczyłam spojrzeć na newsa na ANN... Serii nie oglądam, ba, nawet nei wiem o co w niej chodzi, ale... UCHIDA. YUYA UCHIDA. Biorę. Bez. Pytania.

wrażenia: Black Rock Shooter

2010-07-29T20:02:00.045+02:00

Unf~ siedzę sobie teraz przed komputerem, wcinam rogalika, popijam herbatą i jest mi dooobrze. Co prawda w tle leci transmisja z mistrzostw w Barcelonie, więc jako dodatek mam efekty akustycznie w postaci pokrzykującego mamuta, który udaje, że mi to nie przeszkadza. Okej, włączam BRS.

Fabuła

Mato Kuroi jest energiczną, uczennicą pierwszej klasy gimnazjum Kiedy spotyka wysoką i małomówną Yomi Takanashi, obie dziewczyny zaprzyjaźniają się ze sobą, a potem zostają najlepszymi przyjaciółkami i wszystko robią razem. Jednak gdy zaczynają drugą klasę, zostają przeniesione do innych klas i nie widują się już tak często, na dodatek Mato zaprzyjaźnia się z przewodniczącą klubu koszykówki. Yomi czuje się przygnębiona tym, że oddala się od przyjaciółki. Po pewnym czasie znika, poszukiwania nie przynoszą skutku, a Mato jest zrozpaczona. Okazuje się jednak, że w innym świecie jest inną, silniejszą dziewczyną, Black Rock Shooter, a jej zadaniem jest uratować Yomi, która stała się jej przeciwniczką zwaną Dead Master.

Grafika jest bardzo Kejonowata, pasująca do takiego stężenia moe, jakie BRS prezentuje. O ile jednak K-ON! wygląda w miarę rozpoznawalnie, to już ta OAVka nie bardzo - sposób rysowania postaci i animacja ruchu przywodzi na myśl K-ON i coś jeszcze. Przyczepiłabym się do twarzy, bo w niektórych momentach są naprawdę bezkształtne i to jest na minus. Podobały mi się za to sceny walk - wyszły tak, jak walki mają wyglądać, czyli bardzo dynamiczne i szybkie, chociaż za dużo było dramatycznego powiewania włosami, te he. A propos włosów - nie wiem, co Yuu ma na głowie. Mnie to przypomina wysłużony mop albo mocno potarganą miotłę. Grafików pragnęłabym poinformować, że jeśli chcemy uzyskać efekt rozczochrane fryzury, to naprawdę - NIE TAK.

Muzyka również mi się podoba, miłym akcentem były mocne, gitarowe wstawki w scenach walk. Takie malutkie urozmaicenie pośród Kejonowych plumkań, które były cokolwiek... banalne? Tak, to chyba to słowo. Denerwujące z kolei były pokrzykiwania członkiń klubów sportowych - ja rozumiem, sport, ale naprawdę da się powiedzieć "Dobra, no to zaczynamy" trochę inaczej niż za pomocą kawaii piskliwego krzyku. Moe robi swoje.

Teraz zawartość właściwa, czyli fabuła ogólna. Życie codzienne dziewczyn było trochę nudne, a na początku ręka co chwila z plaskiem lądowała mi na czole. Serio, jeśli Mato myśli, że do obudzenia kogoś wystarczy wleźć mu do pokoju, wywrzeszczeć "Wstawaj~!" i pójść, to naprawdę, ma cokolwiek dziwne pojęcie rzeczywistości. Dołujące było też to, jak zaczęła znajomość z Yomi - najpierw zastanawiała się, z czym do niej, jakby nie wystarczyło zwykłe "cześć", potem kretyńsko się jąkała (ja na miejscu Yomi przy trzecim "eee" dałabym sobie święty spokój i poszła w pierony), a na koniec z miną odkrywcy stwierdziła "Jesteś wysoka!". No co ty nie powiesz, cholera jasna. Boli mnie upodabnianie energicznych dziewczyn do bezmózgich wariatek, które na widok pozostałości po piesku piszczą "kawaiiii~!". No bo niby skąd biorą się uśmiechnięte uroczo kupy? Z Japonii rzecz jasna.
Ale nieważne. Przejdźmy do następnej kwestii, mianowicie przyjaźni dziewczyn, a konkretnie Mato i Yuu. Dla mnie wyglądało to tak, jakby Mato znudziła się Yomi i stwierdziła, że teraz zaprzyjaźni się z Yuu. Oczywiście rozumiem Yomi, bo kto nie został porzucony przez "przyjaciela", ale na litość boską - Mato nie zostanie profesorem. Ona się nie skapnie, że gdy ktoś się w nią wpatruje smutnymi oczyma, to znaczy, że czuje się opuszczony. Yomi mogła pójść po rozum do głowy i jej powiedzieć, że czuje się pominięta. Gdzie tam. Widocznie Japończycy są uberhiperempatyczni albo coś, ale ja jako Europejka i Polka trochę tego nie rozumiem.
Zakończenie - to przed endingiem - trochę mnie zaskoczyło. Takie po prostu "Jestem Black Rock Shooter". I już. To po napisach końcowych było już lepszego, tak ładnie podsycało ciekawość... Ciekawie jest sobie wyobrazić walkę pomiędzy nimi i jej zakończenie - czy będzie szczęśliwe, czy nie?

Podobał mi się pomysł z rozdzieleniem akcji na dwa światy, ten nasz i inny. Gdyby pod rząd pokazywać życie codzienne, a potem walkę, widzowie zanudziliby się na śmierć tym pierwszym i stwierdzili, że walki nie mogą uratować OAVki, po czym zaniżyli ocenę. Ja na MALu postawiłam jej 7, bo faktycznie - "Black★Rock Shooter" jest filmem dobrym. Ma muzykę, ma obraz... z fabułą jest trochę gorzej, ale to da się przeżyć, jakoś nie wyobrażam sobie, żeby ktoś cierpiał przy oglądaniu. Podsumowując, jeśli ktoś nie oczekiwał po tym czegoś wielkiego, może dobrze się bawić.

< headdesk >

2010-07-23T20:30:00.000+02:00

Nadal strasznie gorąco, a ja zamiast wylegiwać się na placu zabaw jak kot w słońcu, tłukę się po babciach. Nie moja wina, że mają urodziny w dwie soboty pod rząd.

Na okładce tomu dwunastego będzie Ada, chwilowo nie wiem co o tym myśleć. Tak się masakrycznie ~~napaliłam~~ nastawiłam na to, że będzie ~~Rufus~~ facet, a tu... kobieta. I to taka najbardziej fanserwiśna z fanserwiśnych. No szok po prostu.

Okazuje się, że lody i PH to moja jedyna radość w życiu (czyt. jest ŹLE), z tym, że i tego, i tego mi brakuje. Owszem, okładka to w jakimś stopniu fajna rzecz, ale wolałabym dłuższy rozdzialik. Albo w ogóle emisję w Polsce, o.

W ogóle na LJu strasznie dużo było komentarzy typu "Dziękuję bardzo bardzo bardzo", co mi przypomina MJa i jego Zanim-Się-Sensownie-Odezwę-Muszę-Obdziękować-Pół-Galaktyki. Ludzie dyskutowali na temat wymowy ideowej tej okładki (czarny welon = pogrzeb, zdjęty bucik = utrata dziewictwa etc.), ale mi się wydaje, że Ada wygląda, jak wygląda, bo JEST MROCZNĄ DZIOUCHĄ i ma swój własny gabinecik tortur. Mrok obowiązuje, ne?

Nyuu apdejto:
~~UNF UNF NARESZCIE JEST, no wktk no.~~
Znaczy, 51 rozdział PH. Wyszedł masakrycznie krótki, bo tylko 30 stron, ale to zrozumiałe, w końcu Jun była na Japan Expo, poza tym rysowała okładkę. Znowu zaczynam nudzić, ale kurczę, autograf i to z rysunkiem ulubionej postaci! Chciałabym napisać, jak cholernie dziewczynom zazdroszczę, ale powtarzać się zaczęłam już dawno, więc nie ma sensu powtarzać powtarzania. Ale i tak się cieszę, chociaż tym razem mniej - to mniej więcej tak, jakbym się spodziewała komputera, a dostała tylko monitor... Jakkolwiek kretyńsko to nie brzmi, czas na

*CHAMSKIE SPOILERY*

Iiii tańczymy. Okej. Zaczyna się od tego, że Sharon woła Breaka, a potem Ci-Z-Pandory wołają Yurę. Oni mogą sobie gadać, co nas to, ale Sharon ma ważniejszą sprawę - znaleźli kolejnego trupa bez głowy... I w tym momencie się zdziebko wkurzyłam, bo Break stwierdza, że to się nijak ma do ich misji. W tym samym czasie, a troszku innym miejscu Oz odwraca trupa i od razu zauważa, że denat był legalnym kontrahentem. Jeszcze gdzie indziej mamy kontynuację sceny Reim-Lily: on się wywraca (słodki chibik, ale... dlaczego podłoga faluje?), ona wykańcza pozostałych panów, po czym zabiera się za Reima, który zdążył już się obudzić, a to za pomocą Bandersnatcha i jego jęzora. No rozczuliłam się w tym momencie, to było takie psie. Dobra, Reim wstał...No, rzeczywiście, postał sobie, ha, pewnie go nogi rozbolały. Lily rzuca się na Reima, w wyniku czego mamy śliczny kadr przedstawiający głowę Reima w objęciach szczęki Bandersnatcha (nawet się trochę zdziwił). Lily jest urocza z tą swoją nieumiejętnością obsługi Łańcucha i "Nie, nie wolno zabijać!". Chociaż muszę przyznać, niezbyt mi się podobał ten rozdział (chociaż ważne, że w ogóle jest), bo większą jego część poświęcono Lily leżącej na Reimie, w różnych pozach w dodatku. No, ale dla amatorów flashbacków też się coś znalazło: Lily ni z dupy ni z pietruchy zaczyna ze łzami wzruszenia w oczach wspominać swoje nie-szczęśliwe dzieciństwo: że była sierotką, nikt jej nie kochał i wojgle, aż tu nagle pojawili się Baskerville'owie i ją przygarnęli, od tego czasu tworzyli szczęśliwą, kochającą się rodzinkę, a Dug i Fang nawet sieknęli sobie taki tatuaż jak ma ona, no bo jakie to zajebiste jest. I wojgle.

Potem następuje parę stron gadania ("Jestem beznadziejny!" "Ale fajnie, ja też! Zostańmy przyjaciółmi!", no zupełnie jak w tej reklamie), aż w końcu w którymś momencie Reim dał się namówić i przywołał Łańcucha. Em. Na oko to jest March Hare z podwiniętymi uszkami, a jakby się dłużej przyjrzeć, wychodzi nam bardzo fluffy March Hare. Chociaż niektórzy twierdzą, że to Gąsienica. W sumie, Pan Glizda też do Reima pasuje, jest tylko jeden mały szczegół: z której strony to jest Zając i z której strony to jest Gąsienica? Bo ja tam widzę COŚ i kiełki. Takie malutkie, fluffy. Dobra. Reim pokazał Lily Łańcuch, no, dobrze, że nie co innego. Potem bez mrugnięcia okiem strzela dziewuni w łeb, a nawet się krzywi, bo nie lubi widoku krwi. Ta scena = Majstersztyk. Przez wielie EM. Szkoda tylko, że mały zombiaczek wstaje i naprawdę używa swojego Łańcucha. Ostatnia stona - zakrwawiona, wyszczerzona groteskowo Lily ("Naprawdę będziemy dobrymi przyjacióóóółmi~!") i zajebiaszczy, szpanerski czarny kadr. Uhm.

Ostatnio jestem tak zmęczona, że aż nie wiem od czego. Pewnie od leżenia całymi dniami na łóżku, tak, to na pewno to. W każdym razie jestem zmęczona i mi się nudzi, więc pora na VocaRan.

#10: Miku Hatsune - ワンダーランドと羊の歌 (Wonderland to Hitsuji no Uta)
To się już zrobiło nudne. Rozumiem, PV jest fajne, ale ile można się gapić na chłopca jeżdżącego na owcy?

#9: Miku Hatsune - 初音ミクの激唱 (Hatsune Miku no Gekisho)
Kolejne Hatsune Miku no Cośtam. Eee... Kurde. To się jeszcze nie znudziło!

#8: Miku Hatsune - 盲目の宇宙飛行士 (Moumoku no Uchuuhikoushi)
Jeszcze jeden taki kawałek, a rzucę myszką o ścianę (i tak już dogorywa). Okej, Miku ma fajny głosik, ale... TO. JEST. NUDNE. Bardzo.

#7: Miku Hatsune - J-POPの歌詞における「何か」の探され率は異常 (J-POP no Kashi Niokeru “Nanka” no Sagasare Ritsu wa Ijou)
Kolej-
Dobra. MAM DOŚĆ. Delikatna, lekko gitarkowa piosenka i delikatny, lekki "wokal" Miku. Chcę, żeby Kutabare PTA wróciło. Naprawdę.

#6: Miku Hatsune - 特殊ケース一般論
Po intro można się było spodziewać wiele, no, a przynajmniej trochę lepszego poziomu od tego, który reprezentują piosenki poprzednie. Gdzie tam. Jeśli ktoś myśli, że Miku jako zbuntowana loli jest przekonywująca... no to się z nim nie zgadzam.

#5: Luka Megurine - Brella
Nareszcie coś przyzwoitego. Intro jest po prostu cudne, w ogóle pianino i cała oprawa muzyczna = jeden wielki ~( *A*)~.

#4: Miku Hatsune - 泡沫のダンス (Utakata no Dance)
Fajne intro, animacja chodu nieco mniej. Wolę tę w Nisoku Hokou. Poza tym całkiem niezły piosenek.

#3: Miku Hatsune - 粘着系男子の１５年ネチネチ
Kurczę, zaskoczył mnie koniec tej piosenki. Wtedy się- nie, wcale się nie wzruszyłam. Jja się nie wzruszam przy piosenkach. Nigdynigdy.

#2: Miku Hatsune Append - Lost and Found
Spodobał mi się głos Miku - jakby taki dochodzący z butelki. Sama piosenka jest urocza, zupełnie jak i PV - kwiatki. WSZECHOBECNE kwiatki, dodajmy. Przy fragmencie z bratkami mimowolnie się uśmiechnęłam, to było takie polskie~

#1: GUMI - モザイクロール (Mosaic Roll)
OJEŻOWCU, PV. Przypomina mi YMB, taka podobna relacja love&hate, poza tym design postaci (Ta zła, nie wiem czemu, przypomina mi Dead Master) i wysokie stężenie ostrych przedmiotów. Widelce w Yowamushi były trochę drobniejsze, w końcu widelczykiem z cukierni trochę trudno jest kogoś zarżnąć, jeśli się mylę, poprawcie mnie, ale już nożyczki były tak cholernie Vincentowate, że mam już w głowie całe PV w wersji takiej-a-nie-innej. Ohohoho~

Ze spraw innych, ale również Vocaloidowych: tutaj jest demo piosenki nowego Vocaloida, Lily - swoją drogą, wszyscy uparcie twierdzą, że she looks like Kagamine, lol. Nie. Kagamine to shota i loli. Lily jest mało loli. Sama Lily głosik ma niezły, chociaż na początku nie mogłam się powstrzymac od myśli, że nałykała się helu. Za to głos pokrzykującego w tle faceta fani porównują z głosem Gakupo. Może. Mi tam on jest niepodobny.

...ale ta "Mosaic Roll" naprawdę niezła jest, no.

----

Moja mam uparcie twierdziła, że jak powali myszką w biurko, to ona zacznie działać poprawnie. Tata dzisiaj ją oczyścił (myszkę, nie mamę) - działa gorzej. Ja mówiłam, że przycisk opadł i trzeba wiedzieć, gdzie trafić - nie, ja jestem mała i się nie znam...

A niedługo to ja będę musiała zaiwaniać po nową myszkę. HA HA, BÓJCIE SIĘ. Kupię różową.

OHNOES D;

2010-07-11T11:16:00.033+02:00

JAPAN EXPO 2010
W PARYŻU

Tak, to o którym dowiedziałam się dopiero pod jego koniec. Uhm, uhm.

I właśnie takiego radosnego bizona bym chciała na chwilę obecną. Z lodami.

Nie wiedziałam nic. No, dobra, wiedziałam, że będzie, ale nie wiedziałam, że będzie Jun...!!! A była. TU. O, TUTAJ. Pod nosem niemalże. We. Francji. W Paryżu. Paryż. Bagietki, zakochani. Moda, Wieża Eiffela. Wino. Pervy Francis.
So fuckin' funny, isn't it?
Poza tym, to. Jeszcze wczoraj było na miejscu drugim, a dzisiaj awansowało. I dobrze, cudny art.
Nuda. Chętnie bym się rozpisała na LJu, ale mi się nie chce. Jest mi cholernie gorąco, pot ze mnie spływa strumieniami, nie mam kontaktu z koleżankami, tata zablokował mi tanuka (nie chcę narzekać, ale muszę to powiedzieć: ZNOWU), nie mam wiatraka żeby się w jakikolwiek sposób ochłodzić a najważniejsze, nie ma lodów. NIEEEEE MAAAAA. Ale są też dobre strony - wpieprzające mnie dzieciaki wreszcie wyniosły się na wakacje, mamut zrobił naleśniki. Tal, wiem ile to jest sześć odjąć dwa. Pesymizm.
Dobra, nieważne. Jak się można dowiedzieć z tego reportażu z Expo (szloch), stoisko pandorowe było tam z powodu wydania tejże mangi we Francji nakładem wydawnictwa Ki-oon. Tu znów pozwolę sobie na wtrącenie: a dlaczego nie JPF? I dlaczego nie w Polsce? BAAAAW ;_; Okej. Jak można zobaczyć, cała wystawa to był jeden wielki raj dla fanów Pandory (to jeszcze bardziej mnie boli) - ubrania na cosplaye (dlaczego Break miał ozopodobną kamizelkę?), rysunki, płyty, artbooki... Rany. A dla trzystu osób, które jako pierwsze kupiły mangę było coś specjalnego: autograf.
... nie będę mówić, jaka była moja reakcja na ten news. Po prostu nie będę.

E... serio? Ale... Jakim cudem? To ile oni w końcu mieli lat? I... skąd taka informacja?

Miałam zamiar zrobić swoją rozpiskę o anime na Jesień 2010, ale kiedy ją zobaczyłam, dramatycznie oklapłam. Cycki. Fanserwis. Loli. I DEADMAN WONDERLAND Z TYM PASKUDNYM DESIGNEM GŁÓWNEGO BOHATERA. FUJFUJFUJ ~~~ARGH.

ALE---!
Drugi odcinek Kuroszka! Jak słodziutko.
Na początku oczywiście sławetne "A teraz, paniczu, otwórz oczy". Potem, jedwabny opening i Jego Szkarłatność Grell ze swoją nieodłączną piłą. I dłoń Claude'a, i jego pazurki. Lakier była z katalogu Avona? Chyba te szybkoschnące. Fajne są, co nie? Ja mam limonkowozielony, a Claude czarny. No, też tak można. A poza tym, och, rozczulony Sebasu-chan. To będzie moja ulubiona seria tego roku, O TAAAAAK.
Po openingu mamy Ciela strzelającego mówkę, a po mówce kotociela. SERIO.

Mamusiu, kup mi takiego cielaczka na urodziny, ładnie proszę...

Doszłam do przerażającego wniosku - moje "streszczenia" opisują cały odcinek i to z taką manierą, jak opisy Mody na Sukces w gazetach telewizyjnych. Za każdym razem, kiedy próbuję napisać to inaczej, wychodzi niesamowicie nudno - aż się sama zastanawiam, od kiedy ja tak monotonnie piszę. Zapewne od kiedy mamy nowe Nestle Caro, ale to już swoją drogą. W każdym razie, spoiler alert i jedziemy dalej. Elizabeth przeczytała w gazecie, że niedaleko biega sobie biały jeleń, znak szczęścia znaczy, więc w dyrdy z tym do Ciela i a nuż się zgodzi? Paniczyk od razu wyskakuje ze stwierdzeniem, że to bajki i w ogóle, ale to go, niestety, postawiło na przegranej pozycji, bo primo, ludzie zaczęli szeptać, a po secundo, narzeczona mu się poryczała. Panicz zrobił minkę cierpiętnika i cierpiąco się zgodził. Sob sob. A w ogóle to nie wiedziałam, że w XIX-wiecznej Anglii ryby pływały przekręcona na bok. Dobra. Wsiedli na łódeczkę (Sebastian mówi Nie-Bardzo-świętej Trójcy o czających się wszędzie wrogach Ciela, na co oni oczywiście mają PLAN), odbili od brzegu a Meirin i spółka wkraczają do akcji... Widocznie białe gęsi, biały koń i równie białe króliki miały wyglądać jeleniowato, ale ani ja, ani Ciel nie zauważyliśmy podobieństwa. Ot, realizm.
U nich sielanka, a Lau w swoim powozie rozpoczyna mroczną i jakże złowieszczą mowę pod tytułem Szczęście Nie Potrwa Długo. No, nie powiem, spoiler to nie był, bo gdyby oni codziennie wyjeżdżali na przechadzkę po polance bądź wysadzali kuchnię, fanki byłyby zawiedzione (gdzie yaoi?!), a His szczęśliwa. Tak, tak, ja lubię takie anime.
No, Lau i Ranmao robią cyrk, a Sebastianowi podłożyli świnię. Dosłownie. Sebcio mądry chłopaczek jest i poszeeedł! stłuc Trójcę. Trójca przeprasza i wydaje okrzyki zachwytu, obserwując kolejny odcinek programu "Gotuj z Sebastianem: Piknik na Świeżym Powietrzu". Potem... Potem zaczyna padać. Nie, wróć: zaczyna LAĆ, ale mimo protestów swojego cielaczka Lizzy chce nadal szukać jeleniny. Jelenia. Nieważne. Następuje scena z okrzykiem "Nie rozumiesz moich uczuć!" w roli głównej, po czym panienka bierze nogi za pas i sama wsiada do łódeczki. No, ale jak to w bajkach bywa, księżniczka zostaje uratowana, spełnia swoja marzenie, widzi jelenia - co prawda jako przedwieczny bazgroł na wzgórzu, ale kto by się tam przejmował, a wszyscy żyją długo i szczęśliwie. No, nie do końca - a następnym odcinku Grell i Undertaker. I nie, nie odczuwam potrzeby Aloisa i Claude'a. Chociaż muszę przyznać, że obaj panowie mają paznokcie w tym samym kolorze - rzecz naturalna czy nowa, demonia moda na lakiery? CLAUDE, NIE DAJ SIĘ. MÓWIĘ CI, NAJLEPSZY JEST LIMONKOWOZIELONY.

Jest tak gorąco, że zaczyna brakować mi inwektyw. Serio. Gdziekolwiek nie pójdę, upał, nawet w cieniu. SJFHDKSHGLKLSDF; Jeszcze chwila a wstanę, zdejmę z siebie skórę i inne flaki, pójdę pod prysznic a potem wyjdę na ulicę i zatańczę sambę. Chociaż klikałoby i tak.

Jak byłam w drugiej klasie, chodziłam na świetlicę i któregoś upalnego dnia nauczycielki pomyślały, że jak im się wszystkie dzieci poroztapiają to nie będzie kto miał płacić za obiady, więc całą dziatwę powypuszczali na dwór, niestety było już za późno, skretynienie postępowało. Dobra, nieważne. Więc kiedy byłam na tym cholernym boisku, wymyśliłyśmy z koleżanką zabawę: ona będzie bykiem, a ja farmerką, i ten byk mnie będzie zabijał. Że dzieciom z trupem najbardziej kojarzy się cacy szkielecik, farmerka zmartwychwstawała, po czym nadal próbowała - jako szkielet, rzecz jasna - doprowadzić byka i rozwaloną farmę do porządku. Gdzie tam! Zdrzaźnione zwierzę truposzkę ganiało, a truposzka, zamiast wydawać okrzyki pokroju odlotowych agentek, robiła klik-klak kościami o beton. Ach, jak było fajnie. A teraz jestem starą, zmurszałą gimnazjalistką i nikt się ze mną nie pobawi w byka, o klik-klakaniu nie mówiąc. No niech mnie ktoś przytuli.

Skoro mam nudzić, a w tagach jest słówko pixiv - widocznie twórcom artów ten upał padł na rozumy - Alicja nie ma rdzawoczerwonych włosów. Naprawdę. Jest gorąco i nie wiem, czy mam przed sobą zmutowaną genetycznie Alicję, czy Rufusa z kawaii rumieńcem, cyckami i w pończochach. Uwierzcie mi, to NIE JEST fajny widok.

...ale random fazy są jeszcze fajniejsze

2010-07-08T20:47:00.025+02:00

純

Przepis na natychmiastową fazę: weź smutną, wolną piosenkę i puść ją dwa razy szybciej - od razu robi się weselej. Wypróbowałam tę reklamowaną przez Easia metodę na Smooth Criminal Michaela Jacksona - facet miał puls jak zawodowy sprinter po pobiciu rekordu światowego, a sama piosenka nadawała się li do wariakiego machania łapkami. Takie turudumturudumturudum. Szczególnie polecam w ten sposób odpicować Scream - w tym momencie nawet Mamut przekonał sie, że Michael nie krzyczy, a miauczy. Zresztą, na takim przyspieszeniu nawet marsz pogrzebowy będzie skocznym przebojem na miarę XXI wieku... Gwoli próby wyszukałam w jutabie remiksu marszu pogrzebowego. Całkowicie dla jaj i bezmyślnie. Okazuje się, że w porównaniu z autorem tego cuda jestem boleśnie wręcz normalna...

Wiedzieliście, że Kejon ma nowy ending? Nazywa się "No, thank you" I jest zajebisty. Opening, naturalnie, gorszy, chociaż muszę przyznać, że nastąpiła poprawa - jest mniej piskliwy. No, trochę mniej.

K-ON!! ep 14

Ritsu chce się rozerwać i obdzwania wszystkie dziewczyny po kolei, i o ile Mio każe jej się pocałować, to Mugi przystaje na propozycję dziewczyny z, co najmniej wielką, chęcią. Po openingu (Utauyo!! MIRACLE) kolejna scenka z cyklu Brwi Mugi są smaczne i zdrowe. Ale. Yui budzi się i nareszcie kończymy te kretynizmy, w samą porę zresztą, bo Mugi zaczęła się roztapiać. Dobra. Mugi i Ritsu bawią się w centrum gier, Nodoka i Yui się uczą. Nie, wróć. Jedzą ciastka. Nie żebym się zdziwiła.

Główną bohaterką całego odcinka jest Mugi (naprawdę zaczynam ją lubić!), która chce zostać walnięta. Tak, tam naprawdę tak jest... Najpierw chce, żeby ją wywalili za drzwi, teraz żeby ją kto rąbnął - mogę jej to zagwarantować. ~~Niech tylko pożyczy mi tę sukienkę.~~ Razem z Ritsu próbują wszystkiego, ale Mio jakoś się nie kwapi... Czy plan Ritsu się powiedzie? Czy Mugi w końcu dostanie w łeb? Nie i tak. Ale okoliczności tego ostatniego będą cokolwiek urocze, tak to ujmę.

K-ON!! 2nd ED "NO, thank you"

Oba single wyjdą czwartego sierpnia i będą dwie wersje każdego: normalna i limitowana. W normalnej wersji openingu pojawią się (?) postaci, które nie występowały zbyt często, nawet Himeko (Jeżu, skoro nawet ona, to co dopiero Jun...!!!)

Tracklist do obu płyt nie będę wstawiać, ale c/w do openingu nazywa się "Kira Kira Days", a do endingu - "Girls in Wonderland". Serio, po tym "kira kira" naszła mnie przerażająca wizja gibającego się w rytm moeblobów Jacka i autentycznie zwątpiłam w swoją normalność. Jeśli w tej piosence będzie coś o pomarańczach, idę do psychiatry.

Z winy wakacji mam przerąbany plan, bo wstaję o jedenastej, idę do szpitala, ze szpitala do przyjaciółki i tak trzy czynności zajmują mi pół dnia. Z tego też powodu jestem wybitnie niezorientowana, jeśli chodzi o aktualne trędy, już nie mówiąc o niesławnym przypadku z koncertem ACDC ("Rany, ale wczoraj hałasowali" - "Tak?, A co się stało?"). W każdym razie, moją ostatnią pasją są kabarety, no, w ogóle usiłuję się jakoś rozśmieszyć.

Przyjaciółka sprzedała mi cudeńko o nazwie Whose Line Is It Anyway?, czyli program, w którym czwórka komików radośnie sobie improwizuje - i to by mniej więcej było na tyle. Moim ulubieńcem od razy stał się Wayne (kojarzycie "Zorro", prawda?), co, jakby się przyjrzeć, specjalnie zadziwiające nie jest - Murzyni są fajni. Jeszcze fajniejsza jest za to piosenka o matce-alkoholiczce (a właściwie o penisach, no, ale kto by się przejmował szczegółami) i Hrabia Dracula z Wayne'em w roli myjącej się nastolatki ("Jesteś naga!" - "Ups, rzeczywiście!").

No i muszę, musze po prostu do tego dojść, no muszę no - ping. Tak, to ze Slytherinady. Maszyna Co Robi Ping absolutnie zawładnęła moim se...nieważne. Ten art mnie zabił, zgwałcił i zapytał o godzinę, niedokładnie w tej samej kolejności. Ujmę to tak: na pixivie jest nudno jak jasny gwint, a jak już się ładny art z PH znajdzie, to należy to świętować zakrapianym przyjęciem do rana, ale zawsze mogę liczyć na genialną Sawgo, której prace mają tylko jedną wadę: nijak nie umiem z nich robić kompletów. Pomijając tę kwestię, zawsze myślałam, że na pomysł spairingowania Breaka i Rufusa wpadłam tylko ja i autorka tegoż. Myliłam się, a jakże, ale naprawdę, zobaczenie CZEGOŚ TAKIEGO pośród słabej jakości artów było dla mnie co najmniej szokiem. I... i te spojrzenia

Nie, naprawdę strasznie mi nudno. Codziennie wykonuję te same czynności, gotówka maleje, a stosunek rodziców do mnie ani trochę się nie zmienił i wciąż jedyną rzeczą, dzięki ktorej się nie wściekłam absolutnie, jest fakt, że kiedyś znajdę własne mieszkanie i w końcu wyprowadzę.

Gyuruhn.

Kuroshitsuji 2 - głupie anime są fajne

2010-07-02T21:00:00.045+02:00

のろしー

... oczywiście będę pisać o anime, ale na początek pozwolę sobie na mały wtręt dotyczący arta. Na tym to arcie można zaobserwować pewną prawidłowość: lokaj wygląda w miarę przyzwoicie, rzekłabym, że niezłe z niego ciacho, tle że efekt musi, no musi po prostu, zepsuć panicz... Bo, proszę państwa, panicz wygląda jak wygląda - czyli jak ekskluzywna męska dziwka, nieletnia w dodatku. Nie żeby coś się nie zgadzało.

To był bardzo udany odcinek, naprawdę. Twórcy odwalili kawał dobrej robo--

Dobra, koniec tych żartów.

To znaczy częściowo koniec. Ale od początku.

Na początku odcinka wyżej wymienieni twórcy serwują nam gołą, posiniaczoną blond shotę zwlekającą się z wyrka i przy okazji pieprzącą coś o ciemności. W tle pajączek wpiernicza motylka. Yaoistki pewnie zapiszczały z radości, ja zareagowałam iście Ślizgońskim smirkiem. Nie, nie na motylka, na shotę. Dobra, będzie tego fanserwisu, opening jest. Jest dramatycznie i powiewająco, a główna para bohaterów co i rusz robi coś dziwnego rękoma. Nie wiem, co to miało być, mnie to wyglądało na Claude'a, który próbuje pozbawić swojego paniczyka palców. słusznie, dziad zasłużył. Potem jest jeszcze ciekawiej: a Barbara się rozbiera, a Jacek ją ubiera przerobione na modłę Kurosza. Że Barbara to trochę dziwne imię dla chłopca, zastąpmy je Alojzym. A właściwie Aloisem. Nieważne, jeden pies. W każdym razie Alois ma być dzieckiem złym, nawiedzonym i sadystycznym, co pewnie miało przekonać fanki do jego wyższości nad Cielem, bo Ciel był tylko emowaty. No cóż, Ciel zasadniczo nie wyzwalał we mnie żadnych morderczych odruchów, zaś Aloisa miałam ochotę pierdolnąć przez łeb czymś ciężkim i nabijanym ćwiekami.

Kolejna scena również jest urocza i bezsensowna, bo blondyneczątko gada coś bez sensu (no nie żeby to jakaś nowość była), tym razem o jajach (ja zaliczyłam WTFa pierwszej klasy), ale biedactwu to nie wystarczy i w ramach rekompensaty dłubie paluszkiem w oku pokojówki. No, hobby są różne.

Szczytem debilizmu był Claude. A właściwie Claude stepujący przed nakryciem do stołu. To było tak durne, że... że aż nie mogłam uwierzyć w to co widzę. On to naprawdę robi! Nie no, owszem, czytałam wcześniej wpis z bloga Crofe, ale wtedy się tym nie przejęłam. Może sobie żartuje, albo co... NIE. NIE ŻARTUJE. M-moje oczy~

Kejon!! 12-13

Nie wiem który dokładnie, bo te wszystkie odcinki są tak monotonne, że zlewają mi się w jedną całość. W każdym razie, dawka moe była jak dla mnie zadowalająca - neistety, jeszcze nie zsubowali odcinka czternastego, a w trzynastym wydarzyło się coś, na co aż kwiknęłam z radości. Tak, tak - sceptyczna realistka, wytrwale hodująca swoją złośliwość (a przynajmniej tak twierdząca) zachwyca się słodką, naiwną serią i livealistkach wyglądających na szóstką klasę podstawówki. ALE. Jun - moja ulubiona bohaterka, jak dotąd chyba najbardziej normalna z tych moeeeee~~~ - WRESZCIE zgodziła się dołączyć do kejona. Druga basistka, jak najsu. I (kolejny szok desu) aż zacieram łapki na tę drugą połowę serii, chociaż jeśli będzie tyle samo piosenek co w pierwszej, to twórcy mogą się pocałować. O, tutaj. Gdzie piosenka Mugi?! WAAAANT. Może będzie miała chociaż ociupinkę słuchu muzycznego? Nie, nie będzie miała. Ale zawsze warto mieć nadzieję.

Co prawda już się zaczął lipiec, ale o okładce dwunastego tomu Pandora Hesart ani widu, ani słychu. Podobno tutaj jest jej fragment, co prawda to niepotwierdzona informacyja, aaale... Jeśli komuś coś to mówi, to gratuluję, bo mnie to wygląda na nogę (j-j-j-j-j-jak to?) i kawałek sukienki. Eeeto. Liczyłam na faceta, chociaż bardzo moliwe jest, że ja mam po prostu spaczony wzrok i to jest Ellio albo Leo, albo inne cuś tegoż pokroju. ~~DUH, A JA TAK LICZYŁAM NA RUFUSA SOB SOB.~~
M, tak w ogóle: na swoim blogu Mochizuki pisze, że Robert Downey Jr. ma zagrać główną rolę w "Czarnoksiężniku z Krainy Oz". Z-znaczy... Dorotkę? Ale... Robert to trochę dziwne imię jak dla aktorki...

Pandora Hearts #50, Alicja

2010-06-20T19:18:00.001+02:00

UNF, NIE ZNOSZĘ KOLOROWANIA TWARZY.
Miałam ochotę wstawić tu jakiegoś epickiego arta z pixiva, ale widocznie dla Japończyków pięćdziesiąty rozdział to nic takiego, bo jakoś nie widzę wysypu artów z tej okazji. Foch~
A że opiszę wrażenia z "Alicji" i PH w jednej notce, postanowiłam już dawno... I tylko szlag mnie trafiał, bo to pierwsze oglądałam z dwa tygodnie temu, toteż naturalną koleją (to nie ja jestem zboczona, to Cheryl!) rzeczy wszystko pozapominałam. Ale spróbuję, może coś z tego wyjdzie.

Więc. Po pierwszym przeczytaniu tego rozdziału miałam zamiar zacząć wpis od "Ale że co?", i ponarzekać, że już lepszy byłby filler. Ale później byłam gotowa piać peany na cześć niekwestionowanego bohatera rozdziału, czyli... Leo!
...bo Elliot się wkurzył, że Leoś nie chce mu nic powiedzieć na temat Yury. Najpierw zaczął na niego wrzeszczeć, potem rzucił nim o barierkę balkonu, na co tamten stłukł wazonik z kwiatami i również zaczął wrzeszczeć, tyle że miał wtedy cudowną, epic złą minę. Pozostali trzej panowe, to jest Oz, Gilbert i Elliot = szok! No, ale na tym programu nie kończymy, panowie opieprzają się nadal, aż w końcu Leo rzucił w Elliota krzesłem. I jeszcze raz. I stołem też, a co się będzie oszczędzał. I poszedł.
Ta scena była tak cudowna, że i ja niemalże opuściłam swoje krzesełko. Yura oczywiście w skowronkach, bo och jakie to było cudowne i w ogóle, po czym zadał dość adekwatne pytanie Alicji: czy ty nie jesteś przypadkiem znajomą panicza Oza? Nie, no coś ty, przyplątała się jakaś... Gilbert poszedł uspokajać Elliota i tak, wyglądał niemożliwie słodko.
W ogóle cały rozdział to luźna wariacja na temat kłótni: są wrzaski, rzucanie ciężkimi przedmiotami (ochtobyłocudowne),uspokajanie, wspominanie początków znajomości... I tutaj kulturalnie przerwę, bo LEO MA OCZY. Co prawda nie do końca wiadomo, czy wszystkie, niemniej jednak było mu widać jedną sztukę i to w scenie, w której wyglądała jak rasowy badass z tym parszywym uśmieszkiem i łypem spod góry włosów... a na stronie trzydziestej piątej wyglądał wprost uroczo.
W każdym razie, w pewnym momencie dyskusji Leo widocznie stwierdził, że włosy zasłaniające pół twarzy nie są wystarczająco emo i zaczyna gadać naprawdę od rzeczy... Że jeśli Elliot miałby wroga, to on go ubije, nawet jeśli chodziłoby o Oza bądź jego samego, sratatata, no i czy Oz w razie potrzeby raczy go ubić. Oz i ja zareagowaliśmy niemal tak samo: a tak w ogóle, to co ty pieprzysz, że się zapytam? W tym momencie następuje malowniczy zwrot akcji i Oz taktownie się zmywa, bo pokojówka krzyknęła i szok desu, bo kolejna uźgana główka. I koniec, dziękujemy zapraszamy ponownie później siedemnastego lipca. Rany.
Było stanowczo za mało Breaka, to raz, ale to spojrzenie z początku wpisu jest cudowne. Z wrażenia aż zapomniałam sie dokładnie przypatrzeć i poleciałam dalej. Potem się wróciłam i zamiast mruczeć gapiłam się w monitor z wyrazem tępego, bezgranicznego uwielbienia na twarzy... Rufusa w spodniach chyba się nie doczekam, za to Jun jest fajna babka i premiera dwunastego tomu będzie 27 lipca.
...KIEDY?!

Ostatnio zaczytuję się w książkach z serii o Ani i troszkę mnie to bawi - ja już jestem przy Szumiących Topolach, a moja klasa nadal przerabia Zielone Wzgórze... Niemniej jednak, książki wciągają, wciągają jak jasny gwint. Czyta się je lekko, a bohaterki są sympatyczne - przy pierwszym podejciu bałam się, że będą paskudnie dziewczęce, a ja takich postaci nie znoszę. Ale okazały się całkiem znośne, chociaż i tak Ania jest moim zdaniem najbardziej sensowna. Niepokoi mnie tylko wizja Gilberta w roli Gilberta i Vincenta z uroczym tekstem: O mój najukochańszy, będę twoją Anią...Zastanawiam się, czy powinno mnie to przerażać, czy też nie - bądź co bądź wyjaśniła się sprawa Wicusia i upiornej marchewki, a coraz częściej padające imię Wodorościka wprost zmusza mnie do kwiczenia przy czytaniu listów Ani. Ratunku~

...co z tymi rawami? Tyle się naczekałam, to wręcz dziwne. Ale może innym nie chciało się szukać, och wy.

Czytając opinię na temat Alicji Burtona zauważyłam mnogość komentarzy typu "zawiodłam się, oczekiwałam czegoś innego". Ja się nie zawiodłam z powodu tyleż prostego, co wręcz głupiego: nie oglądałam zbyt wielu filmów Burtona, więc w zasadzie nie miałam czego oczekiwać. Owszem, podobała mi się ta creepy otoczka w Gnijącej Pannie Młodej, ale to wszystko.
Początek filmu trochę mi się dłużył, poza tym cholernie denerwował mnie ten bufon, co to miał prosić Alicję o rękę. On aż się prosił o zamienienie jego twarzy w sympatyczny kawałek zakrwawionego mięska. Przynajmniej byłby sympatyczny. Później było już z górki, spodobało mi się to, że od razu pokazali stworzenia z Alicji po drugiej stronie lustra i to tak, że były rozpoznawalne na pierwszy rzut oka. Potem czekałam tylko na Deppa. Ekhm, nie, wróć - na Kapelusznika oczywiście... A jak już się zjawił, film zleciał mi szybciej, niż się spodziewałam.
Szczególnie spodobała mi się relacja Alicji z ~~Deppem~~ Kapelusznikiem. Cały czas miałam wrażenie, że ona się mu... no, podoba. Poza tym, od cholery było nawiązań do Pandory. Inaczej tego nie mogłam nazwać, chociaż prawdopodobieństwo, że ktoś z ekipy to oglądał wynosi 1 do miliona. Bandersnatch nie miał oka, lewego konkretnie. Kapelusznik miał mrocznom i tragicznom przeszłość, bo powybijali mu najbliższych. Biała Królowa była biała, sztuczna i rąbnięta. Scena, w której Alicja przenosiła się do swojego świata też była Bardziej - ~~Depp~~ ~~dobra, niech będzie Depp~~ zniknął prawie cały, tylko oko (również lewe) mu się świeciło, tym razem na zielono, nie czerwono. Ale i tak~~~! To było takie pandorowe, że hej. Pewnie było tego więcej, ale wyleciało mi z głowy. Przy Kapeluszniku tańczącym miałam minę taką, jak ten pan. To było zbyt szokujące jak na mój mały rozumek.

I tak się składa, że moja gitah jest ruska i leworęczna. BAAAAW T^T

Ręki nie było

2010-06-14T21:07:00.001+02:00

by ソーゴ

Vincent, ty cholero mała, strasznie się zbizoniłeś ostatnimi czasy... I ta RĘKA albo wyraz, em... samozadowolenia na twarzy, duh. A drugą rękę ma pewnie w spodniach, stąd ta mina Ostatnio w mandze jest mało porąbanego rodzeństwa, więc pewnie dlatego. KHY KHY. Albo to wina Sawgo. Dziewucha ma prześliczny styl, jest z Osaki i widocznie bardzo lubi pairing Oz/Gil. Jeśli o pairingach mowa, zaczęłam ją kochać kiedy ujrzałam ten art - to jest takie... takie o, no. Jest za gorąco, toteż dla mnie myślenie = katorga. Nauczyciele chyba myślą, że my przy takim upale będziemy potrafili rozwiązywać równania z iksem albo uczyć się o zdaniach złożonych współprzędnych i podrzędnych. Niedoczekanie. Swoją drogą, zahaczając jeszcze o myślenie - tłumacz Google widocznie też sobie odpuścił... Czytałam przepuszczone przez niego wywiady z 3T i trochę się zdziwiłam, gdy translator zarzucił informacją, że TJ Jackson zakochał się w wentylatorze. Ale za to francuskim!

Liebam również 御木叢治, chociaż nadal nie rozumiem, co ona miała na myśli przy wymyślaniu sobie nicka. Zwykła kana nie wystarczy? Pomijając nick, ta babka również fajnie rysuje. Jej styl jest taki kakkoii i w ogóle, że nie przeszkadzała mi nawet fanserwiśna Echo w jej wykonaniu mimo wszystko i taki rządzi meidorufu z czarnymi różyczkami we włosach i fochem.

Znalazłam trochę skanów z tomu dziesiątego i jedenastego. Na tylnej okładce dziesiątego ruszofa Alicja z dziwną miną, poza tym na skrzydełkach mamy panienkę Sharon i jej delikatną, kobiecą naturę. W jedenastym tomie na jednej z dodatkowych stron jest Break i jego nogi do nieba. Dosłownie. Druga strona przedstawia uroczy miszmasz, czyli między innymi Gilbert i jego ja-chcę-mieć-proste-włosy przed lustrem, combo Sharon i ekstazę Reima. Ja nie chcę wiedzieć co Rufus z nim robi, skoro jedząc ciasto takie minki strzela... Ale i tak najciekawsze było odwrócenie ról, czyli Emily z Breakiem na ramieniu. Ja też chcę, ja teeeeeż~

A na wyjeździe ducha nie było, a miał być nie tylko duch, ale i rączka dyrdająca po podłodze i molestująca łydki, dah.

Niektórzy lubią Japonię. Jeszcze innym ona wisi i powiewa na dodatek. Inni ją kochają... Ale nikomu nikt nie zabraniał Japonii podbijać, prawda?

Dobra. Więc. Z tego kretyńskiego wprowadzenia może ktoś wywnioskował, że mam konto na pixivie. To znaczy nie, wróć, bo tego akurat się nie da wywnioskować. Nieważne. W każdym razie, ja wiem jak się używa pixiva. Mniej więcej. Tak więc oto przed państwem tutorial pod tytułem "Jestem taki cool i chcę zamieścić art na pixivie, yoho~", część "Jestem tak samo cool ja dżapańce i mam biurko~!"

Ostrzeżenie: Nie ma ustawionego kodowania japońskiego, ale o ile mi wiadomo, da się to zrozumieć i bez krzaków, i z nimi. Nie będę ukrywać swojego nicka, bo i tak nic z tym kontem nie robię... Na razie.

~Pixiv tutorial~

1. Generalnie, strona główna po zalogowaniu wygląda mnie więcej tak, tyle że z krzaczkami. Ale my jesteśmy fajni i się nie przejmujemy. Dobra, powyższe informacje załóżmy że się nam przydadzą, w każdym razie, chcąc edytować swoje dane klikamy w ten fajowy przycisk pod avatarem, a następnie w tę linijkę krzaków na górze. Patrząc na adres, możemy się dowiedzieć, że chodzi o "profile change"!

2. To, co jest na górze, czyli edycja daty urodzenia, grupy krwi (tak jakby mogła się zmienić, prawda?) i tych różnych bardzo potrzebnych informacji, można znaleźć na każdym tutorialu, więc sobie odpuszczę. Druga część edycji profilu jest troszeczku dziwna, chociaż co jest złego w tym, że kogoś interesuje, jakie mamy biurko? W każdym razie, rubryczki te wyglądają takoż. Zasadniczo, chodzi o wpisanie modelu, bo w końcu możemy mieć fanów, którzy tak jak my zechcą słuchać Mansona przy rysowaniu różowej moe-lolitki.

Do wpisywania takicgh rzeczy jak monitor, komputer, mysz etc. etc. nie potrzeba jakiejś specjalnej znajomości japońskiego, bo wszystko jest po naszemu. Z biurkiem, krzesłem i tym, co mamy na stole będzie już troszku trudniej.

~Upload~

Zwiększamy swoje skille i stajemy się jeszcze bardziej dżapańscy.
Więc. Jest pewna rzecz, którą trzeba mieć, aby skorzystać z tak zajedwabnej funkcji pixiva jaką jest upload. Nie, to nie kotek. Korona z diamentów również niewymagana. Tak, to art. Dlatego warto się upewnić, że się ten art ma. Wiem, co złego, to nie my, ale jednak. Mamy arta! Ale jesteśmy fajni. Dobra, jedziemy.

1. Więc najpierw klikamy w przycisk opisany na pierwszej zrzutce, czyli "illust_add" (r sth lk ths)

2. Potem wyskakuje nam coś takiego - to jest akurat najprostsza część. Wybieramy obrazek i lecimy dalej.
3. No i w tym momencie zaczynają się schody. My się nie dajemy i bezczelnie wypełniamy wszystko jak leci. No, nie wszystko. Jeśli w narzędziach nie ma tego programu, którym żeśmy się posłużyli - olewamy. Tego nie trzeba.
4. Poszło! Teraz możemy sobie obejrzeć arta~

Skoro już o pixivie mowa - ja... NIE MOGŁAM.
1. Kurtyzany - ekhm... to miał być jakiś żart z tym pytaniem, bo nie wiem? BIORĘ OBU. MOGĘ NAWET ZAPŁACIĆ.
2. Nie no. Bo ja... em... no... tego... to. Nie. To... przesada. Tak. PRZESADA. To. Bo chyba nie... no boo... ekhm. Ohohohohohoho~ Nie wiem czemu, ale zawsze kiedy widzę ten art, robię właśnie tak. O tym nawet nie mówmy. Proszę.
3. ...~!!!

Moja gitah jest stara, wiem, ale czy to, że przy dziurze, pod strunami ma napisane KAT-TAK coś zmienia? Bo za Chiny Ludowe nie mogę znaleźć, kto to cudo wyprodukował...

Jeśli chodzi o PH (mój fetysz, uzależnienie, ja ledwo dycham bez jakiegoś rozdzialiku) - już zaczynają gadać na temat pięćdziesiątki. RAWy już za dwa dni, nie mogę się doczekać wręcz. Mam nadzieję, że Jun się zlituje i zarzuci jakimś dłuższym rozdzialikiem i wpisem na blogu. Uwielbiam te bazgrołki, no.
Pixivowy news z jutra: PING! Break, słońce moje, wybacz. Pomyliłam cię z Cheshire'em tylko przez przypadek.

Keion!! 10
...eee-co?
Zanotować: Sawako nie może kupić nowych butów, bo to zniszczyłoby jej wizerunek w oczach pierwszoklasistów.
Wniosek nr 1: Mio ukazuje swą prawdziwą twarz...
Wniosek nr 2: Grafika-chan dostała drzwiami przez łeb.
Wniosek nr 3: Nie ma to jak skapnięcie.
Wniosek nr 4: Mugi jest dziwna.
Wniosek nr 5: MĘŻCZYŹNI!!!!!!!!!
Wniosek nr 6: Mio i Zez-chan + Ritsu i jej fryzura pt. "Przed Chwilą Trafił Mnie Piorun". Tekst hevimetalowej piosnki Sawy gratis.

Nowy singiel pod koniec czerwca będzie zawierał dwie nowe piosenki "Love" i "GENOM" plus wersje instrumentalne. Zaczęłam intetresować się tfurczością Death ~~Debil~~ Devil od "Maddy Candy" i uroczego BUROODI BURONDI. Sawa, dajesz~

Strasznie głupie te fanfiki

2010-06-04T20:45:00.002+02:00

Rany, ale sobie podżarłam.... Jak jasny gwint. Co jak co, zamawianie dużego shake'a, dużej coli, podwójnych dużych frytek i hamburgera nie było zbyt udanym pomysłem. Ha, ale wysiadłam tylko przy shake'u. Jestem cool.
Ten tydzień jakiś taki lipny strasznie jest, prawie żadna piosenka nie była chwytliwa. Taka nuda, zwyczajowa, WVRowa nuda. Ale miejsce drugie. Warto zobaczyć miejsce drugie. Miejsce drugie też jest cool. A na pierwszym, wowaka. Z takim kawałkiem to normalne, że drugi tydzień na szczycie jest, huh. Ciekawe, czy przejdzie do następnego WVRa. Ja bym wolała coś innego.

10. 【巡音ルカ】Just Be Friends nico
E... SERIO? Znowu jest w dziesiątce? No proszę. Jestem niesamowicie kontent, bo piosenka mi się strasznie podoba. I P~~~V~~~

9. 【初音ミク】ロベリア / Lobelia nico
Duh. Dzięki wielkie, ale to jednak nie to. I skojarzenie z ouranowymi potworkami NADAL świeże.

8. 【巡音ルカ】かくれおに nico
Jak zobaczyłam zrzutkę z PV, automatycznie zaczęłam nucić.. Lu~ka Lu~ka naito fi-waa~ Całkiem niezły utworek, czasami przynudza, ale ogólnie jest fajny.

7. 【初音ミク】のちょっとアレな曲16 100% nico
Nudą, panie, powiało. Ale nibygitah w środku był cool.

6. 【初音ミク】ワライ・オトコ nico
Tak się zastanawiałam, co miał na myśli autor piosenki, komponując taką o muzykę... OMIGAWD, to jest SUPER. PLUMKANIE RLZ! Niesamowicie chwytliwy refren.

5. 【GUMI】Lift Off! nico
O ile PV i grafika dają radę, ba, nawet są całkiem niezłe, to sama piosenka jest do bólu nudna. Owszem, posłuchałam sobie, fajnie było... ale PV jednak lepsze.

4. 【初音ミク】わんわんおにゃんにゃんお nico
A... A-a? Miku i gitara? Huh, od kiedy?
...TO BYŁO COŚ. (WAN WAN! TAM BYŁO WAN WAN!!!!)
Nieważne. PV z kotkiem to jeden z najsłodszych rodzajów fanserwisu. I to jeszcze kredki 6.6 Więc nie tylko ja jestem takim beztalenciem graficznym! Oiiiii!~

3. 【初音ミク】ハートディスクドライブ nico
Yay yay yay~! Tekst piosenki w postaci komunikatów errora w Windowsie? Serio? Okej, sam bit niezły, ale oprócz tego żadnych rewelacji... Ale słuchało się milutko... Yay yay yay.

2.【初音ミク】くたばれPTA nico
Orajuśku, to było ostre. I wypowiedziane niewinnym, cieniutkim głosikiem Miku fakju na początku. Intro jest tak mruczne, że w wrażenia opadła mi szczęka. Koszmarkowato wyszczerzona Miku z ząbkami a la Grell to jest to~! Od razu skojarzyło mi się z Adą, nie wiem czemu co prawda, ale zawsze. I "P-T-A"!

1. 【初音ミク・巡音ルカ】ワールズエンド・ダンスホール nico
Tak myślałam. Naprawdę tak myślałam.... To jest epickie i ma zajedwabne intro, chociaż nie wiem, dlaczego w creditsach jest Luka. Przecież ona robi za chórek. Chórku się nie uwzględnia.

Ostatnio mam straszną fazę na pewną piosenkę Beyonce i za Chiny Ludowe nie mogę sobie przypomnieć tytułu... Stratę i cierpienia serca wynagradzam sobie Irreplacable, poza tym ostatnio nadziałam się na zespół Sunrise Avenue, bo przez przypadek zerknęłam na lecącą piosenkę w telewizji. I szok des!!!, ja ich słuchałam jak miałam osiem lat, a teledysk do Forever Yours bardzo mi się spodobał i nuciłam przez dwa tygodnie. SAAAAAAMUUUUUUUUUUUU~ Jakbym była młodsza, fangirlowałabym. Ale jestem stara i zgrzybiała, w dodatku KHEKHEKHE mam kogo innego na oku, więc sorry, man! Naprawdę mi przykro. I Samu, rany, jakie to mangowe imię. Ale gdzie tam, to ~~tylko~~ Fin jest. Właściwie to finoniemiec. W ogóle oni tam takie imiona mają, że ukwik pełną gębą. Samu, Sami, Riku, Jukka... KHY KHY.
Rok temu zainteresowałam się PH. No, nie tak ot, tylko jak zwykle przez Tanuka. Tak konkretniej, to przez temat Nanami, ale to już chyba nieważne. Naturalną koleją rzeczy jest to, że arty Mochizuki się skończą, a spragniony pandorowych głupotek fan sięgnie po fanowską twórczość. To znaczy, tfurczość. Bo nie ma nic głupszego od fanfików z PH. Okej, niektóre są dobre, i muszę powiedzieć, że jedne z tych dobrych to właśnie polskie fiki, ale zwykle trafia sie albo na trochę przekombinowane crack pairingi, albo na ugejonego Oza/Gilberta/Breaka/Vincenta/Elliota/Reima/niepotrzebne skreślić/albo dopisać jak kogoś nie ma. Albo na po raz siedemnasty odgrzewane fluffy buresharo. Ile można? ...A już przełomowy był moment, w którym znalazłam miniaturkę z zarąbistym crackpairingiem Lily/Reim. O Oz/Oscar proszę nie mówmy.
Najwięcej zaciesza miałam - wstyd mówić, ale - z hentajów. To, jak oni się tam zachowują, przechodzi wszelkie oczekiwania. Oz rzucający tekstem typu "Chcę, żebyśmy to zrobili" albo Gilbert, który żałuje, że nie może zrobić dobrze biednemu braciszkowi, bo go nie kocha. I leży w tym wyrku i się emoci, a Vincent na nim... Podobnie z Ozem, który przeżył szok wywołany umiejętnościami Gilberta (no tak, umiejętności, zaciągnął go do łóżka, aaale skill) i z żalem stwierdza, że skoro on tak umie, to musiał kiedyś kogoś mieć i z/na nim ćwiczyć. I emo na cztery dni. Yay~! A His siedzi i zawija, ot co.
W ogóle to z fandomu strasznie dużo można się dowiedzieć. Na przykład takie pairingi. Czego to ludzie nie wymyślą, żeby tylko je nazwać! I nie dość, że się we łbie zakoduje, to jeszcze zrobi pranie mózgu. Była na pewnym forum dyskusja o pochodzeniach imion bohaterów. Większość miała niemieckie korzenie, ale najbardziej zabił mnie Oz i przypuszczenia, że jego prawdziwe imię może brzmieć Oswald. I ja to źle przeczytałam, chorobcia...
Takoż:

Oz/Gilbert - ozbert (ale tylko w europejskim fandomie, w japońskim występuje, ale rzadko)
Gilbert/Break - girubure (analogicznie buregiru, również występuje)
Break/Elliot (yup, crack!) - bureeri
Break/Sharon - buresharo (prościzna, ne?)
Gilbert/Vincent, Gilbert/Elliot i tym podobne kombinacje Nightrayów - nightraycest

Byłoby sympatycznie znaleźć jeszcze kilka nazw, ale Japończycy są tak leniwi, że nie chce im się ich wymyślać, a co dopiero nazywać. Dziady jesteście, całą crack robotę muszą za was inni odwalać. A ja kofam cracki i wcale nie łazi za mną pairing Ada/Rufus. WCALE ŻE NIE.

Miłego tygodnia, dah.

Wejdę na dach z short łyżką w dłoni

2010-05-25T19:00:00.024+02:00

Bo makaron można mieszać łyżką bądź łyżką short, ewentualnie pałeczką do ryżu. NIE widelcem.
Tym razem postanowiłam napisać o tym, co ostatnio się u mnie dzieje - i postaram się napisać to tak, żeby dało się to czytać.
Mam ochotę pójść w ślady Crofe i powiedziec wodzie, ażeby sobie poszła w mniej grzeczny sposób. To nawet nie chodzi o to, że mnie zalało. Mieszkam w tej części stolicy, która nie pływa i mi dobrze tak, jak jest. Chodzi o Toruń, bo o ile jestem dobrze poinformowana, miasto pierników i Kopernika już takie suche nie jest. Wręcz pływa. A moja słodka (tehe) klasa wyjeżdża w czerwcu na wycieczkę. Niby w czerwcu, ale woda to nie jest piach i równie dobrze może utrzymać się do wakacji. Parsk, niekocham niespodzianek. Znaczy, niekocham niespodzianek takich jak ta.

Doszłąm do straszliwego, wniosku, że jestem biednym, niekochanym dzieckie bez dzieciństwa. A wszystko przez to, że (nie wiem jakim cudem, ale) od komentowania mojej gracji (malowniczy ŚLIIIIIIIZG na wuefie i równie malownicza gleba) tata przeszedł do wspominania swojej młodości. Że jak był dzieckiem, to razem z kolegami lali się na patyki, bo Zorro był modny, łazili pod dachach, przechodzili z poddasza do poddasza innej klatki (mimo iż na drzwiach była kłódka) i próbowali odpalić walec, który stał na budowie. I w tym momencie miałam ochotę po prostu strzelić sobie w łeb, bo dla dziewczyn w moim wieku jest a) granie w Simsy; b) chodzenie po centrach handlowych; c) "podrywanie" chłopaków, którzy za przystojnych i ogólnie atrakcyjnych mogliby uchodzić jedynie w bardzo ciemnym tunelu. Rozpacz w czarną kratkę po prostu.
W związku z takim a nie innym stanem rzeczy postanowiłam SAMA zapewnić sobie rozrywkę. Czasami chodzę na poddasze, zwane suszarnią. Zwykle robię tam zdjęcia, ale zdarzały się też wizyty w celu powpieprzania paluszków w spokoju i SAMOTNIE. Poddasze, jak to poddasze, ma okna. Kiedyś okna były takie same, jak cały blok - czyli pięćdziesięcioletnie i zepsute. Klamki były małe, metalowe i za nic nie dało się otworzyć tych okien, a framugi, wykonane z drewna i stare, strasznie spkrzypiały przy byle tycnięciu. Niestety, nie uwieczniłam ich na zdjęciu, ale wiem, że framugi i ramy okienne były zielone, a odcień mniej więcej taki. Teraz jest inaczej, bo kilka miesięcy temu przybyli panowie, którzy magicznie zmianili stare zielone na nowe białe. Nowe białe mają pewną uroczą cechę - otwiera się je dziecinnie prosto... Mam nadzieję, że dach się nie zawali, bo byłoby trochę szkoda.

Weekly Vocaloid Ranking #138

Ujmę to tak:
MIIIIIIIIIIIIIIIIIKIIIIIIIIIIIIII-CHAAAAAAAAAAAAAAAAAANNNNNNNNNNNNNN~!
NARESZCIE. Co prawda, w samym rankingu jej nei było, a zaledwie w ending theme, ale... MIIIIIIIIIIKIIIIII--
Ekhm.
A jednak Crofe była szybsza.

10.【巡音ルカ】メロドラマティック nico YT
Luuukaaaaaa~ To po pierwsze. Po drugie - milutka grafika. Po trzecie - kawałek niezwykle łatwo wpada w ucho. I nie jest rąbanką, yay yay!
9.【巡音ルカ】かくれおに【オリジナル曲】 nico YT
Yyy. Dwa razy Luka, w tym samym rankingu. PV zabija, a sama piosenka całkiem, gdyby nie wstęp - ktoś chciał mieć fajne wejście? Gitary same w sobie są mru, głos Luki jakiś cieńszy i bardziej kawaiiiiiiiiiiiiiiii~, ale ogólnie piosenka dobra.
8.【初音ミク】いくつもの夜を越えて【至高のバラードⅡ】 nico YT
Chyba nie nadaję się do tej roboty. To już trzeci kawałek, a mi się podoba. To PV jest... cudowne. Smutna, ale śliczna piosenka. (I PV)
7. 【巡音ルカ】Flightless Bird nico YT
Niezłe zaskoczenie - spokojnie włączam sobie to na jutubie, a tu nagle BAM! i od razu słychać muzykę. Właśnie ten podkład jest najlepszy, sam głos Luki jest w zasadzie zbędny.
6. 【GUMI】 Marygold nico YT
Eeee. Tym razem grymaszę i wydaję z siebie tak zwane meh. Grafika jest dziwna, Gumi brzmiała jak mieszanka Miki (derp derp) i Luki. Eeee raz jeszcze.
5. 【初音ミク】はっぴーべりーはっぴー nico YT
Kiedy zobaczyłam, ile ta piosenka trwa, lekko oklapłam. Sześć minut i trochę? To się aby nie będzie dłużyć? Okazało się, że nie. Strasznie pozytywna piosenka.
4. 【ミク・ルカ】Ladies First nico YT
E... e? Nie lubię pairingowania vocaloidów. Nie lubię TEGO pairingu. A wstęp to już w ogóle.
3. 初音ミク & 巡音ルカ - オリジナル曲「Genesis」 nico YT
Rany boskie, jakie to nudne.
2. 【初音ミク】ロベリア / Lobelia nico YT
Ładny wstęp, reszta jakaś taka nijaka i jpopowa. Dziewczyno, oddaj mi swoje buty. Już.
1. 初音ミク・巡音ルカ　オリジナル曲　「ワールズエンド・ダンスホール」 nico YT
Wstęp. Czyli intro, powiem mojej wewnątrzmózgowej sklerozie, żeby to zapamiętałam, bo zacznę do sibie mierzyć z banana. Tam były fragmenty Uraomote~! Trochę daje jpopem, ale przegram sobie na mp3 i będę słuchać ~~do us~~ dopóki mi się spodoba, bo dla intro jestem gotowa zrobić wszystko. Derp derp. Iczemutojesttakiekrótkie.

Oink, skończyłam. Niechcemisięniiiiiiiiiic.

wrażenia: Pandora Hearts 49

2010-05-16T15:37:00.009+02:00

Wai, ja dożyłam. Dożyłam i nic mi się nie stało. Chyba.

Pandora Hearts 49

Więc. Wszystko zaczyna się w posiadłości Yury (i guess), gdzie Gil i Vincent dorobili się fangirlów. Break i Reim w wersji WTH byli Bardziej. Później z kolei była pokazana pogawędka obu panów - Reim przypomina Breakowi, że powinien powiedzieć Sharon o swojej utracie wzroku. Tamten zaczyna się plątać, że niby nie chce, żeby jego panienka płakała, ale to jest nieuniknione, że w ogóle tak się nie da i on nie wie, jak jej to powiedzieć etcetera etcetera... Okularnik widocznie bardzo się sprawą przejął, bo radośnie koledze przywalił, po czym stwierdził, że "You're an idiot, Xerxes". No tak. Typowe. Chwilę później, jak Reim już się ulatnia, Breaka znajduje Sharon i razem wychodzą na świeże powietrze.
Oz strasznie się cieszy, że spotkał Elliota. Leo nie ma, jest za to Vanessa (kij, że na jednym kadrze, ważne, że jest).
Alice porywa blondynka do tańca.
Znowu para na balkoniku, tym razem prowadzą niesamowicie zajmującą dyskusję o tańcu, Ozie i różnych takich. Break głośno i wyraźnie informuje Sharon, że nie widzi. Szok des~! dla mnie, że Sharon tak zareagowała. No tak, panny Rainsworth zawsze czyste, piękne i niewinne. Za to scena z chwytaniem się za rączki była słodka - na początku szlag mnie trafił, że to babsko mi męża zabiera, ale facet miał taką minę, że odpuściłam xD
Okazuje się, że Leo był na zewnątrz, bo poczuł się źle (dość naciągane mi się to wydaje). Nasz kochany wariat go dorwał - Leo miał dostać jakiś list od rodziny Pheama (eeto...? Co to za nazwa?), a niejaki James umarł na przeziębienie. Strasznie chorowita ta szlachta, no. Leo stwierdza, że "to byłoby już sześć osób" i co Yura zrobił tym dzieciom. Isla mu odpowiada, że ojakmuprzykro z powodu śmierci tylu osób, a dzieci o incydencie z Jamesem nie pamiętają. I idzie w pierony.
Elliot robi mine typu właśnie szok desu!, bo co jego służący robi z tym facetem. Uprawiali seks przez stół, skarbie. Kocham takie pytania. Tymczasem Isla debilizuje (nie żeby to była jakaś nowość).
Reim i kilku członków Pandory usłyszało COŚ i poszło sprawdzić, co to. Spoko, to tylko słodka Lily i jej Łańcuch z trupem w pysku. Pycha, ne?

Choroba, ledwie z krótkiego rozdziału wyszło tyle tekstu... Mało dynamiczny był, szczególnie jak się go porówna z poprzednim. Poza tym, scena z Sharon i Breakiem niebezpiecznie zajeżdżała mi Poczontkiem Uczócia©. Ok, było uroczo, słodko i cieplutko, ale w zestawieniu z Ozem i Alice robi się ZA uroczo. Poza tym brakowało mi Rufusa w spodniach. W spodniach, a nie w spodniach przykrytych sukieneczką/płaszczykiem/czymś jeszcze. Naprawdę, od kiedy zobaczyłam art szkolno-sportowy (o ten) zaczęłam zwracać uwagę na męskie nogi. OMRYYYYYYYY... A omake szkolno-plażowe było Bardziej, i chyba tylko mnie spodobał się kostium Breaka. Pasuje mu, no co. Co prawda ja wolałabym oczojebny róż, nie kolorowe paseczki, aaale...
Co do omake (wpis o czterdziestym dziewiątym rozdziale mangi, uhm, rób tak dalej), dziewiąte. A. Aaaa. AAAAAA. Ta zrzutka. I to, na co patrzy Jack. I Elliot z gołym tyłkiem. Jak ja kocham to anime... Albo ta zrzutka. Jack-wierzchowiec, Glen, Gilbert Podwójnie Gwałcony.. Tak, kocham to anime wielką, puchatą miłoździą.
Non. Non. Non-non-non. Offtopowanie we własnym wpisie=le fu. Tak więc, kreska. Otóż kreska była jak zwykle ładna. Reakcja Sharon, mimo iż wkurzająca, była bardzo ładnie narysowana. Lily miała śliczne ubranko, swoją drogą, co jest jej Łańcuchem? Bo nie przypominam sobie czegoś takiego w Alicji.

Keion!! 6

Deszcz. I tak przez cały odcinek. I'm serious. Ale fajne było narzekanie na kręcące się włosy i "Erizabesu". Nie wpadłabym na to.

WVR #136 ssie. Seryjnie.

Przeglądając numer "People" wydany w dniach żałoby po MJu, znalazłam kotka. I poległam. Na miłość boską, ostrzegać!!! Reklama żwirku dla kota, cholera. Bum!

Miłego tygodnia.

Pixiv

2010-05-02T20:59:00.019+02:00

ミルサ

... czy raczej moją mania pixivowa. To, co napisałam niedawno na twitterze, taktownie przemilczę.

[Gwoli wyjaśnienia] Zastanawiałam się, czy nie opisywać samych najpopularniejszych prac od miejsca 1 do 10, ale potem stwierdziłam, że bez dziennej dawki Breaka moje życie staje się takie puste.

W rankingu dobrze notowane są arty z Vocaloidami, nieźle trzyma się też Hetalia. O dziwo, do pierwszej pięćdziesiątki załapał się fanart... Kubusia Puchatka. Lol.

Ostatecznie będę publikowała pięć moich wybranych "ot tak sobie" i kilka ulubionych z rankingu.

Urocza sielanka, czyli podoba mi się kolorowanie. Jej, to wygląda trochę jak taki flashback, gdzie wszystko jest albo w sepii, albo w zbyt jasnych barwach. Mru. ~~Poza tym Reim wygląda jak rasowy bizon.~~
Jakiś tam bazgroł - ach, widocznie ostatni chapter robi swoje...

Eeeeida. W którymśtam wpisie zamieściłam link do dłuuugiego artu w stylu visual novel, prawda? No więc ta Ada jest tej samej rysowniczki, 御木叢治 (romaji.org twierdzi, ze te krzaczki = miki sou osamu. Nie wiem). Ma całkiem rozpoznawalny styl.

Glen. Czerwień, piórka i ten mroczny łyp. Aaaach, jakie to szpanerskie. Dla odmiany (nie liczy się, dwa w jednym), tutaj jest jeszcze mroczniejszy i straszniejszy Glen i jego... AAA, to nie na moje nerwy, ja się boję, ratunku.

Lotti i motylek. Aż zapomniałam się uśmiechnąć, jak po wspisaniu w wyszukiwarkę"ロッティ" (Rotti) wyskoczyło zdjęcie Luciana Pavarottiego. A tak w ogóle to art podoba mi się za jego oryginalność - to jeden z niewielu, na którym dziewucha nie wygląda jak wamp.

Niebiesko na mijescu dziewiątym - to zbrodnia. Po ujrzeniu obrazka pomyślałam "Czy to ja, czy ten obrazek jest taki boski, że trzeba wybudować mu świątynię?". Cała postać jest jakby zbudowana z kryształu, a nie daje kiczem, dlatego też zapisałam sobie art i jak będę już miała laptopa, na pewno wyląduje na tapecie.

Zielona Miku in Wonderland. Co będę słodzić, kompozycja jest świetna, a pomysł na zielonowłosą Miku Bardziej.

Tęczowa marchewka. No nie wytrzymam chyba! O co chodzi z tymi marchewkami!? Gumi już swoją drogą, ale Vincent został umarchewiony już dwa razy. Unf.

Nie spocznę, dopóki nie rozwiążę marchewkowej zagadki. Argh, wściekłam się. Czemu japończycy muszą porozumiewać się tajnym marchewkowym kodem!?

Swoja drogą, słucham sobie piosenki mojej Miki o rhomantycznym tytule: "Love and Kiss". Ma tutaj niższy głos, ale to dobrze, ponadto jest to jedna z nie-popowych piosenek Miki, które mi się podobają.

Jest jeszcze Unlimited Potential, przy której spokojnie można wyłączyć głosniki. Czysta techno-rąbanka. No, arty są ładne.

Am nie zachwyca, ale art jest słodki.

Yay!: K-ON!! Listen!! & Go! Go! Maniac Single

2010-04-27T14:52:00.024+02:00

NA ŚMIERĆ zapomniałam o różnicy czasu. Kejon! Płyty! Kwik, moja dzienna dawka moe! His melduje, że jest kontent. BARDZO kontent.

GO! GO! MANIAC [youtube] - głosik Yui przyprawia o zgon, w dodatku w połowie piosenki jest jeszcze bardziej piskliwy, ale solówa na gitarze to coś, co Hisy lubią najbardziej. Podobało mi się to coś pod koniec piosenki - nazwałabym to bridge'em, ale takie rzeczy to w środku raczej są. Więc - to się DAŁO nucić! Co więcej, nuciło się całkiem miło (same dobre wspomnienia z tego K-ONa mam, no). Piosenka jest o tyle dobra, że niesamowicie dodaje energii, aż ma się ochotę wstać i poskakać... Co zresztą uczyniłam~

Genius...!? [youtube] - również uroczy głosiczek Yui i również melodyja do tańczenia, chociaż do tego lepiej się pokiwać, niż manewrować odwłokiem. JEDNAKŻE, jako że wprawiam się w piosenkarskim fachu (przerwa na bwahahaha ze strony publiczności), pośpiewałam sobie. Znaczy, owszem, próbowałam, ale bez tekstu sobie mogę i póki co najlepiej wyszło mi lalala. Jednak najbardziej fazogenną rzeczą w tym utworze jest sposób, w jaki seiyuu Yui wymawia słowo "genius" - DŻIŃJAS. I to z taka kawaii manierą. Moe 100%.

Our MAGIC [youtube] - piosenka w sumie najbardziej meh z tych czterech, jest dla mnie bardziej zwyczajna niż pozostałe, ale w sumie tak samo było z utworami do pierwszej serii. Ending, opening i c/w openingu wylądowało na mojej mp4, a c/w endingu NIE. Ale, jako że uparłam się poszukać dobrych stron we wszystkich kawałkach - urocze są chórki i motyw z endingu. A, i jeszcze gitara - ujmę to prosto i jednosłownie: cool.

Listen!! [youtube] - tak, zostawiłam sobie na koniec. Epicka piosenka. Ma rytm, ba, nawet choreografię da się zrobić (a właśnie że nie próbowałam, nie podejrzewajcie, naprawdę wcale nie). Wiem, że się powtarzam, ale solówka jest genialna. Mamy dowód, że moe dziewuszki potrafią śpiewać o czymś innym niż o kjutnościach, króliczkach i jedzeniu, i mam tu na myśli Curry Nochi Rice, w której rozłożyła mnie całkowicie jedna rzecz: BIRIRI. Poza tym, ten moment ciszy po solówie, mimo iż trwał może sekundę, był dość... sugestywny. Tu człowiek oczekuje, że Mio wyskoczy z jakimś [końcowym, pyun] bridżem, a tu nie, bo wyskoczy z refrenem. HA. A, i jeszcze jedna rzecz - na okładce płyty Mio nie ma normalnego cienia, tylko cień Mio z ciasta. A więc dzieci, uważajcie przy jedzeniu ciast - nigdy nie wiadomo, a nuż znajdziecie tam śpiewające licealistki? (pomijając fakt, że z wyglądu przypominają uczennice podstawówki, to tak, to są licealistki).

Rysunek dnia*

autor: じょる
Mugi coś ostatnio popularna jest, ale nieważne. Spódnica. Jej spódnica jest the best, całe szczęście, że autor nie starał się przenieść tych jej brwi do realistycznego rysunku. Ile ony by miały? Dwa centymetry? Półtora?
Następny wpis postaram się zrobić po wydaniu następnego numeru GFantasy, ale niestety pewnie uwinę się wcześniej. Co jak co, ale pisanie bloga całkiem fajne jest.

Miłego tygodnia
(zbolały jęk w tle)
______
* - tak, nie chce mi się ciągle opisywać obrazków. Gdyby wydali więcej character songów z PH, opisywałabym character songi. Ale nie wydali, więc mi się nudzi i oceniam obrazki.
Swoją drogą, ostatnio nawiedza mnie myśl, że mogłabym machnąć niektórych panów z PH (gwałtowny atak kaszlu) jako męski Kejon, bo ten co jest na youtube mnie nie przekonuje. Oni są... bezpłciowi! Chociaż w sumie jacy mają być, jak ich pierwowzorami są moebloby?

Trawa z algofobią

2010-04-23T18:56:00.013+02:00

Przeglądałam niedawno pewną książkę o Chinach i zeszłam na widok fotografii przedstawiającej trawę, wbitą w ziemię tabliczkę i na niej napis: Please don't trample on me for I'm afraid of pain! Ee. Eeto. Okej. Spoko.

Poza tym moje koleżanki mają widocznie fazę na stworzenia parzystokopytne, bo przerzucają się jeleniami, a na Oliwiera wołają "No chodź, ŁOSIU". To jest plagiat, plagiat mojego bażanta! Co prawda bażant raczej nie jest stworzeniem parzystokopytnym, ale jednak.

K-ON!! Ep 3
(ale to naprawdę nie jest nudne)

Pierwsza scena jest doprawdy pasjonująca - dziewczyny siedzą nad akwarium i zachwycają się, jakiż ten (moe)żółw jest kawaiiiiiii. Sielanka zostaje przerwana krzykiem Ritsu, która... ma już dość grania na perkusji! Ochmójboże, coterazbędzie?!
Otóż nic specjalnego. Ritsu, która nie pomyślała, że nie ma kto zając jej miejsca, dostaje od Yui gitarę, "żeby spróbowała". Próbowanie pominę taktownym milczeniem. Później Mugi podzieliła się swoim keyboardem, i aaaach, to niesamowite, jej keyboardziątko potrafi mówić! Yui ma fantazję, ale blondynka wcale się tym nie przejmuje. Mio wykazuje zainteresowanie klawiszami, ale Ritsu says no. Tamta odmawia dania Ritsu swojego basu,a spytana o powód, wygłasza piękną mowę, po której jak zwykle następuje efekt ojezucojapowiedziałam. Klubowiczki wpadają na pomysł przeniesienia perkusji na pierwszy plan, a Yui robi za reflektor. Łyps, a jednak nie.
W domu - Ritsu myśli. Zaraz... ZARAZ, NAPRAWDĘ?! Och, niesamowite. Po wybitnie interesujących myślach dziewczyny mamy coś, co nazwałam sweetest Ritsu ever.
A co takiego myślała sobie dziewczyna? Och tak, to bardzo zaskakujące - że jednak woli perkusję. Typowe.
Po tym, jak obwieściła to pozostałym członkiniom klubu, Mugi mówi, że przez te wypróbowywanie jej kenbana wpadła na nową piosenkę o wdzięcznym tytule Hanii Suii Titaaimu~ Mio próbuje napisać do niej tekst, jednakże jak zwykle następuje najważniejsza część programu, zwana jedzeniem. Aaaale nam przykro.

No i wśród fanów (?) Kejona pojawiłą się plotka, jakoby panna imieniem Akane Miura miałaby być nową członkinią klubu. Owszem, niby była w oryginalnej mandze, fajowo, muszę powiedzieć, ale primo, ona ma różowe włosy, secundo, gra na TUBIE. Czy co to tam jest. Tuba raczej NIE PASUJE do zespołu grającego w stylu pop. Tertio, na domniemanej okładce dziewój ma niekeionowy profil - im tam było widać usta i brodę, tymczasem u Akane zanotowałam brak i brody, i ust. Zresztą, to w końcu różowowłosy moeblob o wzroście ponad metr siedemdziesiąt. Ach, i jeszcze jedno - ja nie chcęęęęęęęęę--
Ach, i CD z openingiem i endingiem w wersji full według strony głównej ukaże się 28 kwietnia. Moje serce krfafi, pięć dni to szmat czasu. Puuuu.
ALE. Na liście tracków do singli są też dwie nowe piosenki - Genius...?! i Our MAGIC. To też want so bad, co jak co, uzależniłam się od tego j-popu, który mnie nie wkurza. Miałam prawo, co nie? I swoją drogą, ciekawe, czy zrobią też drugą turę character songów - dajmy na to, tej nowej dziewczyny. Przy okazji dowiedziałam się, że "ta babka w cieście" to Mio. Khem. No.
Przy okazji raz jeszcze - Yui i pozostałe dziewczyny perfekcyjnie engriszują, na dodatek w środku kjutnej, przesłodziutkiej i bardzo moeeeee piosenki strzelają całkiem, całkiem gitarową solówę. WŁAŚNIE DLATEGO się uzależniłam, zresztą, kocham dźwięk gitary i basu wielką, puchatą miłością. Fuwa Fuwa Raabu. KHY.

Link Pixiv
Tak myślałam. Sweetest Ritsu Ever, huh?

Miłego weekendu.

Udane ciasta a przepisy dla idiotów

2010-04-19T20:08:00.021+02:00

Źródło: «tu»
(Bo co prawda miałam pisać o ciastach, ale kotki są jednak najlepsze, jeśli chodzi o reklamowanie bloga)

Aj, nie upiekłam ciasta, bu. ALE za to wytrzasnęłam leopardetę śnieżną. Na serio, mam ostatnio małą obsesję na punkcie tej rasy - ale cóż poradzić, piękna kicia... Tym razem wpis będzie krótki, obiecuję, nie będę się rozpisywać. (Jak wiadomo obietnice są tylko po to, aby ich nie dotrzymywać)

Genralnie, przepisy dla idiotów nie wychodzą. Są tak rozkosznie banalne, że po prostu MUSZĄ się nie udać. Lepiej jest korzystać z przepisów normalnych. Z własnego doświadczenia wiem jednak, że filozofowanie i dogłębna analiza owych przepisów mija się z celem, bo nagle zaczynamy się zastanawiać, do którego garnka co trzeba wlać i kiedy, jak mieszać (no bo niby energicznie, ale przecież się wyleje?) itepe itede. Co prawda pisze to osoba, która przekopywała Internet w poszukiwaniu przepisu na jajka na twardo, ale posiadłam umiejętność robienia herbaty, umiem zrobić sobie kanapkę, przygotować spaghetti i upiec sernik, więc... sugestywna cisza
A właśnie, sernik. Sernik robiony dwa razy do roku, na Wielkanoc i na święta (prych, zapomniałam napisać "Szczęśliwego Nowego Roku" na wielkanocnym*!!!). Niby proste - ubić jaja, ukręcić ser, dodać masła, trochę wody i wszystko wymieszać, na polewę - kakao, masło, cukier puder. Ale co roku wychodzi inny. Owszem, niby co roku używamy innego kakao, ale reszta jest taka sama, czemu więc zmienia się smak całego sernika? Bo ser był za chudy? Cukru za mało? Nie, wróć, cukru to akurat walimy tyle, że klękajcie narody... Ach, i czasami jeszcze dekoruję ciasto pisakami cukrowymi. Wtedy wygląda bajerancko, chociaż wzeszłym roku tata się upierał, że zamiast choinki narysowałam korkociąg. Prrych.
A właśnie, wygląda. Jeśli ktoś nie lubi/nie umie/umie, ale wątpi w swoje umiejętności/niepotrzebne skreślić piec, to może sobie obejrzeć obrazki w książkach kucharskich. Ostatnio wynalazłam taką, która przyprawia mnie o ślinotok i jestem an tyle masochistyczna, że ciągle ją przeglądam. Kniga ta jest zatytułowana Ciasta i desery, a napisał ją Marek Łebkowski. Kiedy zobaczyłam fotografię przy przepisie na czekoladowy tort bezowy, wysiadłam. WANT SO BAD takie ciasto, ale już. A na tort cynamonowy się uparłam i zrobię go, HA, bo jestem niesamowitą maniaczką cynamonu. Miałam się nie rozpisywać podobno.
Z życia codziennego: przypomniałam sobie o istnieniu butelki coli, która stała przy balkonie. Czas przeszły, bo na chwilę obecną znajduje się na moim biureczku i przywołuje mnie namiętnym szeptem... ee, znaczy się, tego. Co ja miałam... aha. Chaszcz rośnie sobie - powoli, ale rośnie - i zauważyłam, że wykluł się trzeci już prototyp cwietuszka. Poza tym dzisiaj mieliśmy fajową lekcję matematyki "prowadzoną" przez babkę od rosyjskiego, która widocznie zbulwersowana wypominała naszej klasie to, że hałasujemy na przerwach, hałasujemy po dzwonku i dla odmiany hałasujemy na lekcjach. Jej obecność widocznie uczniów krępuje, bo nasz kochany Oliwier wstał i z uroczą wręcz szczerością wyjaśnił, że "bo my to tak zawsze...". No cóż. Bywa.
Ostatnio zaintrygował mnie temat insektów, a wszystko za sprawą Tren i jej LJa - w życiu nie myślałam, że czytanie o wybijaniu robali może być takie fascynujące!
Ach, i sprawa ostatnia - mam fazę na Hetalię,w związku z tym doszłam do potwornego wniosku: ROSJA MNIE ŚLEDZI. Otwieram książkę od przyrody na random stronie - słoneczniki! Przeglądam torbę mamuta, a na suwaku - IVAN! Jem śniadanie, coś mi podejrzanie stuka, odwracam się - KRAAAAAAAAN! Niedługo zacznę się bać szalików~

Miłego tygodnia
(chociaż pewnie i tak następny wpis będzie góra za trzy dni)

________________
BTW.
* Od kiedy przed feriami wielkanocnymi ktoś tak powiedział, przekręcam życzenia wręcz nałogowo.

Keion!! ep 2, Pandora Hearts 48

2010-04-17T17:57:00.034+02:00

<łyp>
O, jak pusto.
Yay. Doszłam do strasznego, dramatycznego i tragicznego wniosku, a mianowicie: aaaaaaoborze nie działa mi alt+z!!! To znaczy nie, wróć, właściwie to... a zresztą, nieważne.

Tak, włączył mi się shoujo anime girl mode polegający na formułowaniu zdań mniej więcej tak: Watashi... Anoo~, eeto~, już nic. Tak, jestem Bardziej i nie umiem się wysłowić. ALE już nie zastanawiam się pół godziny nad wypracowaniem. Ha! Rzondzem!
O czym to ja miałam? Aha, drugi odcinek K-ON!!...
No więc ostatnio lubuję się w tanuczych blogach. W którymś tam wpisie zalinkowałam bloga Crofe, a teraz trafiłam na LJ Easnadh. W sumie też mam konto na livejournalu, ale tylko po to, żeby oglądać wpisy pod tytułem "zaloguj-się-to-będziesz-mógł-przeczytać". Później i tak okazuje się, że nie mam uprawnień do oglądania wpisu. E... "Spuśćmy kurtynę miłosierdzia na tę scenę." I wyszło, że używam tylko gugli. No owszem, są wordpressy, są właśnie LJ, ale mnie jest tu wygodnie. Zresztą, próbowałam się przenieść, ale zrobiło mi się przykro i poszłam przepraszać swojego biednego, opuszczonego moe blogaska. I tak, to chyba tutaj pasowałby tamten cytat.
...miałam o Kejonie pisać. Nie wiem, czy mi się chce. Wiem jedno - pixiva dzisiaj nie będzie, bo mi się nie chce wypisywać głupot o fajoooooooowych artach. Tak, właśnie zdałam sobie sprawę, jak to wygląda, więc - może później. Poza tym, tam nawet nie ma się nad czym popastwić, arty są typu albo "~jęk rozkoszy~" albo "Co-brał-autor-przed-rysowaniem", albo po prostu MEH. Japońce są taaaaaakie przewidywalne. Chyba że mogłabym poznęcać się na ecchi, ale to prędzej ecchi poznęca się nade mną, bo jestem dziewczynką i mam dość dwunastolatek z ogromnymi kulami przyczepionymi do klatek piersiowych.
No. Wyżyłam się.

K-ON!! Odcinek 2
~~Hisa szuka pasującego obrazka i robi prych, bo NIE MA~~
O, jest

No więc... Zaczynam lubić Mio. W pierwszej serii jej nie znosiłam, bo była niesamowicie tchórzliwa, ale już jej widocznie przeszło, poza tym przy tej Yui wszystko jest lepsze. Ta dziewczyna jest po prostu niewyobrażalnie dziecinna, nie mam zielonego pojęcia jak udało się jej nauczyć grać na gitarze. Znosi toto jakiegoś żabola do sali klubu z nadzieją, że potencjalne klubowiczki będą się szybciej schodzić - no jasne, ja po takim "przywitaniu" zaczełąbym wątpić w inteligencję dziewczyn. Scena, w której Ritsu pracowicie układała swoje mangi na klubowej półeczce - Jezu, jeśli nie zaliczyłam facepalma biurkowego to tylko dlatego, że jadłam. Ta seria naprawdę jest o niczym. Owszem, Lucky Star też jest o niczym, ale to MIAŁO być o niczym. A K-ON! jest serią o niczym perfidnie reklamowaną jako seria o muzyce. Co za rozczarowanie.
Widać nie potrafię tak przekonująco zrzędzić, a może to dlatego, że niedawno wstałam, ale zaraz jeszcze raz sobie obejrzę czterdziesty ósmy rozdział PH i powinno mi się polepszyć. Tymczasem an trzy-cztery! dopadła mnie myśl, iż pisze podejrzanie długie wpisy I ONE RÓWNIEŻ SĄ O NICZYM. No serio, co za rozczarowanie.

Pandora Hearts 48
Alleluja, znalazłam tłumaczenie~!

Coś mnie naszło i mam ochotę powypisywać w tle "kolkolkolkol". Nie no, ZŁY Ruf.
I ja wcale nie zdradzam mojego męża, ja go tylko wielbię w samotności.
No więc, nie będę się rozpisywać (Co za brednie! Oczywiście, że będę!) i po prostu sobie to zalinkuję~
A tłumaczenie... Że Curious padło, poszukałam sobie innego forum z rozdziałami, no i mam. Mangafox.
Zastanawiałam się, jak ów Pan się nazywa - otóż nazywa się Isla Yura. Yup, czytanie nazw rozdziałów czasami potrafi oszczędzić męki umysłu. Metaforycznie, znaczy. Z tego, co zrozumiałam z tłumaczenia, pan jest z jakiejś sekty, i to takiej sekty, której symbolem jest wężuś owinięty wokół palika. Patyczka. Czy czegoś tam. No, nieważne.
Później dowiadujemy się, że Gilbert zakosił Reimowi z notesu pewien papierek. Z tego papierka wynika, że Isla odwiedzi ~~Rosję~~ Rufusa. To co robi Oz i spółka? Przebierają się za dziewoje, a jakże! Jaka szkoda, że nikt im lusterka nie pokazał, jak podsłuchiwali pod drzwiami, bo miny mieli Bardziej. A Pan, Pan przybył z innego kraju, żeby zbadać sprawę Otchłani. Urocza pogaduszka uroczą pogaduszką, ale Rufusowe "I present to you: Oz Vessalius" rozłożyło mnie równo. Remember the Time~!!! Swoją drogą, chciałabym zobaczyć bohaterów PH stylizowanych na Egipcjan. Ale wracając do rzeczy, Isla z niedowierzaniem otwiera drzwi,a tam owszem - dziedzic rodu Vessaliusów w sukieneczce. It made me squeak. No więc Pan zachwyca się Ozikiem (widocznie jeszcze do niego nie doszło, że to OZ), a tymczasem Rufu robi sobie wycieczkę maluśką do Pokoju, w którym to Alice próbuje dziabnąć bażanta, a Break i on rownież sobie grzeczniutko rozmawiają (ale był kolkolsmile, był!). Isla miał fazę i fangirluje Oza, z czego ten zbyt zadowolony nie jest. A Gilbert i Alice całkiem umiejętnie robią za tło. Rozdział kończy się sielaneczkąąą, bo Isla zaprosił Oza do swojej posiadłości. Hmm, mam wrażenie, że w następnym rozdziale nie będzie już tak MALINOWO i Jun zachce się odkopać Jacka, Glena i Baskerville'ów. No i Vincenta z Echo.

---------------------

Z prywatnego życia His: Wczoraj, jak byłam wieczorem w łazience, tatuś zgasił światło, otworzył drzwiczki i wsunął rączkę z czymś podłużnym na widelcu. Czymś podłużnym okazał się ogórek konserwowy. Faaail...

EDIT: Byłam w lesie. Tak się składa, że padło drzewo. Urwałam sobie parę gałązek i mam. Chaszcz moczy się w szklanym wazonie na blacie w kuchi - no, pełnia chaszczowego szczęścia. Mam nadzieję, że coś z tego wyjdzie. Tak w ogóle - to kasztanowiec. Nie wiedziałam zupełnie, że u nas są jeszcze jakieś żywe kasztanowce. Tu raz, tu dwa, tu trzy. I dziwnym trafem ostatnio utrzymały się dwa tagi: Pandora Hearts i narzekanie. Daje do myślenia.
EDIT raz jeszcze: Wygląda na to, że nie mam nic do powiedzenia na tematy inne niż PH. Hm. Będę musiała napisać coś o sobie. Albo nie. Upiekę ciasto i o tym napiszę. Ciasta zawsze skutkują.
DROBNA UWAGA: Skoro mam zamiar czekać z nowym wpisem do momentu upieczenia ciasta, równie dobrze mogłabym w ogóle go nie pisać.

Miłej niedzieli
(czy raczej tego, co z niej zostało)

SAŁATKAAAAAAA~!!!

2010-04-13T14:38:00.064+02:00

(Autor: 椛朗)

YYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYYY

Khykhykhy. Tytuł posta jest w całości mojego autorstwa. Moja wina, moja faza, moja spaczona wyobraźnia. Zresztą... e, nieważne.
No więc. Mam piosenkę. Vocaloidową. Gumi i Soniki, które śpiewają jako... omaomaomamatko.... ZAKOCHANE EUGLENY. Tak. Właśnie. Zakochane eugleny. Wzruszająca piosenka o euglenowej miłości, pragnieniu bliskości i POTRZEBIE REPRODUKCJI!!! MBWAHAHAHA!!!
Tak, ta piosenka jest nienormalna. Ale mi się podoba. GRIIN GRIIN. I ją przetłumaczę. GRIIN GRIIN.
A więc.
(Ostrzegam, będę używała słownictwa polskiego. Taki, eugleny mają WICIE. Suprajz!)

~Green Green - Euglena~

GURIIN GURIIN jounetsu no
GURIIN GURIIN biseibutsu
GURIIN GURIIN MIDORIMUSHI
GURIIN GURIIN kougousei
GURIIN GURIIN itsumademo
GURIIN GURIIN o-tomodachi

MIDORI MIDORI MIDORI tobenai tori
MIDORI MIDORI MIDORI yume miru mushi
MIDORI MIDORI MIDORI itsumo futari
MIDORI MIDORI MIDORI~

MEHIKO no suiden de KIMI to BOKU wa deatta
dakedo NANI shinaide mo katte ni fueru
ima wa suisou no naka taiyou ga koishii no
dakedo koko o detara hikarabite shinu

GURIIN GURIIN MIDORIMUSHI
GURIIN GURIIN youryokutai
GURIIN GURIIN toraware no
GURIIN GURIIN o-hime-sama

MIDORI MIDORI MIDORI kenbikyou de
CHIRARI CHIRARI CHIRARI nozokanaide
WATASHI WATASHI WATASHI bunretsu shichau
MIDORI MIDORI MIDORI

doubutsu ka shokubutsu ka mujun darake no sekai
dakedo asu ni mukatte benmou o furu

GURIIN GURIIN MIDORIMUSHI
GURIIN GURIIN kougousei
GURIIN GURIIN aku made mo
GURIIN GURIIN o-tomodachi
GURIIN GURIIN MIDORIMUSHI
GURIIN GURIIN MIKADZUKI MO
GURIIN GURIIN ZOURIMUSHI
GURIIN GURIIN KATSUOBUSHI

MIDORI MIDORI MIDORI MIDORI
MIDORI MIDORI MIDORI ima wa tobenai kotori
MIDORI MIDORI MIDORI MIDORI
MIDORI MIDORI MIDORI dakedo itsuka wa futari
MIDORI MIDORI MIDORI MIDORI
MIDORI MIDORI MIDORI kitto jiyuu ni naru no
MIDORI MIDORI MIDORI MIDORI MIDO MIDORI
MIDORIMUSHI.

***

Zieleń, zieleń, namiętna
Zieleń, zieleń, mikroorganizmy

Zieleń, zieleń, euglena
Zieleń, zieleń, fotosynteza
Zieleń, zieleń, na zawsze i dłużej
Zieleń, zieleń, przyjaciele

Zieleń zieleń zieleń, ptaki nieloty
Zieleń zieleń zieleń, śniące pluskwy*
Zieleń zieleń zieleń, zawsze my dwie
Zieleń zieleń zieleń~

Na meksykańskim polu ryżowym spotkałyśmy się przypadkiem
Nawet jeśli nie zrobiłyśmy "tego" **
Samodzielnie dokonujemy reprodukcji
Teraz jesteśmy w zbiorniku wodnym
Zżerane tęsknotą za słońcem
Lecz gdy się wydostaniemy
Uschniemy i przyjdzie nam zginąć

Zieleń, zieleń, euglena
Zieleń, zieleń, chloroplasty
Zieleń, zieleń, niewola
Zieleń, zieleń, księżniczki

Zieleń zieleń zieleń, nie patrz na nas
Przelotnie przelotnie przelotnie, przez mikroskop
Ja, ja, ja całkowicie się podzielę
Zieleń zieleń zieleń~

Jesteśmy zwierzętami? Roślinami? Nasz świat przepełniony jest sprzecznościami
Ale wyczekujemy jutra, falując wiciami***

(Dalej)

Zieleń, zieleń, euglena
Zieleń, zieleń, fotosynteza
Zieleń, zieleń, na zawsze i dłużej
Zieleń, zieleń, przyjaciele

Zieleń, zieleń, euglena
Zieleń, zieleń, pod półksiężycem
Zieleń, zieleń, pantofelek
Zieleń, zieleń, zasuszony bonito

Zieleń zieleń zieleń, jesteśmy nielotnymi ptakami
Zieleń zieleń zieleń, ale któregoś dnia
Zieleń zieleń zieleń, będziemy wolne
Zieleń zieleń zieleń zieleń zie- zieleń
EUGLENA.
______________

* śniące pluskwy (w oryginalnym tłumaczeniu dreaming bugs, ale marzące pluskwy - bądź ogólnikowo robale - brzmią bardziej kretyńsko od śniących) - nie wiem co to ma do euglen, podobnie jak nie wiem co mają do nich ptaki nieloty i zasuszony bonito. Ach, i półksiężyc. Za to pantofelek jest pewnie obrzydliwym, podłym samcem próbującym ingerować w związek biednych klejnotek zielonych! WON STĄD, TY MĘSKI SZOWINISTO!!! <Hisa's yuri mode has been turned on>
** Eugleny-lesbijki, które chcą seksu. Ta piosenka jest dobijająca.
*** WIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIIĆ~~~~~~ Cheryl byłaby DUMNA.

_____________

MIŁOŹDŹ i ROMANTYZM RULZ.
A, no i AHOGE MOE też, toteż hiyaho~ let's go.
Mojebiednerudesłoneczko dostało mało fanartów (cztery znośne, aurgh), no to więcej ma Miki.

Czwórka:

Raz. Strasznie podoba mi się ten rysunek, poza tym jeszcze przypomina krzesło Vincenta* z tomu piątego. Niepokolorowanie kanapy wyszło jej na dobre, bo jest piękna, a radośnie wyszczerzona dynia mnie totalnie rozczuliła. A tak w ogóle to ten art przypomniał mi, że I WANT SO BAD ~okładkę z Rufusem (i polską edycję mangi, ale "se mogę" skanlacje ściągnąć). Wyrażam się niesamowicie dziwacznie.
Dwa. Sweetest Rufu evar. W sumie trochę przeszkadza ta ręka, bo skoro obrazek jest w stylu chibi, to ona powinna być mniejsza. Podobają mi się te ogromne oczyska - autor był tak miły i nie zrobił z chłopczyka dziewczynki. Jeśli chodzi o chłopców z PH, niesamowicie czepiam się rumieńców, bo kawaiiiiśne różowe chmurki na policzkach kojarzą mi się z grafiką do gier eroge. W tym przypadku się czepiać nie będę, choć jestem zdania, że sukinsyn najlepiej wygląda BEZ rumieńców (AAAAAAAAAAA Sever z blushem). No i pinku obwódka jest Bardziej.
pixiv. Barankowate zakończenie włosów jest ZŁE, ale różowe serduszka są ŹLEJSZE. W ogóle ten fanart to Zło Najźlejsze, a poza tym ja chcę taką przytulankę. Nóżki. I pyszczek. I kij, że ma krzywe oczka. Jest Bardziej.
pixiv. [Uwaga, duży plik] W sumie mogłam tu tego nie wstawiać, bo zbyt dużo to się na tym arcie nie dzieje, no i to styl visual novel (OTOME~ otaku mode), ale ostatnio mam fazę na Pandora Academy. No i piszę fanficka (tak, dobrze liczycie, tak, to już trzy, tak, piszę je naraz, i tak, myślę jeszcze o czwartym). Tak właśnie myślałam, że uda mi się wcisnąć Breaka, to wcisnęłam. Emily w warkoczykach jest słodka, a mnie Break-higienistka się podoba, chociaż widziałabym go w roli nauczyciela, który nie do końca bierze swoją pracę na poważnie (czyt. olewa totalnie i na lekcjach przegląda sobie Telewizyjną). Vincent jako licealista średnio oryginalny, chociaż ma ładnie cieniowane włosy i kolczyki. Lubię facetów z kolczykami. Nie, nie dlatego, że wiedzą co to ból i umieją kupować biżuterię. I moje biedactwo, dostał nie te nożyczki, bu. najbardziej podoba mi się Rufusowy strój - sama chciałabym taki sweterek, a pareo. Jest. W kwiatuszki. No i on ma spodnie. A Rufu w spodniach to jak biały kruk. Wcześniej specjalnie gapiłam się na ekran ze wszystkich stron i tylko się zastanawiałam, kiedy mamut stwierdzi, że coś ze mną nie tak. Nie stwierdził, a booh. Na czym to ja... aha, biały kruk. O właśnie, muszę pomyśleć o narysowaniu Gila w białym ubraniu. O właśnie. Breakowi zrobię ubranko w kolorze oczojebnym, a Rufusa narysuję w dżinsach. Koniecznie rurki. To niedopuszczalne, żeby ktoś o takich nogach chodził w sukience. Aj, rozpisałam się.

Miki:

Raz, pixiv. Bo futerko jest urocze, a kolor włosów rufusisty.
Dwa, pixiv. Za oczy, bo są śliczne. Usta już mniej.
Trzy, pixiv. Obrazek z klipu do Dive into Blue - musiało przejść. Swoją drogą, ładna piosenka. Cztery, pixiv. Zawsze się zastanawiałam, jak wyglądałaby prawdziwa Miki. Ona jest śliczna. Ma mięśnie. Ma nawet dolne rzęsy. Ach.
Pięć, pixiv. Taka Miki jest najśliczniejszą Miki, jaką kiedykolwiek widziałam. Jej włosy. Omaomaomatko~
Sześć, pixiv. Tu też. Cudo. Urocza ciepła kolorystyka.

Nie wiem, czy dożyję do następnego update'u, ale postaram się napisać o nowym rozdziale PH. Przy okazji weszłam w posiadanie kalendarza Mikołajka (no, weszłam już rok temu, aaale...) i dokonałam malowniczego odkrycia - 4 lutego są imieniny Gilberta, a 27 sierpnia Rufusa. Przy okazji dowiedziałam się o istnieniu takich imion jak, dajmy na to, Imisława, Więcemił, Leontyda, Wenancjusz, Pękosław, Bronimir, Domicela, Torpet (wwwwww), Beatus, Wiktoryna, Nawoj (albo Nawój), Kwiryna, Symplicjusz, Koleta (skojarzenie z kotletem nieuniknione, zwłaszcza że w kalendarzach podają imiona w bierniku), Bądzimir, Manswet, Skarbimir. Skarbimir... już to widzę, jak mamusia takiego delikwenta na obiad woła: Skarbimirku, chodź na zupę!...
Tak w ogóle - DOMASŁAW.
Nie, ja kocham Mikołajka. I jako tak nagle poczułam chęć do narysowania Rufusa w stroju policjanta. Z obowiązkowym gwizdkiem z kulką.

Pandora Hearts Omake #8 i 9, artyyyy, vocaloid...?

2010-04-09T21:11:00.035+02:00

Tak się zastanawiałam, czy ja mam jakieś skłonności masochistyczne... Wstawiam ten obrazek, a od dwóch dni jestem oficjalnie na Jacka obrażona!
Więc tak... Ostatnie dwa omake są dziwne. Nawet bardzo. Po pierwsze, prawie nic w nich nie śmieszy, po drugie, tytuły. Ano właśnie, tytuły.

Jeśli ktoś miał styczność z twórczością Ayumi Hamasaki, zdążył zauważyć, że tytuły jej piosenek nijak się mają do treści. Otóż podobnie jest z tymi ostatnimi omake. Pozwolę sobie zamieścić wszystkie tytuły~

Episode 1 "Bumbling Detective Break!!!"
Episode 2 "Sharon's Romance Lesson"
Episode 3 "Doki Doki Pandora Gakuen"
Episode 4 "Alice and Echo's First Errand"
Episode 5 "Doki Doki Pandora Gakuen It's Summer!"
Episode 6 "The Ten Years of The Hatmaker and Gilbert-kun"
Episode 7 "A Tale of The Saint Knight"
Episode 8 "Reminiscences of Reim"
Episode 9 "Chains' Tea Party"

Co ja mam do tych dwóch tytułów? Ano to, że mi opadło, jak je obejrzałam. Wszystko znaczy. Po omake ósmym spodziewałam się takiej na przykład małej ekranizacji tych dodatków do tomu ósmego - siostry bliźniaczki = kiełbasa by Alicja, skrajny stan emocjonalny by Rufus, etetera, etcetera... A dostałam pogawędkę kota z Cheshire z pupilkiem Ady. Nie no, fajnie, miau było słodkie, poza tym zaliczyłam zgon po Vincencie-prezenterze w telewizji i Vincencie śledzącym kotka, ale bez przesady. O ile poprzednie omake [załóżmy że] trzymały się tematu, to te dwa poprzednie są pomyłką. Dziewiąty odcinek też się nijak ma do herbatki, bo były królicze uszka, fanserwisowe ujęcia z onsen w przerwach (GLEN!!!, ale zboczona Lotti/Ada było już...paskudne?), Biała Alicja w paskudnym kapeluszu i różową komóreczką oraz "usługi" ową komóreczką, która miała bajerancką tapetę z króliczkiem. I spakle, duuuużo sparkli. I maksymalnie wnerwiająca scenka Jack/Alyss - owszem, Oz byłby lepszy dla Alicji, ale mimo wszystko trzymam się wersji, że Jack to tylko z B-Rabbit. Zresztą nevermind.
Co ja miałam? Ach, tak, arty. Zaczynam się już przyzwyczajać do faktu, że recenzuję... nie, opisuję... cokolwiek robię... obrazki. Z własnej, nieprzymuszonej woli i to całkowicie niekonstruktywnie. Aaaach.
Tym razem tylko osiem, bo... skończyła się lista.
Raz, pixiv. Za uroczą kreskę i pastelową kolorystykę. I za niewyraźną minę Breaka, a co!
Dwa, pixiv. Bo małego Gilberta nigdy za wiele. Poza tym nawet jako dorosły jest przesłodki~~
Trzy, pixiv. No to jest po prostu piękne. I znowu boski Break i znowu shota Gilbert.
Cztery, pixiv. Ta upiorna marchewka!!! Co ona ma do Vincenta?! Będę musiała poszukać. (swoją drogą, vincentowe levan polkka byłoby o wiele bardziej upiorne od samego rysunku.)
Pięć, pixiv. [konstruktywny komentarz] Omamooooooooo(kyu)jakiiiiiioooooon(kyuu)ślicznyyyyyyyyyyyyy(kyuuu)!!![/konstruktywny komentarz]
Sześć, pixiv. Pewnie nie będzie zaskoczeniem, jak powie, że tak chcę. No to ja tak chcę, bo niby ten Vincuś takie nie tego, ale jednak. Czyli "oczarowana Hisa KOMPLETNIE nie potrafi się wysłowić".
Siedem, pixiv. Niby nie lubię takiego nadmiernego crossdressingu, ale ten rysunek jest tak słodki, że nie mogłam go nie wstawić. /me melts
I osiem, pixiv. I on WCALE nie jest słodki. Naprawdę. Wcale niiiiiiiiiiiiiiiii(kyuuu)e...!
I jeszcze te dwa, których linków na pixivie nie zdążyłam zapisać:
Break raz. Wygląda jak grabarz i jest przesłodki. DROBNA UWAGA: Jeśli ktoś stwierdzi, że grabarz może być przesłodki, pewnie będę to ja.
Break dwa. Zastanawiam sie, czy cierpię na: a) uzależnienie od PH, b) krzesłofilię, c) Breakofilię. I dochodzę do wniosku, że chyba na wszystko naraz.
Ach, no i jeszcze pixivowa galeria. Postaci cierpią na pewną uroczą odminaę wytrzeszczu, niemniej jednak: kyuuuuuuuuuu. Czy coś.
Podejrzewam, że miałam jeszcze o czymś napisać... Aha
«link»
To są takie bajeranckie posty z aktualnymi notowaniami klipów do vocaloidowych piosenek. Muszę przyznać, że im nowsze piosenki, tym... słabsze? Nie wiem, ale mnie spodobały się tylko --> Miku Hatsune - Rollin' Girl - zauroczyły mnie dygające głośniczki na początku. I koniec, koniec jest po prostu niesamowity, fantastyczny i w ogóle. Kolory!!! Poza tym, kreska jest prosta, ale ładna. I na samą animację tytułowej rollin' girl mogłabym patrzeć godzinamiii~.
Poza tym ostatnio słucham sobie przeuroczej piosenki Miku, Miki i Yuki - Platina Romance. Co prawda Yuki brzmi w niej wyjątkowo dziwacznie, da się ją znieść. No i ilustracje (Tahya) są urocze. Miiiikiiiiiiiiii. A Miku w bieli wygląda ślicznie. O.
A w następnym wpisie będzie Miki.
I pewnie Rufu, bo biedaczka zaniedbałam~
AHOGE MOE RULZ. Rzekłam.

Pandora Hearts #11 - rysunki & K-ON!! 1 itd.

2010-04-07T20:45:00.001+02:00

Reee~im. Reim z, przepraszam za wyrażenie, zajebiaszczą miną. Co jak co, ale tak poukładać papierki (i jednocześnie powstrzymać się od wyrżnięcia wszystkich istot żywych w promieniu jednego kilometra) to potrafi tylko on. I jedyne, co mnie zastanawia, to niebieskie CUŚ (które, swoją drogą, pasuje kolorystycznie do nazwiska autorki) i cwietuszki na oparciu ~~sesełka~~ krzesełka. Tak, mam fazę na ~symboooolikęęęęęęę~

A Jun chyba już zdecydowała, że PH będzie tasiemcem. No bo jak, w jednym rozdziale Vincu decyduje, że zabierze się za Vessaliusów (nie, nie TAK... a może?), a samo zabieranie zostanie zaprezentowane dziesięć rozdziałów później. Poza tym ciągle dowalane są nowe wątki i w ten sposób Pandora się praktycznie nie skończy, no bo taki na przykład rozdział czterdziesty czwarty był jednym wielkim failem... Poza tym nie wiem czy ktoś to zauważył, ale jakoś nic nie wiemy o tatusiu Sharon~♪

Przesłodkie i urocze. Elliot-tsundere z rumieńcem (bwahaha przyjaźń międzydomowa lololol) i rhadosny Claude Nightray, rasowy bizon zresztą. Swoją drogą, kokardeczka w kratuszkę jest przeboska, dlaczego Elliot ma gładką? Kolorowe groszki byłyby w sam raz.

Tylna okładka, czyli Marie. Kiedy pierwszy raz ją zobaczyłam, pomyślałam, że jest brzydka, ale tu wygląda ładnie. Wtedy po prostu jej oczy przypominały mi oczy Bellatriks. A teraz ma rozwiane włosy (w takim kolorze, jaki sobie wyobrażałam), uroczą sukienkę (która jest podobna do sukienki Ady)... i piłę. Piła z kolei przypomina mi Grella...
Pierwsze skrzydełko, czyli kot z wąsami i Reo, któremu w ostatnim rozdziale (bodajże 47) było widać oko! To znaczy nie, tylko linię rzęs, oko zaspoilował ktoś z forum na Mangafoxie, więc jeszcze raz jak wariatka przeleciałam wszystko strona po stronie... No i jest, tylko nie takie, jakie bym chciałaaa xD

K-ON!! Odcinek 1

Na początku trochę mi się dłużyło, ale później już było lepiej. Z kolei dziwny jest ten pomysł na znalezienie Azusie towarzyszek. Ja wiem, wytłumaczenie cąłkiem logiczne, ale primo, Azusa nie cielę i znaleźć to sobie sama znajdzie, i secundo, moe-bohaterek już jest wystarczająco dużo, więcej mi nie potrzeba. Swoją drogą, zdziwiły mnie metody stosowane przez Ritsu - po kiego grzyba przebierać się za zwierzątka albo straszyć przypadkowo przechodzących uczniów, skoro podczas wystąpienia można było zwyczajnie ogłosić rekrutację... ___^___
Za opening seiyu Yui powinna dostać kopniaka w cztery litery. Z takim głosem to, jak już napisała Crofe na swoim blogu, dubbinguje się wiewiórki, nie licealistki (nawet jeśli te wyglądające na szóstą klasę podstawówki). Ending za to jest świetny, a ta babka w cieście to albo przerobiona Mio, albo nowa członkini klubu. Sama piosenka również wpada w ucho (to, że już ją zapomniała, taktownie przemilczę), a animacja jest kawaiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii~
Tylda jest taka cool.

Tocozwykle~

Pełna dziesiątka. Niedługo będę musiałą się ograniczyć do piątki, bo naprawdę nie znajduję na pixivie ŻADNYCH ładnych obrazków, oprócz tych. Zresztą i tak zwątpiłam, kiedy około setnej strony zobaczyłam Oscara Vessaliusa jako kobietę.
Kolejność przypadkowa, choć i tak pierwszy rysunek jest NAJ.

Raz. Omójborze. To oko. Te... em~ usta. I włosy. I on w ogóle cały jest boski i piękny, bolą mnie tylko te fioletowe paznokcie. Naprawdę, to sie robi wręcz wkurzające, kiedy ponad połowa obrazków na pixivie przedstawia bohaterów a to w wersji genderbender, a to jako ofiary crossdressingu... I mam totalnie dość Gilberta z cyckami, Breaka w roli perwerta totalnego a już na pewno Gilberta jako zwąpierzonego, zboczonego seme z evil grinem przymocowanym do facjaty Ośmiorniczką!
Dwa. W ostatnich rozdziałach zostałam poczęstowana Ozem z kosą. Nie wiem, skąd on ją wytrzasnął, niemniej jednak w scenie z "zabijaniem" Marie wyglądał dość strasznie. A tu jest słodziutki. I ma kosę.
Trzy. Może i urodą nie powala, ale ma swój urok. Viiiiincent. Ostatnio wariuję na punkcie jego oczu~
Cztery. Uwielbiam Kevin/White Alice i to wcale nie jako pairing, po prostu arty z nimi tak fajnie wyglądają. Ten przykładem.
Pięć. Tego po prostu nie potrafię opisać. Autor/ka rosunku jest genialna w rysowaniu oczu, o włosach nie mówiąc. Cudo.
Sześć. Kijać schrzanioną anatomię, ale Gil w roli czarnego anioła pasuje mi niezmiernie. I ten deszcz! Emo jak emo, ale to coś w sobie ma~
Siedem. Płaszczyk, łańcuchy i wstążka na nodze. Ach. Ach. Koronka. Kolejny art, który niby jest zwyczajny, a jednak wzrok przyciąga. I autorowi udało się narysować długaśne nogi, nie robiąc z Breaka Czarodziejki z Księżyca.
Osiem. Nożyczki, plusz i Vincent. I autor, który skutecznie zrezygnował z narysowania reszty twarzy. Dynamiiiiika.
Dziewięć. Jaaaack. Już nawet nie "miiiiiikaaaaaannnnn~", bo w ogóle rysunek jest śliczny i wcale nie fazogenny. Uroczo podkreślone kamienie, oczy i włosy w kolorze boskim. Niesamowicie lekka i delikatna kreska, a mimo wszystko jest wyraźnie. Iiiiiiii~!
Dziesięć. Uff. Chibi Alice. Styl niby prosty, ale fałdki na sukience są narysowane dośc precyzyjnie, przynajmniej na moje oko. Ja do szczegółów nie mam głowy, a zapełniłam trzy czwarte pracy na plastykę choinkami tylko i wyłącznie dla jaj. I strasznie podobają mi się nogi, są takie... zgrabniutkie!

I ma dość pixiva. Będę musiałą przerzucić się na deviantArta, tam przynajmniej są leniwi i nie rysują tego, co im przyjdzie do głowy w chwilach fazy, tylko się starają i MYŚLĄ. Okej, Japońce są w porządku, ale pragnęłabym zauważyć, że to przez nich jest tyle anime ecchi... O Boże, przypomniał mi się Oscar.
Ratunku.

Kuroshitsuji i kamienie, ew. odwrotnie. NIE WIEM.

2010-03-27T16:14:00.075+01:00

Tak mniej więcej można zobrazować mój stosunek do siedemdziesięciu pięciu procent epizodów. Stanowcze i bezapelacyjne NIE, ewentualnie z wrzaskiem rodem z horrorów w tle. Ale. Zacznijmy od tak zwanego początku. Otóż.

Zaliczyłam Kuroshitsuji.

Ktoś inteligentny zapewne poprawi [sekatorem] okulary, po czym spyta obojętnie "I co z tego?". A właśnie, też się zastanawiam. Bo co prawda na Tanuki Anime seryja ta otrzymała malowniczą i wiosenną sieódemkę, ja sama na MALu oceniłam ją na osiem. Owszem, ale wtedy miałam za sobą TYLKO pięć epizodów.

No bo, w gruncie rzeczy, anime jest dobre, nawet świetne, jeśli się je obejrzy. Obejrzy, nie zobaczy. Zobaczyć to ja zobaczyłam Sailor Moon i odpadłam z gwizdem, ubolewając na kretynizmem scenarzystów, reżysera i czego tam jeszcze. Nie. Kuroshitsuji się ogląda, bo inaczej widzi się li i wyłącznie hinty yaoicowe, których ja tam za dużo nie uświadczyłam, przyznać muszę. Znaczy się, nie, wróć, hinty Sebastian-Ciel, bo taki Greil na przykład to... to Greil. Ale nie o tym miał być wpis, tylko o moich wrażeniach. So.

Uwaga, spoilerzę gęsto i namiętnie, bo inaczej nie umiem~
A tak w ogóle to możecie tego nie czytać.

A poszczególne omawiane części zostały pogrubione, bo tekstu jest dość dużo.

Fabuła... Um, fabuła, jak sama nazwa wskazuje, to filery. Przynajmniej tak czytałam, bo mangi nie czytałam i nie zamierzam. W związku z tym będę miała w tej sprawie dość mało do powiedzenia. Ale wiem jedno - nie było nudno, no, tylko czasami. Tak to już jest, jak sobie zaspoileruję całą serię. Denerwowało mnie jednak parę rzeczy - po pierwsze, połowa serii to były odcinki epizodyczne, czyli maksimum dwa odcinki (powtórzenie) na jedną akcję detektywistyczną, że tak to ujmę. Druga połowa zaś była już ze sobą powiązana, co było lekką niekonsekwencją - można było przecież ubić tę pierwszą połowę i zostawić tę drugą z sektą, aniołeczkami i wyzywaniem się od plugastw. Ale nie, człowiek ogląda, ma nadzieję na kolejne lekkie filerki, a tu niespodzianka~! i pałętająca się pod nogami Angela. Po drugie, o ile ta wałkowana przeze mnie pierwsza połowa była bardziej humorystyczna - przodowały odcinki rozpoczynające serię, gdzie w niektórych momentach zdarzało mi się wręcz ryknąć obłąkańczym śmiechem. I te pierwsze odcinki były taką przynętą, bo widz ogląda i ogląda, mając nadzieję na więcej takiego humoru. I owszem, na początku dostaje to, co chce, ale później dostaje wyżej wymienioną Angelę oraz wyżej wymienione wątki z aniołami. No i w tym momencie Konsekwencja-chan poszła do łazienki się pociąć.

Co do bohaterów również mam mieszane uczucia. Taki Ciel na przykład. Z początku wydawał się normalny - tak normalny, jak może być dziecko, któremu zabito rodzinę. Ale. Tutaj właśnie mamy główną wadę postaci - Traumatyczna i Mroczna Przeszłość©. Cielowi, jak wiadomo, zabito rodzinę i spalono domek, Finnian był ofiarą eksperymentów, dziękim którym ma nadludzką siłę, Bard był żołnierzem i jako jedyny przetrwał w bitwie, nawet epizodyczny detektyw w wieku lat kilku stracił rodziców. W ogóle zastanawiam się, czy istnieje w tej serii jakaś osoba, która nie ma za sobą straszliwego przeżycia, pan Tanaka pewnie też się nie liczy - a nuż wylała mu się herbatka? Poza tym, nie za bardzo rozumiem, po cholerę był ten cały pic z sektą, konkretnie - Angelą. Już na początku wydawała mi się jakaś dziwna (delikatnie mówiąc), ale to, czym się okazała później, przerosło moje najśmielsze oczekiwania. Otóż... Angela jest, jak na załączonym obrazku widać, aniołem. Ale nie takim, który chroni małe, bezbronne dziewuszki w czasie burzy, gdzie tam. Ma delikatnego szmergla na punkcie oczyszczania dusz nieczystych, metaforycznie rzecz ujmując, więc oczywiście kiedy Ciel i Sebastian gdzieś idą, to ona już w dyrdy za nimi i zanim zaproponuje oczyszczenie, obrzyca milusimi inwektywami głównego bohatera. Ponadto wcale nie jest kobietą, bo anioły nie mają płci, prawda? A właśnie - dość dużo czasu zabrało mi szukanie szczęki na podłodze po scenie, w której jako PAN rozpina bluzkę i ukazuje całkowicie kobiecy BIUST. Tak, przy Sebastianie. Tak, piersi. Tak, dwie. Tak, takie jak mają dziewuszki. Tak, to jest chore, nawet bardzo chore. I tak, nie wiem, czy mam płakać, czy się śmiać. Chyba jednak to drugie.

Grafika jest ogólnie w porządku. Urzekły mnie oczy postaci, taki Sebastian ma śliczne, długie rzęsy. Ale, skoro już przy tym panu jesteśmy - ja naprawdę zaczynam podejrzewać, że on nie ma zębów. Dobrze, może i ma - na obrazku wyżej idać to wyraźnie - ale to jest scena komediowa i na takich różne rzeczy pokazują. Ale. Kiedy on się uśmiecha, tak sebastianowo, zamiast pola w kolorze białym (bo nawet przy delikatnym uśmiechu widać zęby, nie wątrobę, czy coś innego) mamy pole w kolorze uroczego różu. Naprawdę, śliczny odcień.

To coś, co napisałam powyżej wyszło mi bardzo niespójnie, bo raz, że nie mam wprawy w pisaniu recenzji, a dwa, że z jednej strony anime jest całkiem sympatyczne, z drugiej, przy niektórych scenach miałam ochotę usiąść w kąciku i pochlipać. Więc, i tak, i tak, oceniłabym serię na siedem, acz z minusem - i tak uważam, że Pandora Hearts jest lepsze. Owszem, w obu seriach jest humor, dhamatyczna przeszłość i kontrakty (i pieczęcie, i ci źli i w ogóle), ale PH jest o wiele bardziej optymistyczne i w zasadzie nia ma tam kogoś, kogo bym nie polubiła - tak, nawet postaci negatywne są w jakimś stopniu uroczne (no, poza ojcem Oza, ten to dopiero był... a, nieważne). Poza tym, Pandora śmieszy niemal w każdym momencie, nawet podczas walki potrafi stać się coś, co przyprawia o szczękopad, a następnie ostrą głupawkę przez następny tydzień. Tak, przyznaję się bez bicia, nie lubię poważnych serii, wolę optymistyczne i wesołe.

A propos wesołości - na tym forum znalazłam taką sygnaturkę w podpisie - za każdym razem, gdy nań patrzę, mam ochotę poturlać się troszkę po podłodze, bo... Sam fakt, że Gilbert może się... ro... omaomaomaoma... omatko... ROZMNAŻAĆ!!! *przerwa na łupnięcie o podłogę, pobrudzenie dywanu swoją szanowną osobą, powrócenie doi pozycji pionowej i powtórne umieszczenie się przy komputerze* ... jest dość... ZASKAKUJĄCYYYYY~ *powtórzenie czynności opisanych powyżej*

Ach, przecież ja miałam pisać o kamyczkach! Aaaaa! Ale ze mnie sklerotyczka, no no, nieład... Ach, no tak. Tak, tak. Tak. KAMIENIE. Kamyczki. Tak.

A więęęęęęc...
A więc w zeszłym roku byłam na koloniach. Nad morzem. I chodziliśmy po plaży i zbieraliśmy kamyczki. I ja przywiozłam cały słoik kamyczków, i o.
Er... em. No nie mogę, nie mogę no.
No więc mam kamyczki, i-
Umpa-pa, jest wiosna~ Uwaga duże pliki dziękuję dobranoc.
I: szkiełka, jasnobrązowe i bardzo jasnobrązowe, czarne i białe, karmelowe (nie wiem czemu je tak nazwałam), czarne ze sparklami, ze wzorkiem, płaskie, dwukolorowe, niepasujące do innych kategorii, niebędące kamyczkiem.

Nie wiem, co mnie napadło, ale... Wszystkie obrazek być z Pixiv i ja nie mieć do nich żadnych lew. Znaczy, praw.

NIE WIEM.
~Przepraszam, ale tak właściwie to możecie w ogóle nic nie czytać, bo teraz mam fazę i jestem niezrozumiała~

Zacznijmy od najmniej stresujących obrazków.
Więc raz. Tutaj kolega Break wyszedł tak, jak go chciałam narysować mnóstwo razy, a mi nie wyszło, czyli luzacko i po Breakowemu. Ach.
Dwa. Dobrze, może nie taki niestresujący. Tak, wiem, on jest śliczny i kochany, ale za tę minę to ja go po prostu wezmę i U.DU.SZĘ.
Trzy. Za tę też.
Cztery. niepokoi mnie to serduszko przy Rufusowych włosach. Bardzo.
Pięć. W tym momencie pan wyszedł jak panienka. Oj, przepraszam.
Dobra. Już nie będzie tak różowo. Znaczy będzie. Ale i tak się bójcie.
Sześć. Obaj panowie mają miny. I ja nie wiem. Bardzo.
Sześć i pół. Borze, on ma nogi. I jest rudy! Nie czerwony! Rudy!!! Ha-haaaa! Cukierrr! Pięćdziesiąt groszy!!!
Siedem. O święty lolu, Ruf-moeblob. Mina jak u gwałconej dziewuszki. Rumieńce. Omaomaomamatko.Nie mówiłam przypadkiem, że nie wiem? Nie? No to nie wiem.
Osiem. To mnie zabiło, wdeptało w ziemię, przejechało traktorem i zaorało. Crossdressing RULZ. Ja chcę Breaka w Rufusie, ja chcę Breaka w Rufusie i wcale nie jestem jaoistką. Wcale.
Dziewięć. Wstą... wstążeczki. Ololololol. I ta mina... Ja nie wiem.
Dziesięć. Mówiłam, że mnie zabiło? Tak? No to w takim razie jakiś debil mnie ożywia i zabija znowu, tylko brutalniej. Borze sosnowy, modrzewiowy, dębowy, klonowy i brzozowy zagajniczku na skraju lasu - Rufu-meido. Rufu-meido z różyczkami przy włosach. RUFU-MEIDO Z RÓŻYCZKAMI PRZY WŁOSACH I Z BIUSTEM. Jak już mówiłam, nie wiem. Porze, niektórzy są naprawdę zboczeni. /me przypomina sobie, jak parę miesięcy temu narysowało Rufusa w różowej sukieneczce z falbankami/ Znaczy, gratuluję talentu.
Jedenaście. To wszystko przez ten napój pomarańczowy! No i po co było tę kawę cholerną pić!? Teraz masz zwidy! Tak, jasne, i pewnie ktoś narysował Rufu-meido ze wstążeczką we włosach, tak!? ... o Porze, to jednak prawda.

Razem dwanaście.
*zgon*

A, właśnie. Patrzcie, jaki kotek bajerancki!

Ukochane arty + Pandora Hearts tom 11

2010-03-23T17:00:00.040+01:00

O jaaa, Reim.
Dam upust swemu fangirlizmowi i napiszę wprost: miałam nadzieję, że będzie Rufus.
Tak czy owak, do oficjalnego wydania zostały jeszcze trzy dni i jestem strasznie ciekawa strony tytułowej - tak, krześlana seria jest super i kooocham przekrzywione krzesełko Breaka. A obrazki na Curious? mi się nie wyświetlają, fff.

Aale! Raczę przejść do okładki (chcę krzesło~!!!). Reim wygląda jakoś dziwnie i niereimowato, zapewne dlatego, że nie dostaje po głowie, nie przewraca się i nie przeprasza. Mogłabym nawet stwierdzić, że wygląda seksownie, ale po pierwsze, to jest Reim, po drugie, tytuł "100 % seksu w seksie" już jest trochę jakby zajęty...
Rozdział 47 został w końcu przetłumaczony. Dodali dzisiaj. *przerwa na ładowanie strony (upiornie długa)* *nareszcie! przerwa na czytanie*

Errr. Gilbert już na wstępie dostał delikatnego dubla drzwiami. To było TAKIE piękne!

Oscar Vessalius miał żonę. I miało mu się urodzić dziecko. !!! Nie pomyślałam o tym, że może mieć żonę.

Echo żyje i ma się dobrze.

W pudełku, które Oz dostał od nijakiego Rytasa (lololol) były... uwaga - papiery, które na pierwszy rzut oka wyglądają jak jakieś instrukcje, ale teko na pierwszy rzut oka, bo wszystko jest zapisane nieodczytywalnym pismem. Czego się kochany Ozik spodziewał, ciastek czy pamiętniczka...?

Wśród bazgrołów znajduje się symbol, który wygląda jak coś, co zawsze umieszcza się przy aptekach, czyli puchar owinięty wężem. Elliot już-go-gdzieś-widział-ale-nie-pamięta-gdzie. Typowe.

Za to Rufus WIE co to za symbol. [No, jakżeby inaczej...]

Ad.2
Podejrzewam, że tym dzieckiem Oscara jest właśnie Ada, a może i nawet Oz - w końcu zostaje nazwany przez wuja "synem". Co do Ady, jest taka scena, w której tłumaczy bratu swoją obecność na przyjęciu ("słoneczko świeci, niebo jest bezchmurne, kwiatuszki kwitną"...), mówiąc coś w rodzaju "Ojciec mnie zaprosił". Jakoś nie wyobrażam sobie Zaia Vessaliusa zapraszającego córeczkę na herbatkę na świeżym powietrzu, więc wniosek sam nie nasuwa.

Arty.

Miejsce pierwsze zdobywa ten art. Lilije. Dzwoneczek. Ta mina. I strój. Och. Ach. Poza tym, zdziwił mnie nieco fakt, że Break ma rękę. I to nie byle jaką rękę, tylko, bądźmy szczerzy, MĘSKĄ. śliczne, gładziutkie łapki bez jakichkolwiek ścięgien i żył zostawny sobie dla moedziewuszek. Ludzie, przecież on tu ma nawet kości!!! Chociaż ramię nieco za krótkie jest, chyba że to perspektywa. I mamo, autor rysunku bosko pokazał, że MOŻNA narysować fanart w stylu mangowym, nie gwałcąc przy tym ludzkich proporcji - obwód Breakowego pasa jakimś cudem nie równa się sześćdziesięciu centymetrom! Wiwat!
Poza tym, umpa-pa, czyli jest wiosennie. Vincent. Fajowo. Yamane. Fajowo. Ale... dlaczego marchewka??? Radosna mina Vincenta jest urocza. Teraz, kiedy to piszę, [rzypomina mi się stary wygląd Czytelni Tanuki, gdzie mniej więcej na górze widniały dwie marchewy, jedna ZUA, druga mniej. Zapisałam to sobie, ale przepadło w czołgu. Było nawet pytanie w FAQ, coś w stylu "Ale dlaczego marchewki?". Odpowiedź brzmiała magicznie i epicko - "BO TAK!!!". Wcześniej ta namiętnie obściskiwana marchewa przywodziłą mi na myśl hint dotyczący, eeto, orientacji Vincenta, i nie, nie w terenie. Był przecież taki dowcip o zakonnicach, dość wymowny zresztą:
- Dzisiaj na obiad marchewka!
- Hurraaa~!
- Ale krojona...
- Eeeee....
I jeszcze to, czyli Oz, Gilbert i okno. Nie, bynajmniej nie chodzi mi o dość... oryginalny trójkąt. Pierwsza reakcja... To znaczy druga, bo pierwsza była wiadoma - oranyGilbertmaścięgna!!!, a trzecia - oludziekościteż!!! Czwarta - obojczykiiiiiiiiiiiii. Tak, czytałam Klasę 5B. I Gilbert (no i Oz, rzecz jasna) ma złote rzęsy, co wygląda bardzo ładnie. Aha, i niektórzy moga to uznać za yaoi, więc panowie, nie klikajcie. Zresztą są dwie wersje, albo on mu coś do ucha szepcze, albo w to ucho całuje...Anyway, jestem jaoistką i dopiero później pomyślałam o pierwszej opcji.

Ach, i-
Ja do koleżanki: Mam bluzkę!
X: Powodzenia...
Ja (za nią): ale z Michaeleeeee~m!
Komunikacja w klasie 6A RULZ.

Yada yada yada~

2010-03-22T18:30:00.009+01:00

Jeszcze w życiu nie napisałam tylu notek pod rząd. Podejrzewam, że nie dlatego, iż mam wenę, tylko dlatego, że mi się nudzi. Ohohoho.

Er. O czym to ja miałam...?
.
.
.
No i tak to mniej więcej wygląda.
Ale na serio. Na początku.. Eeto... No, więc na początku chciałam tak jakby trochę przeprosić (chociaż i tak nikt tego nie czyta, ale zawsze warto) za kłopoty wynikające z błędnym linkiem do przetłumaczonego przeze mnie pierwszego rozdziału MMPPP. Na czym polegał problem? Po pobraniu w folderze znajdowało się tylko trochę stron, a nie wszystkie, poza tym wyskakiwał komunikat błędu. Postaram się to naprawić i chyba utworzę stronę, na której będą wszystkie przetłumaczone dotąd rozdziały, bo bieganie po całym blogu, mimo iż nie jest on zbyt rozbudowany, do przyjemnych nie należy.
Tyle sprawą przeprosin. Co tam dalej... Ach, tak. W poprzedniej notce pisałam o tym, że kiedy miałam odłączony internet (btw., już jest wszystko w porządku), rzuciłam się na biedne, pandorowe arty i przerobiłam je na kompleciki hisayowatej jakości. Hisayowatej, czyli niby jest dobrze, ale tak naprawdę nie jest.
Anyway, life is BAD, bo o ile Miku i to całe vocaloidowe towarzystwo ciągle ma nowe piosenki, to Miki stoi w miejscu. Dosłownie. Ach, czemuż ludzie nie zauważają potęgi śpiewającej wiśni!?
A propos wiśni - ma dream came tru. Naprawdę. W poprzedniej notce, jak wiadomo (tak, to był sarkazm), sparklałam oczętami o większą i normalniejszą wersję okładki GFantasy. No i dostałam. I jest. Ach, losie, dziękuję. A jest tu. Oczywiście, powstały z tego dwie bazy do komplecików, już pocięłam i nawet jestem zadowolona z kadrowania, zastanawiam się tylko, jak toto przerobić, aby:
a) miało ramkę w sensownym kolorze, bo sam art nie jest utrzymany w jakiejś specjalnie jednolitej gamie kolorystycznej;
b) nie był kopią kompletów poprzednich, to jest "zrobić na dwukolorowo i dodać jakiś wzorek". Mam już tak radośnie odwachlowane wszystko to, co wymieniłam WIADOMO GDZIE i muszę przyznać, że choć efekt jest niezły, to te graficzne powtórzenia jednak trochę rażą.
Mam wrażenie, że ten wzorek będzie dość ciekawie wyglądał na białych miejscach, na których sporadycznie przewijają się płateczki wiśni... Wróćmy do samego rysunku: Oza tam NIE MA. Po prostu i już. Fakt, ma Gilbertowy kolczyk z którego elegancko dynda mu łańcuszek; zastanawiam się, czy to taka fantazja autorki, czy on naprawdę zwyczajnie nosi kolczyki, bo na innych obrazkach nie. Kij, że się seksownie patrzy. Jego tam NIE MA. Za to wiadomo, kto JEST. Niepokoi mnie jedynie ramię Breaka, bo ono jest dość, jakby to powiedzieć, chude. Ja wiem, że od jedzenia słodyczy mięśni się nie ma, sama jestem żywym tego przykładem *zerk na swoje niesamowitych rozmiarów muskuły*, ale no proszę, nie aż tak. Dobry bizon to szczupły bizon, bo wątpię, by jakikolwiek zdrowy na umyśle fangirl ekscytował się kolegą z dwudziestoma kilo nadwagi, dobrze, ja się z tym zgadzam... Ale... /me przerywa pisanie i zastanawia się
A... a m-może ten strój jest obcisły... *ślinotok*
Dobra, nieważne. Jest Break (awww) są sakury (mniejsze awww), ma kapelusz (Break, nie sakury), i w ogóle bajer. Mochizuki, kobieto, WIĘCEJ artów!!!

Ciekawostka z dziedziny potteryzmu/tłumaczeń: Google i Translatica JUŻ tłumaczą Death Eaters jako Śmeirciożercy, a nie jako Śmierć Jabłka Deserowe, a Dark Mark jest Mrocznym Znakiem, a nie Ciemnym Markiem, chociaż tylko według Google, bo translatica twierdzi, iż jest to Gniewny Znak. No cóż. Poza tym, przeklejone stąd:
Szkoła Magii i Czarodziejstwa Hogwart - Hogwarts z Czary i Czary
Śmierciożercy - Śmierć Jabłka Deserowe
Potter - Garncarz
Zakon Feniksa - Kolejność Feniksa
Spinner's End - Koniec Wirówki
Czarny Pan - Ponury Pan
Mroczny Znak - Ciemny Marek
pióro samonotujące - dutka odpowiedzi samochodowa
wyjec - byk
tiara przydziału - sortowanie kapelusza
mapa Huncwotów - rabusie mapa
zmieniacz czasu - tokarz czasu
Rogacz - Zęby
Dziurawy Kocioł - Nieszczelny Kocioł
Prawie Bezgłowy Nick - Niemal Bezgłowe Nacięcie
Jęcząca Marta - Narzekający Mirt
Ponurak - Ponury
Puszek - Puszysty
chata Hagrida - Hagrid's szopa
Quidditch:
ścigający - popitka
szukający - poszukiwacz
pałkarz - naganiacz
obrońca - dozorca
złoty znicz - złoty nochal

SF-A2 miki, "Makrokosmos" i to co zwykle.

2010-03-19T15:58:00.008+01:00

Niniejszym ogłaszam, że po raz pierwszy będzie na temat! Ju-huuuu!
I yup, to jest SF-A2 miki. Dziwnym trafem ludzie mylą tę nazwę z Miki Furukawą i takim oto sposobem właśnie tak jest podpisana na minitokyo. Abueh.

Miki jest moim nowym vocaloidowym odkryciem. Całym syntezatorem i postaciami zainteresowałam się całkiem niedawno, a moją pierwotną ulubienicą była Luka, ale później, nie pamiętam już jak, gdzie i kiedy, wpadłam na piosenkę Miki i tak to się wszystko zaczęło. A zresztą. Miki = ahoge moe. A jak wiemy, AHOGE MOE RULZ.
Co prawda, ostatnio słuchałam tylko i wyłącznia Michaela Jacksona, z małymi przerwami na muzykę z PH (Reminiscence - nic dodać, nic ująć), o radniu nawet nie wspominając - zostało ono przeze mnie tak brutalnie zaniedbane, że powinno się rozpłakać i wywiesić protestujący transparent. No ale jak tu słuchać tych Rihann, jak się ma... no... wiadomo kogo. Więc. Na chwilę obecną w Microsoft Media Player załadowałam sobie playlistę, więc czuję się zobowiązana napisać przynajmniej o tym.
Tak więc przed państwem 10 vocaloidowych hitów! (tadadadaaa~m)
10. Luka - Just Be Friends - Całkiem udana piosenka, której można słuchać zarówno na dyskotekach, jak i w domu. Kreska w teledysku jest niesamowicie urocza, takie niby zwyczajne połączenie długich jak w Sailor Moon nóg (chociaż o niebo lepiej narysowanych) i ślicznych, ogromnych oczu. Mru! youtube
9. SF-A2 miki - Miki Miki*Romantic Night - Nie wiem czemu, ale dla mnie ta piosenka równie dobrze mogłaby być openingiem do jakiegoś shoujo. Rytmiczne, szybkie, dyskotekowe i śpiewane słodziutkim, popowym głosikiem - yay! youtube
8. SF-A2 miki - MEMORIES - również energiczny, ale mniej openingowy i już nie tak słodziutki. Podoba mi się wizja Miki z gitarą. youtube HD
7. SF-A2 miki - The Universe - Jedna z pierwszych piosenek tej "wykonawczyni", które słyszałam. W zasadzie to w ogóle pierwsza, więc mam do niej sentyment. Poza tym, ten zmieniający się wyraz twarzy i partia na pianinie - no czego więcej chcieć? (Tak, nie jestem zbyt wymagająca, jeśli chodzi o moich ulubieńców) youtube HD
6. SF-A2 miki (znowu) - Party Night - I tu tytuł niesamowicie wręcz pasuje, bo piosenka jest wpadająca w ucho, rytmiczna i w ogóle git. youtube HD
5. SF-A2 miki - Satellite - Nie chcę się powtarzać, ale to NAPRAWDĘ jest stworzone do tańca. Sam utwór jest jednym z tych, które trzeba parę razy posłuchać, bo się zapomni, ale da się lubić. Go dance! youtube HD
4. Luka - Double Lariat - Jak można przeczytać na Vocaloid Wiki, "This song is about a girl whose hobby is spinning around". Dość dziwne hobby, ale ja lubię piosenki o dziwnych rzeczach, poza tym teledysk jest akurat o czymś innym. Kawałek z jednej strony smutny, a z drugiej... wiadomo jaki (a powótrzenia rulz, too). youtube HD
3. Len Kagamine - Paradichlorobenzene - Podobno brainwash. Mnie to jedynie uzależniło na dwa tygodnie, więc może jest jakaś nadzieja. Niemniej jednak, tekst oryginalny, a piosenka jest... nie, nie szybka. Bardzo szybka, chociaż "Oddechu szczura" Manaamu nie przebije. youtube
2. SF-A2 miki - Good Night - jakby "ciepła" piosenka, jednocześnie mająca tę techniawkowo-popową nutę. Ot co. youtube
1. SF-A2 miki - Dive Into Blue - Och. Ach. Już nie techno ani pop, tylko bardziej rock, przynajmniej tak mi się wydaje, bo rock to nie tylko gitary. Ale ojej, pozytywka na początku i tak zakosiła mi serce. I nie chce oddać. youtube HD

A ponadto:

Miku - ~Po pi po~ Vegetable Juice Dance - To jest fazowe, szalenie fazowe. Są piosenki o butach, o tyłkach, o niczym, to czemu nie o warzywach? youtube tako luka ver.

"Makrokosmos - podniebny taniec"

Całkiem niedawno, czyli we wtorek, po męczącym dniu w szkole wróciłam do domu i niemal od razu padłam na pysk. Jako że w moim przypadku picie kawy po po trzeciej po południu równa się nieprzespanej nocy, zainstalowałam się na łóżku mamy i bezmyślnie wgapiłam w półkę z DVD. Owa półka z DVD jest widoczna na pierwszy rzut oka i zawiera między innymi wszystkie filmy o Bondzie (Die another day i Madonna!), oraz całą górę filmów z Bollywood (cierpiętnicze westchnienie). A mnie akurat wpadło w oko ciemnoniebieskie pudełko "Makroosmosu", no i poszło. O całym filmie wiedziałam tylko tyle, że jest o ptakach, i że reżyseruje go Jacques Perrin (swoją drogą, Philippe Labro, który jest narratorem, zasiadał w jury na festiwalu w Cannes). Spodziewałam się prostych ujęc i trajkotanie lektora. Gdzie tam.
W pierwszych scenach widzimy chwile z życia uroczego rudzika, którego to obecność prekonała mnie na dobre do obejrzenia dzieła w całości - uwielbiam małe zwierzątka, a widząć ćwierkajace wróble po prostu nie moge się nie uśmiechnąć... Chociaż tydzień temu widziałam zapaśnika sumo w świecie wróbli. Pewnie ćwierkał basem.
Przez cały czas trwania mamy do czynienia z dużą ilością ptaków, od małego rudzika przez kaczki do sów. Wszystkie gatunki zostały pięknie przedstawione, obraz lecącej kaczki, ktora wydaje się oddalona od kamery o pół metra, był niesamowity i skłonił mnie do myśli "Ale zaraz, JAK oni to zrobili?". Jakość niemalże HD.
Co do muzyki, to aż dziw, ze w jednym filmie było aż tyle gatunków! Mamy delikatne, kobieco-dziewczęce chórki, partie instrumentalne i całe utwory śpiewane po angielsku.
Film jest o tematyce dość naturalnej, więc nie zabraknie scen, które są (jeśli da się tak powiedzieć o zachowaniach zwierząt) dość brutalne. Osoby delikatne mogą wiec sobie odejść od telewizora, kiedy na ekranie pojawi się plaża, ptaszek ze złamanym skrzydełkiem i stadko małych krabów...
Podsumowując, całość załuguje na piątkę, znaczy, w skali filmowej, dziesiątkę. Choćby za obraz i muzykę.

Poza tym, ostatnio mam fazę na tę piosenkę. Moja mamusia, mająca do mangi i anime stosunek czysto turystyczny, kliknęła w link a AMVką do tej piosenki. I owszem, AMVka była, tylko dlaczego, dlaczego do Ai no kusabi?! Zostałam naturalnie wygoniona z pokoju, bo to nie dla mnie, ale... Kochana mateczka po prostu obrzydziła mi utwór do reszty. Ghrrr.

Wjosna.

2010-03-12T22:20:00.019+01:00

No więc. Jest... zimowo. Zimno i ponuro, i mam wrażenie, że zaraz zacznie padać śnieg, a za oknem przegalopuje tłuścioch w czerwieni. Ekstra, bajecznie po prostu. Poza tym zauważyłam, że im bliżej koniec roku, tym częściej się emocę. A jak mówiłam, że ta szósta klasa mnie zabije, to nie wierzyli... Nevermind, ale ostatnio w ogóle wszystko mnie denerwuje i najchętniej zamknęłabym się w pokoju do lata - przynajmniej zdążyłabym pomalować ściany w kwiatuszki. KOLOROWE kwiatuszki.

Poza tym. Jestem szalenie niespełniona artystycznie, a dlaczego? Otóż, miałam ja orzechy laskowe. Takie o, że naturalne i normalnie z krzaczka zerwane. Czy czegoś tam. Nieważne. W każdym razie, kiedy po tych dziesięciu miesiącach wzięłam je do ręki, powypadały z tych zielonych (tak, tych co je przytwierdzają do gałęzi). No to postanowiłam rozwalić takiego delikwenta i zobaczyć, czy już się dostatecznie zorzeszył i czy jest jadalny. Biorę młoteczek, kładę znaleziska na desce do krojenia pieczywa i ŁUUP. Orzecha było w tym tyle, co kot napłakał, wobec tego porwałam aparat, ażeby te cuda uwiecznić. Że baterie w aparacie owym były wyładowane, smyknęłam do pokoju po ładowarkę, a gdy wracałam, mamut radośnie sprzątnął moją martwą naturę z deski, która była potrzebna do pokrojenia mięsa dla psów...
Z rzeczy absolutnie i nieodwracalnie pasjonujących - w pilocie od telewizora TEŻ padły baterie, więc chwilowo przerzuciliśmy się na ekologiczny tryb życia i odłączamy cały sprzęt, czekając, aż komuś się będzie nudziło i wspaniałomyślnie kopnie się do kiosku po baterie. Niedoczekanie! O tej porze roku będziemy oszczędzać energię co najmniej co końca czerwca...
Poza tym (niekontrolowany chichot), dostałam się do gimnazjum (ouaęąuyy~~~), w wyniku czego otrzymałam dwa niebieskie długopisy z logiem szkoły! Hurra~!

A że wiosna nie chce przyleźć, stosuję metodę zielono-żółtej namowy, o.
ŁOSOŚ.

Narzekam - juuhuu!

2010-02-21T17:56:00.012+01:00

Och jej.

Poniedziałek
Niewiele pamiętam, bo to było wczoraj. Chyba zaczynam przejawiać pierwsze objawy spierniczenia. Mówiłam, że ta szósta klasa mnie dobije. Bardzo. Hmmmm... Zgłosiłam się do odpowiedzi przy mapie, dostałam piątkę... A zresztą, co to kogo obchodzi? Hm. Chyba mnie.

Wtorek
Ten WF mnie zabije, serio. Ponadto otrzymałam mniej więcej piątkę z muzyki, skjihtnhrgr, i w sumie nic się nie stało. Tak, tak to jest spierniczenie. A! No racja, jeszcze był trzeci próbny test szóstoklasisty. Porze, albo jestem wyjątkowo inteligentna, albo pewno zadanie było na poziomie pierwszej klasy...
E, raczej to drugie.
Kju, co by tu... Ach, tak. Kupiłam sobie chipsy (solone) i zabrałam sie do rysowania pejzażu zimowego. Nienawidzę pejzaży. (-ów??) Ale jest jedna zaleta - mniej więcej połowę pracy mam zamiar zapełnić mikroskopijnymi drzewami z gatunku iglastych. Już sobie wyobrażam minę plastyczki~
EDIT ~25.02.2010~

Środa
Hm. Poniekąd dzisiaj ma się ukazać (tfu, co ja chrzanię, już się ukazało, późno jest!) Omake numer ~~siedem~~ co ja chrzanię, osiem. Z akcentem na poniekąd. Na historii był film (entuzjastyczne UAAAAA!) wysmażyłam sobie zagilbisty początek pandorzego fika (tak, ten z kurczaczkami i dhamatyzmem). I... ehę. Kiedyś kapnęłam na klawisz "s" złotą farbką olejną. Dzisiaj postanowiłam to zmyć (zmywaczem do paznokci), w wyniku czego owa farbka się rozmazała i połowę klawisza zdobi teraz fantazyjna, złota smuga. No tak, przynajmniej będę wiedziała, gdzie jest to upiorne eS...

.
.
.
.
O, bo nie wytrzymam.

KYAAAAAAAAAAAAAAAA~!
Jestem idiotką...
Nie, wróć.
PODRĘCZNIKOWYM PRZYKŁADEM idiotki.

Narzekanie³ + PH IM Alice "Kinjirareta Asobi"

2010-01-14T19:06:00.019+01:00

Reklamową gabloootęęęe, reklamową gabloooo...!
.
.
.
.
Dobrze, dobrze, już jestem grzeczna.

W moich notkach nie może się obyć bez narzekania, więc zgodnie z prawdą tak zatytułowałam i tę. Co prawda, jeśli działałabym tak przez dłuższy czas, notki na tym blogu miałyby tytuły Narzekania 1, Narzekania 2 itp itd.
Zacznijmy od szkoły. Dzisiaj był test próbny, więc naturalnie już od wpół do ósmej w szkole huczało jak w ulu. Na samym teście jako takim było niby cicho, ale nie rzczyli wyłączyć dzwonków, więc dwa razy podczas pisania mało nie zeszłam na zawał. Poza tym, jak zwykle były zadania na tematy, których jeszcze nie przerabialiśmy, toteż chyba z pięc razy ochrzciłam ten sprawdzian "jedną, wielką masakrą". Ostatnie zadanie, które najbardziej mnie zdenerwowało, było z języka polskiego; kazali opisać park zimą. Jako że byłam co najmniej padnięta, napisałam jakieś bzdury i głupie porównania (ośnieżone drzewa wyglądające jak zrobione z waty cukrowej, oszroniona trawa niczym biały, puszysty dywan i tak dalej) i zwialam z sali. Tak, to ZDECYDOWANIE była masakra.
Następnież... Pozytywne rzeczy (wypiszę je w punktach, bo umysł mam tak malowniczo zaćmiony, że nie wiem)

Sprawdzian z angielskiego. Uwielbiam angielski i lubię sprawdziany - przynajmniej nie trzeba mówić, zgłaszać się i udawać zainteresowanie. Cały test to był jeden wielki banał - naprawdę nie wiem jak mogłabym dostać coś innego niż piątkę...
Moja ocena z historii na półrocze - 5-! No cóż - nic innego nie mogło wyjść, skoro w ciągu tych trzech miesięcy były tylko dwie klasówki, w tym z jednej mam piątkę,a z drugiej czwórkę. No cóż :)
Moja ocena z plastyki - praktycznie na 95% mam szóstkę. Kwiiiiiiiiik.
No i jutro jest piątek - idę z mamą do Arkadii (powód: bo ta~~k!), i mam zamiar zakupić coś... fajnego. Na karaoke chyba mi nei starczy (zwłaszcza, ze to dwa zestawy), ale może uda mi się wyszperać coś fajnego.
Po piąte - chłopaki. Oni są epiccy, no... Najpierw pobili się X i Y (powód Y: bo X mi zabrał ołówek i nie chce oddać!), później lali się na cełego z chłopakami z gimnazjum (i całkiem nieźle im szło), a wreszcie, całą przerwę przegadałam z Z (o komputerach).

Bajer. Aha, i

6. Bo kończę 4 rozdział fika, któy jest jak dotąd najdłuuuuuuuższy!

Mniu.

Wykonawca: Ayako Kawasumi

"Zabronione gry" Kinjirareta asobi wa
futari no himitsu
utsurou kisetsu ni
hagurete shimatta heiya
“nakanaide” anata wa itta
nanoni watashi wo
hitori bocchi ni shita
azayaka na tsuki no you ni
umareru chou wanureta ha
ne hirogewarutsu wo odoru deshou
aa anata wa doko deshou?
mayoi tsuzukereba ii
kohitsujitachi yoyurushi no
hikari hananimo sukuwanai wa
“ikanaide” watashi wa itta
nanoni anata wa
hitori bocchi de itta
tsumetai garasu no mado
hitai wo tsukete
itoshii anata no
otozure wo matteru
sou matteru no
…wasuretakunai
wasuretai
tada tada shizuka ni
nemuritsuzuketai
…watashi ga umareta imi
dareka oshiete
nureta mabuta ni wa
anata ga ukabu dake
aa watashi wa dare deshou?
nee watashi wa dare deshou?

Tłumaczenie:

Zakazane gry są
naszym sekretem
pokój oddzielony od
zmieniających się pór roku
"Nie płacz" powiedziałeś
nawet wtedy byłam sama
jak barwny księżyc
narodzony motyl
rozpościera swoje mokre skrzydła
i tańczy walca
ach, gdzie jesteś?
bycie samym jest w porządku
mała owieczka
światło przebaczenia
nie może niczego uratować
"nie odchodź" powiedziałam
nawet jeśli
zostaniesz sam
przyłożyłam czoło
do chłodnej szyby okna
czekając na powrót
ciebie, ukochanego
tak, będę czekać...
nie chcę zapomnieć
chcę zapomnieć
chcę tylko spać spokojnie
powód dla którego sie urodziłam
niech ktoś mi go zdradzi
w moich wilgotnych oczach
widzę tylko ciebie
ach, kim ja jestem?
hej, kim ja jestem?

Szczęśliwego Nowego Roku!!!

2009-12-31T14:57:00.013+01:00

Taaak... Dzisiaj mamy 31 grudnia, czyli fajerwerki, szampan itp... Radocha.

A ja się tam nie ciesze, bo nie ma czym... Wiem, wiem, kolejny emo-post, jakie to życie jest złe... A może nie?

Ja sylwestra spędzam w domu i z rodzicami, a założę sparklająca bluzkę z cekinami.
EDIT:
Już się zaczęło! Za dwie minuty godzina 23:00. Zjadłam łososia wędzonego i uważam go za ósmy cud świata. Później przekąsiłam sobie kisiel - naprawdę, choćbym nie wiem jak dziwną rzecz zjadła (frytki z czekoladą na przykład) - i tak nie będzie mi niedobrze. A łososiowa polędwica jest pycha!

Mam zamiar dokończyć czwartą część opowiadania i wykraść jeszcze trochę łosoia z lodówki ("Łosoś, ach łosoś, czy ty kochasz mnie?"). No i apropos Carmen, poczytam sobie Lesia. Naprawdę bardzo optymistyczna książka, polecam...
Lecę, i niech łosoś będzie z Wami!

Kiiii~!

2009-12-27T13:19:00.017+01:00

Neee~!
NIC, ale to totalnie NIC nie powstrzyma mnie od pisania tego kolorem fioletowym!!!

Po pierwsze, to kolor włosów Breaka (a przynajmniej w domyśle, bo są tak jasne, że prawie białe), pod drugie, RUSZOFY jest za jasny. Chociaż ten kolor też nie jest najfioletowsiejszym fioletem na świecie.
Bo ja dzisiaj doszłam do wniosku, że chcę się uczyć grać na gitarze. I będę na nią zbierać, atoli po kryjomu. Że niby do tego trzeba mieć talent i w ogóle. Tylko że skąd ja mam wytrzasnąć ten talent, skoro w życiu gitary nie dotykałam? No dobrze, raz dotykałam, bo w piwnicy były. Ale nie, porządki, trzeba było wyrzucić. To mniej więcej tak, jakby Chopin poanina nie miał...

A właśnie.

Już po świętach. Wczoraj dostałam najbardziej jadalne prezenty (bo odtwarzacza MP4 się chyba nie je?), czyli całe góry M&Msów, cukierków nieznanych z nazwy, gum do żucia i jeszcze kilka, chyba pięć, candycane'ów. Prócz tego, z tych mniej jadalnych:

książki (tym Mikołajom dziękuję najbardziej - ich prezenty skutecznie odciągały mnie od przeczytania nudnego Robinsona)
MP4 - nareszcie mogę słuchać MJa bez narzekania taty!
Zestaw Rexona for Teens, różowy: dezodorant i płyn pod prysznic w dziwnym opakowaniu - róż, ach, RÓŻ!!!
ubrania - m.in. fioletowa bluza - ~~ubrań nigdy za wiele~~^v^;
czekolada o wdzięcznej nazwie "Baron" - faktycznie, jestem blada jak szlachcianka w renesansie... XD
i zestaw sparklających niby-naszyjników - są wykonane z cekinów, ach, jak ja nie znoszę łańcuszków!

Najczęstsze zapytania

pandora hearts omake 5 na przykład tu:

Aww :3

2009-12-20T16:10:00.005+01:00

Najpierw pochwalę się swoim talentem (?) - klik.Powyżywałam się na swoich cienkopisach i nic nie wyszło, więc przerzuciłam się na ołówkowe bazgrołki. Mam jeszcze zamiar zrobić kolorową wersję obrazka powyżej, mam tylko dylemat - w jakich kolorach? Różowy, fioletowy czy może brzoskwiniowy? Sama nie wiem...

Drugi przykład radosnej tfurczości - klik - jest moim ulubionym artem. Szczeólnie podobają mi się rumieńce tej dziewczyny - takie naturalne :D Niedawno (wczoraj) upiekłam sernik, a za pół godziny zabieram się do robienia polewy czekoladowej. I znowu będzie wyżerka...
Co do słuchanej muzyki - Pandora Hearts - Paralell Hearts. Skoro już o PH mowa - szperając w siecie znalazłam stronkę z artami pairingu Sharon/Break. Niby wszystko fajnie, ale (autorka strony ślicznie rysuje, tak btw) znalazłam też, ożesztyożesztyożesztyyy, sceny hentai... TO jest c h y b a przegięcie.
Piszę fanfika, naprawdę piszę fanfika, i to też pandorowego. Coś w rodzaju Hapy Niu Jer Toroj, tylko zamiast Seva jest... Rufus! Trzepnięte towarzystwo będzie napadać na sklep z zamiarem odebrania ozdób choinkowych, wcinać buły z czekoladą przy kominku i w ogóle siać zniszczenie... Nie umiem pisać komedii, żeby było w miarę znośnie. No i może kiedyś opublikuję to na fanfiction.net - bo na Tanuki się "toto" absolutnie nie nadaje, wiecie, twórczość ku własnej uciesze... +,+
A planuję jeszcze narysować:

klika ilustracji do tegoś fanfika, i w ogóle do innych (m.in. Slytherinady Toroj i Rozmów trumiennych Arien Halfelven) bo zamierzam sprezentować mamie najbardziej kwikogenne fanfiki w wydaniu książkowym. Mam nadzieję, ze ilustrowanie cudzych fików bez pozwolenia nie podlega karze śmierci xD
jeszcze inne rysunki zimowe.

Goodbye! 6.6

...?

2009-11-07T20:00:00.012+01:00

Rany, czy zawsze kiedy wpisuję "K-ON!" w Google, musi wychodzić plakat "Ile waży koń trojański"?

Na początek chciałam wstawić tu obrazek z Tsumugi (K-ON właśnie), ale nie znalazłam żadnego pasującego - ani do rozmiaru strony, ani do mojego nastroju. Bo ja strasznie zmęczona jestem - nawet kawa nie pomaga... Ale w sumie jak ma pomagać, skoro to bezkofeinowa? Cappucino z czekoladą wyżarłam. Zaraz... KISIEL!Malinowy. Czasem życie jest piękne...

Z akcentem na "czasem".

żne, ile będę sobie zapisywała, to i tak zapomnę. A miałam kupić czarny cienkopis, aby narysować to, o czym pisałam w poprzedniej notce. Gdzie tam, nie kupiłam. Bo mam taki nawał pracy, że nawet nie starcza mi czasu na myślenie. A wrrr.
A wrr.
A WRRRR!!!
A czekanie na następny rozdział PH mnie zabije.

"ZAZAZAZA" i translatorski zapał

2009-10-18T19:55:00.007+02:00

Nenene, stara dobra moe!Miyuki. Tak się patrzę i ona wygląda dość niebezpiecznie. Widzicie, co ona robi z prawą brwią!?

Tak, ja tu o moe, a niby wczoraj wyszedł 42 rozdział PH. Nie ma nic, nawet rawów. No, najwyżej poszukam za 2 tygodnie, może coś się znajdzie :) Ech - patrzę na tę Miyuki, słucham openingu, pisze o Pandora Hearts i dochodzę do wniosku, że razem z upsianiem* bohaterów powinnam ich uluckystarzyć** - kreska w Lucky Star jest ładna, ale prosta, więc nie powinno być problemu. Z tym, ze moja "hisayowa" kreska jest właściwie podobna do tej z PH - stylizacja? W każdym razie, w przyszły tydzień będę baaaaaardzo zajęta... Chociaż nie - moje pióra kulkowe zaprotestowały i przy zetknięciu z suchym papierem rozmazuje się tak, jakby papier był co najmniej wilgotny. Nie wiem, może to papier jest gorszej jakości, czy tusz w piórach się przeterminował - w każdym razie będę musiała kupić nowe. Jejku, ta sytuacja zmusza mnie do jednego - do pójścia do Lidla - a ja tego nie znoszę!
Apropo tytułowego translatorskiego zapału - bo na ZAZAZAZA przyjdzie czas - przez dwa dnie przetłumaczyąłm trzy i poł piosenki - to pół to "Truth", czyli piosenka Gilberta z PH. Powiem krótko - jest świetna, ale ugrzęzłam w środku i za nic nie mogę zgadnąć, o co chodziło angielskiemu tłumaczowi, totalna zaćma normalnie. Uj, co ja miałam... Aha! W piątek mieliśmy test z matematyki, a na przygotowanie się do niego tylko jeden dzień, więc cała klasa pisała go bite 45 minut, a gdy zadzwonił dzwonek zrobiła się taka panika, ze pani obiecała dodatkowe piętnaście minut na dokończenie. Mam dziwne wrażenie że test poszedł mi gorzej niż ostatnie dwa (5- i 4) więc oprócz ostatnich zadań postaram się jeszcze co nieco poprawić.
Jeśli juz mowa o szkole, zakończę tę notke TAKIM cytatem:
Człowiek uczy się przez całe życie, z wyjątkiem lat szkolnych.
Sesese.
EDIT:
* upsianie - dodawanie pieskich wyrazów twarzy, uszek i ogonków oraz gestów;
** uluckystarzanie - rysowanie postaci stylem takim jak w LS, a także z podobnymi gestami.